6.Bölüm🍒

📖 6. BÖLÜM
Duvarın Ardındaki Işık (Elif)
Zaman kavramını kaybettim.
Gece mi gündüz mü bilmiyorum. Pencereden giren ışık o kadar zayıf ki saatleri sayamıyorum.
Ama pes etmeyeceğim.
Ateş’in bir sözü aklıma geliyor:
“Kapalı alanlarda çıkış yukarıdadır. İnsanlar hep kapıya odaklanır.”
Başımı kaldırıyorum.
Demir parmaklıklı küçük pencere…
Yüksek. Ama imkânsız değil.
Sandalyeyi pencerenin altına sürüklüyorum. Gürültü çıkarmamaya çalışıyorum. Yavaş. Kontrollü.
Tam o sırada kapı açılıyor.
Kalbim hızla atmaya başlıyor.
Kerem değil.
Genç bir asker.
Yüzü sert değil. Gergin.
Göz göze geliyoruz.
“Lütfen…” diyorum fısıltıyla.
Bir anlık tereddüt.
Sonra cebinden küçük bir şey çıkarıyor.
Su şişesi.
Ama şişeyi verirken parmaklarımın arasına minik, katlanmış bir kâğıt sıkıştırıyor.
Hiçbir şey demeden çıkıyor.
Kapı kapanıyor.
Kalbim göğsümü parçalayacak gibi.
Kâğıdı açıyorum.
Tek bir cümle yazıyor:
“Dayan. Konum tespit edildi.”
Gözlerim doluyor.
Ateş.
Beni buluyor.
Yalnız değilim.
Ayağa kalkıyorum.
Artık korkmuyorum.
Çünkü bir yerde… o geliyor.
✨ 6. Bölüm Sonu ✨