Bölüm 5

Daha sert mizaçlı bir şey arıyorsanız diğer kitabım "Akkaya Kıyılarına Vurmuş Bir Deniz Kızı'na" da lütfen göz atmayı unutmayın. 💙💙

----

Hepimiz sesin geldiği yöne kafamızı çevirdiğimizde karşımızda Teoman vardı.

-Kim 27 numara? Dedi Aras,, sesi sertleşmişti.

-Yanında ki. diyerek gözleriyle beni işaret etti.

Teoman'ın sözüyle Aras ve Barış bana döndü.

-Boş yapıyor önemli değil siz içeri geçin ben hemen geliyorum.

-Bir sorun mu var Deniz? diyen Barış desteğini hissettiryordu.

-Sen sorunun ta kendisiyken başkalarının sorunlarını çözebiliyor musun bıdık?

-Bana baka ukala şey arkadaşım hakkında düzgün konuş tatsızlık çıkmasın.

-Sen ne diyorsun ya defol sana, diyen Aras'ta sinirleniyordu.

-Rahat bıraksana olum bizi. Diye ekledi ardından.

Sakince Aras'a dönüp elimi omzuna koyarak

-Aras lütfen sakin ol. Arkadaş çocukluk yapıyor bir sorun yok lütfen içeri geçin ben geliyorum.

-Seni bunula yalnız bırakmam Deniz.

-Aras lütfen benim içim hadi. En fazla beş dakikaya yanınızdayım.

-Deniz bak bir şey yaparsa hemen haber ver içerdeyim kulağım sende.

-Tamam hadi siz geçin Barış'la alın yemekleri hemen geleceğim.

Aras'ı ikna edince Barış'la beraber içeriye yürüdüler.

Ardından Teoman'a dönüp.

-Ne istiyorsun gece gece? Nerde senin oyuncakların kaldın iyice başıma.

-Arkadaşlarına benden nasıl bahsediyorsan hepiniz ben bir canavarmışım gibi davranıyorsunuz.

-Arkadaşlarıma senden bahsetmiyorum. O senin bıraktığın izlenimin.

-Yolculuğun başından beri benimle oturduğundan haberleri yok sanırım. Beş dakika yalnız kalacağız diye o sallama fazla gerildi sanki?

-Sana güvenmedikleri için olabilir mi?

-E kaç saattir benimlesin demek ki abarttığınız kadar da kötü değilim.

-Buna bir kaç saatle karar verilemez.
-Lafı uzatmadan da söyle neden geldin? Ayrıca 27 Numara da neinnesi.

-Sen bana ukala züppe derken oluyordu ama.

-Sanırım gelme amacın saçmalamaktı arkadaşlarım beni bekliyor gidiyorum.

Arkamı dönüp tam içeri girecekken.

-Yarın fotoğrafını farklı yerlerde görebilirsin.

Yanına ilerledim.

-Sen kendini ne zannediyorsun bilmiyorum ama ben senin oyuncağın değilim. Öyle iki şakalaştık diye beni kuklan sanma o fotoğrafı da ne yaparsan yap.

Telefonumu cebimden çıkardım. Ona da gösterek galeriye girip ona çektiğim fotoğrafları sildim.

-Amma uzattın. Böyle saçmalıklarla insanları kullanmayı bıraksan iyi edersin. Şu saçmalıkları bıraktığında belki sohebt edilecek birine dönüşürsün.

-Hep seni duyduklarımla yargılandığımı sanırdım ama sen zaten öyle birisin. Şakaların sınırı cümlelerin haddini bilsin.

Diyip içeri girdim. Bir şey söylediysede duymadım.

Tam o sırada Aras ayaktaydı yüzü gergindi. Beni görünce yüzüne bir gülümseme yayıldı.

-Deniz ne istiyor o dingil? Bir sorun yok değil mi? Sana bir şey yaptı mı?

-Aras sakin mi olsan. Abartıyorsun konuştuk sadece.
-Sen benim üzerime fazla titrer oldun sanki.

-Deniz o çocuğun ne kadar güvenilmez olduğunu en iyi biz biliyoruz.

-Aras haklı Deniz.

-Tamam haklı da abartılı geldi bana.
-Neyse aldınız mı yemekleri nerde oturuyoruz sizi bile yiyebilirim şuan.

Aras masayı gösterdi oturup iştahla yemeklerimizi yedik.

Sıra hesap ödemeye gelmişti. Ben otobüsten cüzdanımı almaya giderken Aras ve Barış kasaya ilerledi.

Hemen cüzdanımla dönmüşken Aras ve Barış elleirinde çayla beni bekliyorlardı.

-Ben hesabımı ödeyip hemen geleyim.

-Gerek yok halletim ben.

-Aa neden ne gerek vardı?

-Kardeşimiz bugün cebindeki akrebi kenara koymuş.

Aras Barış'a gülüp

-Ayıpsın be kardeşim yarın de seninkini öderiz.

-Ama Aras hiç gerek yoktu lütfen bir daha böyle bir şey yapma olur mu?

-Deniz arkadaşlar arasında lafı bile olmaz.

-Hadi bu defa kabul ettim sıradaki bende. dedim.

Ve biz konuşmamıza devam ederken mola bitmek üzereydi. Otobüse geçtik. Onlar eski yerlerine oturdu. Bende arkadan eşyalarımı alıp onların yanına geçecektim.

Bu sırada herkes otobüsteki yerlerini doldurmaya devam ediyordu.

Koltuğuma geldiğimde Teoman zaten oturuyordu. Ama yüzüme hiç bakmadı telefonuyla ilgileniyordu. Ama hala aynı yerde. Fırsattan istifade istediği yere neden geçmemişti?

Eşyalarımı kol çantamda toplayıp Arasların yanına ilerliyordum ki Teoman,

-Gidiyor musun?

Cevap vermedim ama kafamı aşağı yukarı sallayarak onu onayladım.

-Neden seni rahatsız mı ettim?

Teoman'dan böyle bir soru beklemiyordum. Açıkçası şaşırmıştım.

-Hayır ama zaten yanlış yerdeydim. Arkadaşlarımla yola devam edeceğim.
-Sende ait olduğun kişilerin yanına dön.

Dedim ve ototbüs hareket etmeden bizimkilerin yanına geçtim. Ben sağ tarafta Barışla oturacaktım. Aras sol tarafta Metin'le oturuyordu.

Metin Aras'ın yakın arkadaşlarındandı. Bizim okulda değildi ama müdürü ikna edip misafir öğrenci olarak katılmasını sağlamıştı. Biz de yeni yeni tanışıyorduk kendisiyle.

İkisine de selam verip kol çantamı başımızın üzerindeki kısıma yerleştirip Barış'ın yanına oturdum.

Telefonum şarj olmuştu, kulaklığımı takıp müzik açtım. Cam tarafında oturuyordum dışarısı çokta net gözükmüyordu ama gözüm dışarıya daldı.

----

Gözlerimi araladığımda başım birisinin omzuna yaslıydı.

Kendime gelmeye çalışırken yanımdakinin kim olduğunu anlamaya çalıştım.

Aras mı?

Yanım da en son Barış vardı.

Kafamı kaldırıp şaşkın ve mayhoş gözlere ona baktım.

-Günaydın dedi kocaman gülümsemesiyle. Bu çocukta son zamanlarda bir farklılık vardı...

-Günaydın da senin burada ne işin var Barış nerde?

Eliyle sol tarafı göstererek.

-Uyuyorlar. Barış'ın ne kadar horladığını bir bilsen. Seni bu dertten kurtardım. Dedi ve kısa bir an güldük.

-Öyle olsun bakalım, dedim. Ve başımı tekrar onu omzuna yasladım.

-Deniz.

-Efendim Aras.

-Benim sana bir şey söyelemem gerek.

-Söyle Aras.

🚍🚍🚍

Arkadaşlar öneri ve yorumlarınızı lütfen belirtin ve bölümleri beğenmeyi unutmayınn 💫💫💫🌠🌠🌠