Ulu

Gözlerimi açmak istemiyordum ama zihnim çoktan uyanmıştı. Yatağın içinde ofladım. Zaten iki saattir yatağın içinde dönüyordum. Yapmam gereken bir sürü iş vardı ben buna rağmen hala yataktaydım. Kalkıp saçlarımı çekiştirdim ne ara bu kadar tembelleşmiştim ben.
Yarım saat sonra
Mutfağa doğru ilerlediğimde ışılı gördüm kahvaltı hazırlıyodu. "Günaydın." Güzel bir gülümsemeyle o da "Günaydın." Dedi. Işıl bizimle trabzona gelmicekti. Burda kalıcaktı. Uzun süredir aklımda sormak istediğim bir soru vardı. Artık görümce olduğumuza göre rahatlıkla sorabilirdim. Yerimde kıpırdanıp "ışıl abimle aranızda ne var." Evet bunu sormuştum. Damağımı ısırmakla meşgüldüm. Işıl duyar duymaz öksürmeye başladı. Salak birşeyde yemiyodu kaçmak için bari başka birşey yapsaydı. Onu daha fazla utandırmamak için hızlıca yiyip tabağımı makineye yerleştirip çıktım. Sanki az önce sormamam gereken bir soru sormamış gibi çok iyi bir görimceydim. Şaka maka ışılla çok iyi anlaşıyoduk. Abim Ayazla aralarında bir şey olduğuna emindim. Bu süre zarfında ışılla dışarı çıkmış yemek yiyip alişveriş yapmıştık. Eve geldiğimde karan çoktan gelmişti. Işıl arkadaşlarıyla buluşucağı için dönerken ayrılmıştık. Zili çaldım ama karan kapıyı açmayınca anahtarla girdim. Etrafa bakınmaya başladım. Sonra balkonda olduğunu gördüm. Arkası dönüktü ilerlemeye başladığımda konuşmlarına şahit oldum. "Işıl sorunun ondan kaynaklı olduğunu söyleyemem onun ne kadar çok anne olmak istediğini sen biliyosun." Diyodu elim karnıma gitti ne sorunundan bahsediyordu. Dinlemeye devam ettim. "Evet Işıl Umay hiçbir zaman anne olamıcak ona bunu nasıl söylerim neyini anlamıyosun." Bunları söylerken elini masaya koymuş ayağa kalkmıştı. Konuşurken arkasını dönünce beni fark etti. Elim hala karnımdaydı. Gözlerim dolmuştu. Karanın elindeki telefon yere düştü. Boğzum düğümlendi nefes alamıyodum. Anne olmayı çok istiyodum herşeyden çok. Kapıyı açıp hızla bana doğru ilerlemeye başladı. Elimle durdurdum. Kusmak istiyodum. Ben avazım çıktığı kadar bağırmak istiyodum. Bu gün çok mutluydum. Neden böyleydi. Ben hiç mutlu olamıcakmıydım. Göz yaşlarım istemsizce dökülmeye başladı. Dizlerimin üstüne düşücekken Karan tuttu. Boynuna sarılıp ağlamaya başladım.
Ağlamaktan bayılma raddesine geldiğimde kafamı kaldırdım ellerim karanın omuzlarındaydı. "Hiçmi." Cevabını bile bile sormuştum. Cevap vermek yerine kafamı omzuma yasladı. Hissetmiştim biliyodum. İnsan neyi çok isterse o onun imtihanı olurmuş derlerdi inanmazdım.
YARIM SAAT SONRA
Gücümü iyice topladıktan sonra geri çekildim. Burnumu çektikten sonra "Karan özür dilerim." Bunu ona yapmak istemezdim. Ondan çok güzel baba olurdu. Kaşlarını çatıp "Ne özrü güzelim ne özrü ben seninle herşeye razıyım." Ben razı değildim ona çok acı çektiriyordum. "Ben razı deği- "sözümü bitiremeden dudağıma yapıştı. İlk başta hiçbir şey yapmadım daha sonra ona karşılık vermeye başladım. Çok farklı bir histi. Bir anda dudakları dudaklarımı bırakınca kaşlarımı çattım. Alnını alnıma yasladı. "Asenam ben sesinle herşeye razıyım. Aklına gelip gelemicek herşeye. Sen on beş yıllık bir sevdayı hiçe sayamazsın buna izin vermem." Gözlerini kapatıp "Deneriz güzelim deneriz dünyanın sonu değil ya nolmuş." Son söyledikleriyle bende gözlerimi kapamıştım. Karanın elleri sırtımda geziniyodu. Sanki ağrıdığını biliyodu. Özür diler gibi dokunuyo özür diler gibi bakıyodu. Gözlerinde anlamlandıramadığım bir duygu vardı. "Sırtının ağrıdığını biliyorum ama bu gün dinlenmek yok." Daha nedediğini anlayamadan dudağıma yapışıp sırtımı duvara çarptı.
Bölüm sonu.