bölüm 4

"Nida kanka biliyorum kafamı dağıtayım diye getirdiniz. Ama kanka ben yapamıyorum."dedim. Nida beni duymamıştı.

Hızla buradan çıkmak istiyorum. Ama bütün herkese temas ediyordum. Nefes alışlarım yine hızlanmıştı. Başım dönüyordu. Tam çıkışın orada ayağım birbirine dolandı ve tam düşecekken biri beni belimden kavradı. Kafamı kaldırdığımda karşımda Aras'ı gördüm.

"Alina ! Burada ne işin var kimle geldin."dedi. Ama en son olayda patlak veren ve artık küçük bir şeyde bile nüks eden panik atağım yüzünden konuşamdım. Gözlerim doldu. Bunu fark etmiş olacak.

"Çocuklar siz gidin ben bu gece gelmiyorum"dedi. Benim için arkadaşlarını bırakmıştı. Bunu gerçekten yapmıştı.

"Tamam. Alina'm bak şimdi gel dışarı çıkalım."dedi. Eski günlerdeki gibi bana yine Alina'm diyordu.

Beni belimden kavradı ve kimsenin bana deymesine izinvermeden beni dışarı çıkarttı. Sonra beni arabaya bindirdi. Arabayı çalıştırdı ve değişik bir yerde durdurdu. Bu süre boyunca hiç konuşmamıştık arada endişe ile bana bakıyordu. Bende bir türlü kontrol altına alamadığım nefeslerim ile cebelleşiyordum.

Sonra arabadan indik. Ah nereye geldiğimizi biliyorum. Burası bizim buluşma yerimiz idi. Bu evi biz dekore etmiştik.

Hemen eve girdik. Hep bir ağaç evim olsun istemiştir çoğu çocuk. Ama bizim vardı. Kendi ellerimizle dekore ettiğimiz koca bir ağaç ev.

"Şimdi daha rahat mısın ?"dedi. Aras' a döndüm. Nefes alışlarım biraz daha düzene girmiş gibi idi.

"..."ağzımı açtım ama konusmadım.

"Tamam zorlama kendini gel bana doğru."dedi ve kollarını açtı. Önce gitsem mi gitmesem mi diyerek tereddüt ettim. Ama eski günlerdeki gibi düşünerek gittim. Sonuçta o benim kardeşim sayılır.

Yanına gittim. Başımı göğsüne koydum öylece durduk. Ne o konuştu ne ben konuştum. Ama sensizliğimiz çok uzun uzun sürmedi. Sessizliği bozanı o oldu.

"Bana bak bakayım sen neden oradaydın." Dedi. Bende olanları anlattım.

"Hmm. Demek Ateş'ler benim burada olduğunu öğrendi ha."dedi. Kafamı salladım.
Biraz daha sohbet ettik. Hasret giderdik. Sonra birlikte uyuya kalmışız.

"Aras ! Alina !"diye birinin bizi dürtmesine uyandık. Uyandığımızda sarmaş dolaştık. Bize seslenen kişi Nida idi.

"Alina mal mısın ?"dedi Nida ve tuttuğu nefesini verdi.

"Noldu ?"dedi. Aras'la birbirimizden ayrılıp üstümüzü başımızı düzelttik.

"Benlik bir sıkıntı yok aslında."dedi tahmin ettiğim gibi.

"Eee ozman kimlik bir sıkıntı var."dedim anlamadan.

"Benlik bir sıkıntı var."dedi merdivenlerin orada sinirden kıp kırmızı olmuş Ateş.

Nida hızla Ateş'i aşağı kata gönderdi. Bende Aras'ı gönderdim. Biz ağaç evin üst katında Nida ile kaldık.

"Bak ne yapmaya çalışıyorsan bu gün ki gibi bir daha yapma."dedi Nida sesinde bir gariplik vardı.

"Neyi kanka."dedim.

"Benim için sorun yok hatta sen birini bulup buradan gitmişsidir diye mutluydum. Ama Ateş kontrolünü kaybetti. Bana bağırdı. Neymiş seni niye kaybediyor muşum. Ben onun bakıcısı değilim. O özgür bir kız diye diye ne dediysem söz geçiremedim."diye devam etti.

Şok olmuştum. Ateş cidden bu kadar korkmuşmuydu ki. Peki neden korkmuştu ki. Yine her zamanki gibi boşverseymiş.

"Ne saçmalıyorsun Nida. Tamam yani olabilir. Niye olmasın böyle şeyler endişelenmiş işte."dedim. Çünkü bu olaya konuştukça iyice saplanacağımız belli idi. İyice de saplanıyorduk.

Tam Nida ve ben iyice sinirden gerilmişken. Resmen ortam berbattı. Tam ikimizde bir şey söyleyecekken aşağıdan sesler yükselmeye başladı.