1. Bölüm

Bazı kitaplar vardır; daha ilk sayfalardan sizde merak uyandırır ve fark etmeden kendinizi o kitaptaki baş karakterin yerine koyarsınız. Okurken kendinizi o kadar kaptırırsınız ki, karakterin birine bir şey olsa ya da ölse, ağlarsınız. Hatta hiç ağlanacak bir şey yokmuş gibi görünen olaylara bile ağlarız. Hepimiz öyle misiniz bilmiyorum ama o kişiler arasında birinci bile olabilirim.

Size kendimi tanıtmadım. Ben Melisa Gül, çoğunlukla sadece “Melisa” olarak bilinirım. İsmimi, babamın annemi ilk gördüğü yerden alıyorum. Annem o günü hatırlamıyor ama babam, hayatının en güzel günü olduğunu söylüyor. Annem babama o zamanlar hiç fark etmemiş. Babam buna rağmen annem sevmekten asla vazgeçmemiş.

Annem, o gün ailesiyle birlikte gittiği gül bahçesinde bembeyaz bir elbise giymiş, güllere dokunarak bir şarkı mırıldanıyormuş. Babanın anlattığına göre, annemi ilk gördüğü o anda, bembeyaz bir gelinliğin içinde kendisine doğru geldiğini hayal etmiş ve o günden itibaren annemi tanımaya, izlemeye başlamış. Öyle çok izlemiş, öyle çok dikkat etmiş ki; annemin neyi sevdiğini, ne zaman ne yaptığını, hangi mimiklerinin gerçek, hangilerinin sahte olduğunu bile anlayabiliyormuş.

Bir gün, annemin en sevdiği çikolatanın, dedemin –yani babamın babasının– bakkalında satıldığını öğrenmiş. Her gün kendi bakkallarından o çikolatadan alıp, fark ettirmeden annemin çantasına koyarmış. Annem ilk başlarda anneannemin koyduğunu sanmış. Sonradan bir gün tesadüfen babamı kendi çantasının yanında görmüş. Doğal olarak başta babamı yanlış anlamış . O zamanlar babam çok utangaç olduğu için gerçeği söyleyememiş. Babam o gün okuldan kaçmış ve günün geri kalanında derslerde yok yazılmış.

Ertesi gün sabahı ise okula geç gitmiş. Annem, babam okulda aradığı sırada babamı çantası sırtında okula yeni geldiğini fark etmiş. Babam annemin kendisine geldiğini fark edince hemen arkasını dönüp eve dönmeye karar vermiş. Annem koşarak babamın önünü kesmiş , babamın ellerine iki çikolata bırakmış çikolatalarda bir not yapışlıymış. Babam bu notu okumaya fırsat bile bulmadan annem babamın yanağına bir öpücük bırakmış. annem yanakları al al olmuş şekilde koşarak okula girmiş. Babam o zaman elindeki çikolatalara bakmayı akıl etmiş.

" Okulun arkasındaki gül bahçesinde okul çıkışı beni bekle ♥️. "

Annemin ilk kez utandığı an bu olmuş. Babam ise bugünü ve saati asla unutmamış telefon şifresi 2001.04.26 saat 11.16.

O günden itibaren annemle babam ilişkilerini çok güzel bir şekilde yürütmüşler. Her zorluğun üstesinden gelmişler ve sonunda evlenmişler. Evliliklerinden üç yıl sonra ise ben dünyaya gelmişim.

Benim ismimin konma sebebi, o gül bahçesinin adının “Melisa” olmasıymış. Bir gül bahçesinin neden o ismi taşıdığı bilinmez ama benim için anlamı çok büyük.

İsmimin bana veriliş hikâyesi böyle işte... Ama bazen düşünüyorum da, ben de annem ile babamın yaşadığı gibi bir aşk hikâyesi yaşayabilir miyim? Gül bahçesinde başlamaz belki ama bambaşka bir şekilde başlayan, en az onlarınki kadar güzel bir aşk hikâyem olur, kim bilir...

Bu düşüncelerle ayrıldım evden. Hava serindi ama üşütmüyordu. Kulaklığımı taktım ve telefonun tuşuna bastığım anda yine o şarkı çalmaya başladı Ezhel bul beni:

"Rüyalarıma giriyor senle sevgili olmak
Ama sen diye yok bi’ şey
Bu kadar zor olamaz hayalimdeki kişiyi bulmak
Vazgeçtim artık sen beni
Bul beni, bul beni, oh
Artık bul beni, ya..."

Bu şarkı sanki bana bir mesaj barındırıyordu. Sebebini bilmediğim bir şekilde Spotify, her gün en az bir kere bu şarkıyı karşıma çıkarıyordu. Bu şarkıyı her duyduğumda, içimde bir yer kendini bana hatırlatıyordu. Yürüdüğüm yerde etrafıma bakılmaya başladım. Etraftaki insanları gözlemlemeyi severdim ,fazla kalabalık olmadığı sürece. Acaba kim bir gün bu hikayede kahramanım olacak. Belki bir metroda belki başka bir okulda belki de yanından geçti ama ben onu hiç fark etmedim.

Telefona gelen bir bildirimle durdum. WhatsApp grubundan Esra Hoca yazmıştı; ilk iki derse gelemeyeceğini söylemişti. Zaten dün ders sonunda da belirtmişti. Telefonu geri cebime koydum , yürümeye devam ettim.

Okul kapısına geldiğimde adımlarım yavaşladı. Kulaklığımdaki şarkı sırasıyla devam etmişti:

"Dur dinle şu derdimi
Kim bilir ki aramızda var bir mesele..."
(Kenan Doğulu – Doktor)

Üzülerek kulaklığımı çıkardım ve yuvalarına yerleştirdim. Telefondan Bluetooth'u kapatarak okula girdim. İkinci dönem başlayalı iki haftayı geçmişti. Buna rağmen biz şimdiden 11. sınıf konularını bitirmiş, 12. sınıf ve üniversite sınavı için hazırlanmaya başlamıştık.

Konuları bitirdiğimiz için derslerde deneme ya da TYT çıkmış soruları çözüyorduk. Bu yüzden kafa dağıtmak için kütüphaneye geçtim. Evet çoğunluk olarak kütüphanelerden kaçılır ama ben öyle biri değilim. Bu hayatta asla vazgeçemeyeceğim üç şey vardı: bir, kütüphaneler; iki, kediler; üç, aşk.

Aslında aşkı ilk sıraya yani kütüphaneye koyabilirim, çünkü gerçek hayatta aşkı hiç yaşamadım. Artık aşkın sadece kitaplarda olduğuna ve annemle babamın birbirine duyduğu sevgiyi ifade ettiğine inanmaya başladım. Ama aşkı bulacağıma olan umudumu da asla kaybetmedim. Bu yüzden kitaplar benim için çok önemlidir.

Raflardan birine yöneldim ve kitaplar arasından gözüme çarpan bir kitabın arkasını okumaya başladım:

“Bu sabah yine aynı düşle uyandım. Kalbimi hiç tanımadığım biri için çırpınırken yakaladım. Aşkı tatmamıştım ama düşüncesi bile içimi ısıtıyordu... Bir de gerçeğini yaşasam neler olurdu?”