8. Bölüm 🍊

📖 8. BÖLÜM
Çarpışma
Kapı kırıldığında çıkan ses depoda yankılandı.
Kerem başını kaldırdı.
“Sonunda geldin.”
Ateş’in bakışları direkt Elif’i buldu.
O sandalyeye bağlı değildi artık… ama yorgundu. Solgundu. Gözleri Ateş’e kilitlendi.
Ve o an dünyadaki her şey sustu.
“İyiyim,” dedi Elif fısıltıyla.
Ateş’in çenesi gerildi.
“Onu bırak.”
Kerem güldü.
“Bu kadar basit mi sandın?”
Bir silah sesi yankılandı.
Ama hedef Elif değildi.
Tavanın bir köşesi parçalandı.
Toz bulutu.
Kargaşa.
Kerem geri çekildi.
“Gerçeği bilmeden onu buradan çıkaramazsın!” diye bağırdı.
Ateş bir anlık tereddüt yaşadı.
Operasyon 17.
O gece.
O karar.
Elif’in gözleri ondaydı.
“Ne yaptıysan… birlikte yüzleşiriz,” dedi Elif.
Bu cümle Ateş’i durdurdu.
Kerem fırsatı değerlendirdi.
Elif’i kolundan tutup geri çekti.
“Bir adım daha atarsan vururum.”
Ateş’in gözleri karardı.
Ama panik yoktu.
Hesap vardı.
Zaman kazanmaya çalışıyordu.
Kerem konuşmaya devam etti.
“Operasyon 17’de ben suçlanmadım Ateş… Sen sustuğun için suçlandım!”
Elif’in yüzü şaşkınlıkla gerildi.
“Sustuğun için mi?” diye fısıldadı.
Ateş’in sesi ağır çıktı.
“Emir öyleydi.”
Kerem bağırdı.
“Ve sen uyguladın!”
Bir anlık boşluk.
Elif Kerem’in kolunu dirseğiyle itti.
Silah yön değiştirdi.
Bir el ateş sesi daha.
Ama bu kez kurşun kimseye isabet etmedi.
Ateş o anı bekliyordu.
Hızlı, net bir hamle.
Kerem’in silahı yere düştü.
İkisi boğuşmaya başladı.
Elif geriye çekildi.
Kalbi çılgınca atıyordu.
Sonunda Kerem yere bastırıldı.
Ateş nefes nefese kaldı.
“Elif… çık.”
Ama dışarıdan siren sesleri gelmeye başladı.
Kerem gülümsedi.
“Bu daha bitmedi.”
Ateş’in bakışları sertleşti.
Ve ilk kez Elif’in gözlerine korku değil… kararlılık yerleşti.
✨ 8. Bölüm Sonu ✨