Gölgelerin oyunu

Gece, şehrin üstüne ağır bir perde gibi çökmüştü. Sokak lambalarının ışığı, ıslak zeminde titrek gölgeler oluşturuyordu. Lorin, odasının penceresinden dışarı bakarken içinde açıklayamadığı bir huzursuzluk vardı.
Sanki biri onu izliyordu.
Telefonu titreşti.
Bilinmeyen Numara:
“Bazı sırlar gömülü kalmalıydı.”
Lorin’in kalbi hızlandı.
Kaien’in Kararı
Kaien, okulun boş spor salonunda tek başına duruyordu. Yumruklarını sıktı.
Bu kez geri durmayacaktı.
“Artık izlemek yok,” diye mırıldandı kendi kendine.
“Bu oyunu bitireceğim.”
Onun da sakladığı bir şey vardı. Ve bu sır, hepsini yakabilirdi.
Veyra’nın Takibi
Veyra şüpheleniyordu.
Lorin’in son zamanlardaki sessizliği, bakışları, kaçışları… hepsi bir anlam taşıyordu.
O gece onu takip etti.
Lorin karanlık bir sokaktan geçti ve eski, terk edilmiş bir binanın önünde durdu.
Veyra’nın nefesi kesildi.
“Orada ne işi var?”
Miran’ın İtirafı
Aynı anda Miran, geçmişten gelen bir gerçekle yüzleşiyordu.
Telefonunda eski bir fotoğraf açıldı.
Dört kişi… Lorin, Veyra, Kaien ve kendisi.
Ama fotoğrafın köşesinde silik bir beşinci gölge vardı.
Miran fısıldadı:
“Biz sandığımız kadar yalnız değildik…”
Gerçekle Yüzleşme
Veyra binanın içine girdiğinde Lorin’i buldu.
“Benden ne saklıyorsun?” diye sordu sertçe.
Lorin geri çekildi.
“Bunu bilmemelisin.”
“Artık karar verme hakkı sende değil,” dedi Veyra.
Lorin gözlerini kapadı.
“Çünkü bu sır ortaya çıkarsa… hepimiz zarar görürüz.”
Bölüm Sonu — Kapının Ardındaki İsim
Eski binanın duvarında tek bir kelime yazıyordu:
“LORİN.”
Ama yazının altında ikinci bir isim daha vardı.
Silinmişti.
Zor seçiliyordu.
“…MİRAN.”
Ve o an herkes şunu anladı:
Bu hikâye, düşündüklerinden çok daha eskiydi.