Aşeka-Giriş

Giriş
-14 Nisan 2012-
İzmir

İlkbaharın o hafif esintili öğleden sonraki batan güneşli havasında pazar, market dolaşmış her küçük çocuğun içinde bir uyku sersemliği olurdu. Daha yaz mevsimine girmemelerine rağmen İzmir sıcakları insanların tenine karışmaktan vazgeçmiyordu. Ellerinde bez, plastik ve pazar arabaları bulunan kadının yanındaki kızlarıda taşımaya yardım ediyordu. Aralarında en küçük olanı bir anda annesinin çiçekli elbisesinin eteğini çekiştirmeye başladı:
“Anne, o ne?” annesi kızın parmağıyla işaret ettiği yere bakarken en büyük olan kız söylendi poşetten çıkardığı elmayı ısırırken. “Ne olacak sence Adel? O bir yay ve ok.” Ablasının söylediği kelimeleri mırıldanırken annesi küçük kıza doğru eğildi ve konuştu:
“Ablan haklı kızım. Yay ve oku genellikle okçuluk sporu için kullanırlar.” annesinin açıklaması kıza yetmemişti belli ki. Yanında olan diğer ortanca ablası bu sefer konuştu,
“Okçuluk genellikle bir hedef tahtasına atılmaya çalışılan ve hedefi tutturup puan almaya çalışılan bir spor dalı. Anladın mı?” küçük kız bu sefer az da olsa idrak ettiği için kafasını minik hareketlerle salladı. Uyku sersemliği ile bu karmaşık terimler birleşince o an iyice mayıştı. Eve doğru sersem adımlarla ilerlerken mırıldanmaya devam ediyordu.
Evin bahçesinde çiçekleri ve kullanılmayan araba lastiklerinin ortasına dikilmiş bir kaç sebzeyi suluyordu baba. Dış kapıdan içeri giren anne ve kızları poşetleri kapıya yığıyordu. Anne kocasına seslendi;
“İlhan! Gelde yardım et haydi!” başını kaldırıp baktı İlhan Amca. Karısına yumuşak bir sesle seslendi, “Tamam! Geliyorum!” Herkes poşetleri içeri mutfağa taşırken küçük kız olan Adel, salonda aldığı çikolata paketini açamayınca kenara sehpaya bıraktı. Mayışması adım adım uykuya dönüşürken sırtındaki yastıkları koltuğun kenarına yasladı. Başını yastıklara koyduğunda derin bir uykuya teslim olmuştu. En büyük ablasının söylenerek üstünü örttüğünü hissetmişti. Ona karşılıkm vermek ister gibi yine uykusunda fısıldadı. Belli ki bugün gördüğü o değişik sporun ekipmanları onu cezbetmişti.
Uyandığında kızıl olan güneş batmış, dış kapıdaki lambanın altında küçük sineklerin ve kelebeklerin uçuştuğunu görmüştü. Herkes sofrada onu bekliyordu. Babası İlhan, annesi Neval, büyük ablası Manolya ve ortanca ablası Beste… Ablaları, kardeşleri gelince onun sandalyesindeki pufa minik minik vurdu. Neşeyle cıvıldadılar,
“Adel! Gel hadi annem en sevdiğin yemeği yaptı!”
Küçük Adel masaya yaklaştı ve yerine oturdu. Yemeğini yerken dalgın olduğu için babası seslendi ona:
“Kızım neden dalgınsın? Yoksa okulda yeni öğrendiğin harfleri çizemedin mi?” herkes minik minik kıkırdarken Adel hiç memnun görünmüyordu. Direkt konuya daldı:
“Ben o şeyden istiyorum.” ablası Beste konuştu bu sefer “O oyuncakçıda gördüğün bez bebek mi?”
“Hayır!” dedi minik harflerle. Annesi araya girdi bu sefer. “E peki ne istiyorsun kızım? Yine ne gördün?” herkes şaşkınlıkla cevabı beklerken düşüncelere dalan Adel konuştu sonunda.
“O bum bum şeyini istiyorum!” babası İlhan bu cevapla gülme krizine girerken Manolya konuştu:
“Anne ben anladım! Adel bugün gördüğü o yay ve oku istiyor kesin!” Beste’de onaylayınca annesi anlamış gibi iç çekti. Adel hemen kaşığını tabağın içindeki biber dolmalarının arasına bırakırken heyecanla sandalyede ayağa kalktı ve hevesli sesiyle konuşmaya başladı. “Evet o şeyden istiyorum! Ok ve yağ!” ablası hemen düzeltti, “Yağ değil, yay!” Küçük kız sandalyeden yere atladı ve koşturmaya başladı.
“Ben o şeyle bum bum atışlar yapacağım!” sonra koltuğun üstüne zıpladı,
“Böyle koleksiyonluk çok güzel duruyor!” tekrar bir zıplayış daha yaptı,
“Düşmanları onunla kovacağım!” tekli koltuğa transfer yaptı,
“O zaman ben hainleri aileme yaklaştırmam!” ablası Beste’de oyuna katıldı:
“E ben o zaman sizin dedektifinizim!” diğer yanına Manolya kondu:
“Bende liderim! Bum bum Takımı iş başında!”
© Lyra Vega. Tüm Hakları Saklıdır.