Bölüm 4

Hiçbir şeyi umursamadan patlamış mısırları bırakmış, avm’den koşarak çıkmıştık. Amaris’in bir taksiye atladığını görür görmez, Richard’ın arabasına bindik.

Son süratle gidiyorduk.. Ve Amaris’in bara doğru gittiğini anlayınca, kaşlarım istemsizce çatıldı.

“Tanrım.. İşi varmış gerçekten! Boşuna gidiyoruz..”

Richard omuz silkti. Bara vardığımızda Amaris içeri hızlı adımlarla girmişti. Ondan beş dakika sonra biz girmiştik.

“Nerde acaba?”

Richard birileriyle muhabbete dalmışken, ben içeri dalmıştım. Barmenlerin olduğu kısma giderken, onun biraz ilerisindeki bar sandalyelelerinde Amaris’i gördüm.. Tam derin nefes verirken, yanındaki kız.. Kalbime aniden ağrı girdi.. Nefes alış verişim hızlandı. Yutkundum. Amaris’e yakındı..

—

“Kumsal.. Burada olmaman gerek.”

Kumsal başını göğsüme koymuştu.

“Gidemem, seni bırakamam.”

Kumsal’ın saçlarını okşadım.

“Tatlısın.”

—

Kalbim.. Kalbim acıyordu. Yanlarına yaklaşamadım bile. Hızlıca lavaboya koştum. Neyse ki boştu… Bir kabine girdim. Klozete oturdum. Bacaklarım sallandı, tırnak etlerimi ısırmaya başladım. Gözlerim sinirden ve kıskançlıktan kararıyordu.. Ve hayal kırıklığı. Birisinin girdiğini duyduğumda kendime geldim. Hızla kalkıp kabinden çıktım. Ve Kumsal.. Boğazımı temizledim.

Kumsal bana bakıp sırıttığında gözlerimi devirdim. Yüzüme su çarptım. Kağıt havluyla kurularken, Kumsal’ın beni duvara sıkıştırmasıyla sendeledim.

“NE OLUYOR!”

“Sen kimsin?”

“Hah? Sana ne be!”

“Amaris’le bir alakan var mı?”

“Yok! O kim?”

Amaris tam o sırada tuvalete girdi. Gözlerim doluydu. Amaris Kumsal’ı önümden aldı. Ben de hızlı adımlarımla tuvaletten çıkacakken;

“Neden yalan söylüyorsun sevgilim?”

“Ne-?!”

Aniden dudaklarımda bir baskı hissettim… Gözlerim sonuna kadar açıldı. Kumsal’ın küfür edip, kapıyı çarpmasını duyduğum an Amaris’i ittirdim.

“Ne yapıyorsun sen sapık?!”

Amaris sırıttı.

“Güzeldi.”

Baş parmağını dudaklarında gezdirdi.

“Pisliksin. O kızla sevgili değil misin be sen? Bizi bunun için mi bırakıp gittin? Gelip beni öpüyorsun! Sen kimsin beni öpüyorsun? Nasıl beni öpersin? Pisliksin! İğrençsin! Bana yaklaşma bir daha! Seni sevmemi bile kullanacak kadar iğrençsin sen!”

Nefes nefese kalmıştım. Gözlerim doldu. Tam o sırada Amaris belimden tutup beni kendisine yaklaştırdı. Başımı göğsüne yasladı. Kendimi uzaklaştırmaya çalıştım.

“Bırak.. Bırak..”

Burnumu çektim.

“Sümüklerini gömleğime bulaştırma.”

Omuzlarına vurdum.

“Bırak beni o zaman!”

Benden hafifçe uzaklaştı birkaç peçete bana uzattı.. Ve baş parmağı bu sefer gözyaşlarımı sildi.

“Seni kullanmıyorum Agatha, beni yanlış tanıma.”

“NE DİYORSUN SEN BE! NE YANLIŞ TANIMASI? BEN SENİ TANIYAMIYORUM BİLE AMARİS! KENDİNİ BANA HEP İĞRENÇ BİR İNSAN OLARAK GÖSTERDİN SEN!”

Amaris sadece buruk bir gülümseme bıraktı. Saçlarımı okşadı.. Saçlarımı okşadı.. Babamın bana bir kere yapmadığını, bana yaptı.. Ve o an, yine eksik hissettim.

“Agatha, eve gidelim.”

“Sen defol git!”

Hızla Amaris’ten uzaklaştım. Bar kısmına gittim. Barmenden bira istedim. O sırada arkamdan Richard geldi.

“Ben arkadayım, yine. Birisi var.. Çok yakışıklı!”

“Ne yaparsan yap Rich!”

Richard bir şey diyemeden o adam onu kucaklayıp gitmişti bile. Derin bir nefes verdim. Omzuma dokunulmasıyla, sinirle döndüm.

“Amaris!”

Bu kimdi?

“Ah kusura bakmayın, sizi korkutmak istemedim. Yanınız boş muydu acaba?”

Başımı salladım ve önüme döndüm. Tanrım rezildim gerçekten! Barmen biramı önüme koyduğunda kendime geldim. Birami yudumlarken, gözlerim hep etraftaydı.

Dakikalar geçtikçe, gözlerim bulanmaya kafam kamaşmaya başladı. Sarhoş olmuştum. Ayağa kalkıp yürümeye çalışıyordum. Beni tutan birisini hissettiğimde, başımı kaldırdım. Bu kimdi?

—

Agatha tuvaletten gittikten sonra, hızla arkasından çıkmıştım. Kumsal’ın yanına gitmiştim. Kumsal beni gördüğü an tokatı yemiştim.

“Orospu çoçuğu.”

“Ne diyorsun Kumsal?”

“Kes sesini.”

Kumsal’ın aniden bana yaklaşmasıyla donakaldım. Dudaklarımda baskıyı hissettiğim an gözlerim kapandı. Kumsal geri çekildiğinde, etrafa bakındım. Agatha?

“Kumsal, gitmem lazım.”

Koşarak uzaklaştım. Agatha’yı belinden tutup kolunu omzuma attım.

—

“Amaris?”

O kadar bulanıktı ki beynimin içi.. Sadece Amaris’i düşünüyordum.

“Amaris.. Sen..”

Hızla ittirdim.

“Git yanımdan.”

Daha yürüyemiyordum bile.. Kalbim tekledi aniden.

“Agatha bırak yardım-“

“Senin yardımına ihtiyacım yo-“

Tam derken, midemin bulanmasıyla sustum. Olduğum yere kustum.

“Agatha, bari Richard’a haber vereyim.”

“O birisiyle görüşüyor onu rahatsız etme.”

Ve yine bir kusma sesi.. Garipti, Amaris tam yanımda duruyordu. Ve benden iğrenmiyordu.

—

“Benim dediklerimi yap sadece, Agatha’yı gördüğün an al ve bizim depomuza götür. Babasıyla uzun süredir görüşmemişti.”