2.Bölüm

Kitabın özeti ilgimi çekmişti. Sonuçta ben de aşkı arıyordum. Kitapta aşkı anlatıyor olmalı, öyle değil mi? Kitabı alarak sisteme girmelerini sağladım. Bir masaya geçtim ve okumaya başladım. Kitap beni öyle güzel sardı ki, hiç fark etmeden iki dersi de okuyarak geçirmiştim. Kitabın tamamı 282 sayfaydı ve ben 70 sayfasını şimdiden okumuştum. Okuduğum sayfayı tamamladım, ayracı kitabın arasına koydum ve kitap elimde sınıfa doğru merdivenleri çıkmaya başladım.
Tam o sırada yanımdan biri geçti. Sırt çantası düşmek üzereydi. Elinde kitaplar vardı, başı hafif öne eğikti. Bir yere yetişmesi gerekiyormuş gibiydi, acelesi vardı. Bana döndü "özür dilerim, kusura bakma" sözleri dökülürken, gözlerinde farklı bir şeyler vardı. Gözleri koyu kahverengiydi ama o koyulukta başka bir şey… Sessiz ve derin. Gözler konuşmazdı ama onunkiler konuşuyormuş gibi birçok şey söylüyordu.
Çalan zil ile herkes merdivenlere yöneldi. O başını tekrar eğdi ve merdivenlerden inmeye başladı. Ben ise arkasından öylece bakakaldım. Adını bilmiyordum ama kalbim onu tanıyormuş gibi ilkbahar rüzgârlarını estiriyordu içimde.
Sınıflara geçtik. Kimimiz konu tekrar yapıyor, kimimiz kitap okuyordu. Gün boyu bütün boşluklarda bahçe ve okulu gezdim ama o çocuğu bir kez daha göremedim.

Çıkış zili çaldığında direkt eve geçtim. Ne yapacağımı bilemiyordum. Bu çocuğu bulmam gerektiğinin farkındaydım ama nasıl? Ne adını biliyordum ne de sınıfını. Bugün okuduğum kitapta şöyle bir cümle vardı:

“O kişi sizin kaderinizse, er ya da geç sizi bulur.”

Bu cümle beni yine düşünmeye itti. Belki de haklıydı…

O gece rüyamda onu gördüm. Aynı okul merdivenindeydik. Ama bu kez beni tanıyordu.
Elinde yine kitaplar vardı ama bu sefer birini bana uzatıyordu. Kitabın ismini göremiyordum.
Sabah uyanır uyanmaz yatağımda doğruldum. Rüyanın etkisi hâlâ üzerimdeydi. Ne saçma, değil mi? Daha adını bile bilmediğim çocukla ilgili rüyalar görmem…
Okula gittiğimde gözlerim onu aradı, ister istemez. Ama görünürde yoktu. Üzülerek sınıfa girdim. Sıra arkadaşım Beyza kantine gideceğini, benim bir şey isteyip istemediğimi sordu. Ben de kahve alayım birlikte gidelim hem sana Etlik etmiş olurum diyerek kantine birlikte indik. Kantin sırasında bile konuşmadan durabilen yoktu. Kalabalıktan hoşlanmadığım için paramı Beyza'ya verdim, bana bir bardak kahve almasını söyledim. Beyza beni tanıdığı için kabul etti. Ben de her zaman oturduğumuz masaya doğru yönelmiştim ki onu Beyza ile her zaman oturduğumuz masada kitap okurken gördüm o masanın oradaki ampullerde sorun olduğu için kimse o masa da oturmazdı. Ben çok sevdiğim için Beyza ile hep o masaya geçerdik. O masayı es geçerek tam çaprazındaki masaya geçtim. Çok göz önünde olsam da onu izleme şansını kaçıramazdım. Sağ tarafında kahve önünde kitap öylece dalmış kitap okuyordu...
Gözlerim ondan bir an olsun ayrılmadım. Elindeki kitabı nasıl dikkatle okuduğunu, kaşlarını bazen çattığını, bazen hafifçe gülümsediğini izliyordum. Her mimiği ayrı bir anlam taşıyordu benim için. Sanki sayfalar arasında kaybolmuştu.
Kafamın içinde deli sorular dönüyordu. “Acaba ne okuyordu? Ne düşünüyordu, o sayfaları okurken hissediyordu?
Aynı sayfalara ben baksam aynı duyguları hisseder miydim?”

Gözlerim, onun kitabın sayfalarını çevirişine, satır aralarında dolaşan parmaklarına takılmıştı. O kadar dalmıştım ki, etraftaki uğultular yok olmuş gibiydi. Sadece o ve elindeki kitap vardı.
Sonra birden... Birden göz göze geldik.
Kalbim o an bir anlığına durdu sandım.
Ama o, hiçbir şey söylemeden sadece gözlerini çevirdi.
Tepkisizdi. Ne gülümsedi, ne de başka bir tepki verdi. Sadece kitabına geri döndü.
Sanki benim onu izlediğimi hiç fark etmemiş gibi...
Telefonuna bildirim geldi. Bildirimi kontrol ettikten sonra bulunduğu sayfayı tamamladı, kahvesinden son yudumunu da alıp kahve bardağını tutarak ayağa kalktı. Okuduğu kitabı masada bıraktı. Sanırım farkında bile değildi. Belki de telefonuna gelen bildirim yüzünden dikkati dağılmıştı.
Masadan uzaklaştı. Kantinden çıkışa yöneldi.
Ama kitap... hâlâ masadaydı.
Tereddüt etmeden kitabın bulunduğu masaya gittim. Kitaba baktım.
Aynı kitabı ben de çok aramıştım ama bulamamıştım. Belki de kitabı okuyarak onunla kitap hakkında konuşabilirdim. Hayır, bu yanlış olurdu. Kitabı vermek amacıyla çocuğu ararsam kim olduğunu bula birdim belki.
Bu bir fırsattı. Öyle değil mi?
Kitabı dikkatlice aldım. Son sayfalarına doğru katlanmış bir kâğıt parçası vardı. Bitişik el yazısı ile yazılmış satırlara göz gezdirdim.

“Seninle henüz başlamamış romanın ana karakterleri gibiyiz. İnanıyorum bunu bir gün sen de fark edeceksin"

Kendi kendine mi yazmıştı? Yoksa birine vermek için mi yazmıştı.
Belki de sadece ayraç olarak kullanıyordu.
Ama ne olursa olsun, kitabı ona vermeliydim. Sonuçta kitabı alıkoyma hakkım yoktu. Hadi kitabı alıkoydum diyelim çocuk kitabın bende olduğunu nereden bilsin ki almaya gelsin.