Ötüken

Doktor kontrolünden çıkmıştım. Midem bulanıyodu. Sonuçlar iyiydi. Karan sabah işe gittiğinde çıkmıştım. Şimdi onun yanına gidiyodum. Garip bir histi ilk defa üniformasız giricektim askeriyeye. Karanın en sevdiği yemeği yapmıştım. Bayılıyodu mantıya. Elimdeki mantı kabına hayranlıkla bakıyodum. Analar neler doğuruyordu be. Kendimden böyle bir performans beklemiyordum. İçimden gelmişti yapmak. Şaheserime hayranlıkla bakarken birden birşeye çarptım. Elimdeki mantı yere düşmüştü. Kafamı kaldırınca ziyayı gördüm. Kaşları çatıktı benimkisi gibi. "Önüne baksana be" diye çirkefleştim. "Suç senin elindeki kaba bakarak yürüyen sendin." Şaşkınlıkla gülerken "Uyarabilirdin." "Evet bunu yapabilirdin ama yapmadın." Yere dökülen mantıyı toplarken ağlıcaktım. Ben bu kadar güçsüz bir kadın değildim. Evet değildim sadece kullandığım ilaçlar yüzünden aşırı duygusaldım. Tam ayağa kalkıp gidecekken kolumdan kavradı. Sinirle kabı ileri fırlatıp yumruğumu suratına geçirdim. Kadınız diye istedikşeri gibi kontrol ediceklerini zannetmelerinden sinin oluyodum. Dikişlerim patlamıştı. Ziya kimmiydi. Annemin bana ayarlamaya çalışıp beni takıntı haline getiren pislikti. Tiksinerek bakıyodum yüzüne. Sinirle soludum "Bir kadın hayır diyorsa o hayırdır. Anlayın bunu." Hızlıca uzaklaştıktan sonra karnımda bir sıcaklık hissettim. Dikişlerim patlamıştı. Askeriyeye çok yakındım ama yürüyemiyecek kadar ağrım var. Elim çantamdaki telefona uzandı. Karanı aradıktan beş dakika sonra geldi. Baya teleşlı görünüyordu. Yanıma geldiği gibi kucağına aldı. Çok kan kaybettiğim için bilincim kapanmak üzereydi.
5 saat sonra...
Gözlerimi zorlukla açmaya çalıştım. Işık gözlerimi alıyodu boğzum çok kurumuştu, öksürdüm. Sırtımda bir el hissettim. Sesinden karan olduğunu anladım. Zaten başka kim olucaktıki. Su içiriyordu. Gözlerimi hala açmamıştım. Kendimi çok yorgun hissediyordum.