7. Bölüm

Alara o gün eve geldiğinde kendini yorgun hissediyordu.

Aslında çok yorucu bir gün geçirmemişti. Ama son birkaç ayda yaşadıkları onu hem zihnen hem de duygusal olarak tüketmişti.

Çantasını odasının köşesine bıraktı ve yatağına uzandı.

Tavanı izliyordu.

Eskiden canı sıkıldığında dedesini arardı.

Bazen sadece sesini duymak için...

Şimdi ise arayabileceği kimse yoktu.

Komodinin üzerindeki fotoğraf çerçevesine baktı. İçinde dedesiyle anneannesinin başka bir fotoğrafı vardı. Neyse ki bu fotoğrafın bir kopyası vardı.

Alara yavaşça çerçeveyi eline aldı.

"Keşke burada olsaydınız..." diye fısıldadı.

Gözleri dolmaya başlamıştı.

Tam o sırada telefonu titredi.

Telefonun ekranında bir bildirim belirdi.

Ege.

Alara şaşırdı.

Mesajı açtı.

«"Proje için teşekkür ederim."»

Alara birkaç saniye düşündü.

Sonra cevap yazdı.

«"Asıl ben teşekkür ederim."»

Mesajı gönderdi.

Bir dakika geçmeden cevap geldi.

«"Bu arada bugün ilk kez güldüğünü gördüm."»

Alara ekrana baktı.

Bu cümle onu garip hissettirmişti.

Kimse böyle şeyleri fark etmezdi.

«"Galiba."»

diye yazdı.

Bir süre sonra yeni bir mesaj geldi.

«"Yakışıyor."»

Alara istemsizce gülümsedi.

Ama hemen ardından yüzündeki gülümseme kayboldu.

Çünkü son zamanlarda insanların söylediklerine güvenmekte zorlanıyordu.

Bir süre daha konuştular.

Önce proje hakkında...

Sonra dersler hakkında...

Sonra konu birden çocukluk anılarına geldi.

Ege küçükken bisiklet sürerken düştüğünü ve günlerce ağladığını tekrar anlattı.

Alara bunu okuyunca güldü.

«"Bu kadar ağlanır mı? Anlatmıştın bunu bana ama"»

diye yazdı.

«"Ya anlatmış mıydım unutmuşum ayrıca ben dramatik bir çocuktum."»

cevabı geldi.

Alara uzun zamandır ilk kez içten içe gülüyordu.

Saat ilerledikçe sohbet daha samimi bir hâl aldı.

Bir noktada Ege yazdı:

«"İstersen cevap verme ama bir şey soracağım."»

Alara bir an durdu.

«"Sor."»

«"Neden son zamanlarda hep üzgün görünüyorsun?"»

Bu mesajı görünce kalbi sıkıştı.

Parmakları ekranın üzerinde kaldı.

Ne yazacağını bilmiyordu.

Çünkü uzun zamandır kimse ona bunu sormamıştı.

Ve uzun zamandır kimse cevabını gerçekten merak etmemişti.

Dakikalarca ekrana baktı.

Sonunda kısa bir cevap yazdı.

«"Biraz fazla şey yaşadım."»

Ege hemen cevap vermedi.

Bu Alara'nın hoşuna gitmişti.

Çünkü çoğu insan hemen öğüt vermeye çalışırdı.

Ege ise sadece bekliyordu.

Birkaç dakika sonra telefon yeniden titredi.

«"Anlatmak istemiyorsan sorun değil."»

«"Ama konuşmak istersen dinlerim."»

Alara'nın gözleri doldu.

Bu kadar basit bir cümle neden bu kadar etkiliyordu?

Belki de uzun zamandır ihtiyacı olan şey buydu.

Birinin onu düzeltmeye çalışması değil...

Sadece dinlemesi.

O gece uzun süre konuştular.

Saatler ilerledi.

Bir ara Alara saate baktığında gecenin bir yarısı olmuştu.

Ama ilk kez uyumak istemiyordu.

Çünkü uzun zamandır ilk kez kendini tamamen yalnız hissetmiyordu.

---

Ertesi sabah okula geldiğinde sınıf her zamanki gibiydi.

Mira, Asya ve Alin yine kendi aralarında konuşuyorlardı.

Alara onları gördü ama yanlarına gitmedi.

Sessizce sırasına oturdu.

Çantasından kitabını çıkardı.

Bir süre sonra sınıfın kapısı açıldı.

Ege içeri girdi.

Alara fark etmemiş gibi davrandı.

Ama Ege yanından geçerken hafifçe gülümsedi.

"Günaydın."

Alara da istemsizce gülümsedi.

"Günaydın."

Bu küçücük konuşma bile gününü güzelleştirmişti.

Ama bunu kendine bile itiraf etmek istemiyordu.

Arka tarafta oturan Mira, Asya ve Alin ise olanları dikkatle izliyordu.

Asya hafifçe Mira'nın koluna vurdu.

"Fark ettin mi?"

Mira kaşlarını kaldırdı.

"Neyi?"

"Ege'yi."

Mira gözlerini Alara ve Ege'ye çevirdi.

Sonra yüzünde hoş olmayan bir gülümseme oluştu.

"Fark ettim."

Ve o anda Alara'nın haberi olmadan yeni bir sorun yavaş yavaş ortaya çıkmaya başlamıştı...