Bölüm 2

Kapının çalma sesiyle, korkmuştum. Saate bakmak için telefonumu açacaktım, şarjım bitmişti.. Sokayım! Kapıya yaklaştım.

“Kim?”

Ses gelmedi, tekrarladım.. Ses yoktu. Korktum. Yutkunarak kapıyı açtım. Önümde uzun boylu, kalıplı bir adam vardı. Bana pis pis sırıtarak bakıyordu.

“Kim.. Kimsiniz?”

Adamın elinde kelebek gördüğümde gözlerim sonuna kadar açıldı. Geri geri adım attım. Adam içeri girdi. Kapıyı kapattığında korkuyla etrafa baktım. Elime geçen ilk eşyayı aldım.

“Ne olur git! Nesin kimsin bilmiyorum! Yaklaşma bana piç kurusu!”

Elimdeki vazoyu adama doğru fırlattım. Aniden sendelediğinde koşarak odama girdim. Kapımı kilitledim. Adam kapıyı zorluyordu. Telefonumu şarja taktım. Nefesimi tuttum.. Bacaklarım titriyordu.

“Bu kapıyı açmazsan, Agatha.. Baban buraya gelecek.”

Babamla alakalı konuşunca gözlerim doldu. Sesim titriyordu.

“Babam? Babam mı? O.. Lütfen gelmesin! İstediğin her şeyi yapabilirim.”

Adam kapıyı kıracak gibi vuruyordu. Telefonum açıldığında hızla şifreyi girdim ve Richard’a konum attım. Mesaj attım, arayamadım…

“Lütfen git burdan.”

“Kapıyı aç Agatha, baban yolda.”

Babam.. Beni tekrar öldüresiye dövmek için mi geliyordu? Bacaklarım titreye titreye kapıyı açtım. Açtığım anda adam üzerime geldi. Beni kolumdan tutarak tek hamlede yere fırlattı ve üzerime çıktı.

“Lütfen bırak!”

Çırpınıyordum.. Ama ne fayda? Hareket bile etmiyordu.
“Bırak! Bırak amına koyayım!”

Adam benim boynumu öpmeye çalıştı.. Çırpındım.. Ama beni sıkıca tutmuştu.
“Bırak! BIRAK BENİ DEDİM!”

Adamın nefesini üzerimde hissediyordum, ağlıyordum. Çırpınıyordum ama elimden bir şey gelmiyordu.

“Lütfen..”

Aniden kapının zili çaldı. Adam bana baktı;
“Sesini çıkartırsan seni öldürürüm.”

Kelebeğini boynumda gezdirdi.. Yutkunamadım bile. Adam ayağa kalktı ve kapıya gitti. Hiç hareket bile etmemiştim. İçeri babam girdi.. Ve adamları.. Babam sarhoştu, belliydi. Hemen ardından koşarak Rich girmişti.

“AGATHA! AGATHA!”

Babamın adamları ona dokunmamıştı bile. Ayağa kalktım. Richard’a doğru koştum. Ama beni o adam tuttu.

“BIRAK! LÜTFEN!”

Babam bana yaklaştı, gözleriyle beni süzdü.
“Ah benim güzel kızım, ne bu korku? Babana sarılmayacak mısın? Özlemedin mi babanı?”

Babam elini kaldırdığı an gözlerimi kapattım. Ve bir tokat yemiştim.
“Baba yapma..”

Babam bir kere daha vurdu.

“Acıyor mu kızım?”

“Yapma baba..”

Babam beni kolumdan sıkıca tuttu, gözlerim büyüdü. Richard hiçbir şey yapamıyordu. Polis seslerinin gelmesiyle, babamın beni bırakması bir oldu. Hızlıca evden çıktılar.. Ben ağzımda mayhoş bir tat hissettim. Dudağım kanıyordu. Yere çöktüm. Rich yanıma koştu.

“Agatha..”

Bana sadece sarıldı. Ben de hüngür hüngür ağlamaya başladım. Polisler eve geldiğinde, onlara ağzımı açmadım. Babamı hiçbir zaman suçlamak istemediğimi, Rich biliyordu. O da üstü kapalı konuştu. Zaten polislerin umrunda değildi ki.. Ne adalet kalmıştı, ne ülke..
Polisler gitmişti.

“Ben.. Ben babamı seviyordum.. Neden bana.. Vuruyor ki?”

Richard ağzını açmadan sadece bana sarıldı.
“Sorun yok.”

Kapı açıktı.. Ve gözlerim oraya odaklandığında, Amaris’i gördüm.
“Amaris?”

Richard arkasını döndü.. O da şaşırdı. Ben hızla toparlanmaya çalıştım. Gözyaşlarımı sildim.

“Agatha, o adam kim?”

“Babam.”

Amaris’in gözlerinden resmen ateş çıkıyordu. Bir şey demedi.

“İyi yapmış..”

Dedi ve gözlerime baktı.
“Ne?”

Ayağa kalktım ve hızlıca Amaris’e yaklaştım.
“Ne dedin sen? NE İYİ YAPMIŞ? AMARİS NE DİYORSUN SEN?”

Bütün sinirimi burda çıkartmıştım. Bağırıyordum, çığlık atıyordum. Richard ve Amaris biraz bile tepki vermedi. Komşular uyanıp kapıya çıktılar.

“Ya kızım neden bağırıyorsun? Uykumuzu böldün.”

Teyze söylendi.. Haklıydı, bunu yapmaya hakkım yoktu.

“Özür dilerim.”

Kapıyı vurarak kapattım. Amaris’e yaklaştım.
“Sen.. İğrenç bir insansın.”

Onu ittim, omuzlarına vurdum. Hareket bile etmeden sadece bana baktı. En sonunda başımı omzuna koydum ve ağladım.

“Pislik.. Pislik! İğrençsin..”

Omzuna küçük yumruklar atıyordum. Richard beni geri çekti.

“Uyumalısın Agatha..”

Ona baktım.. Başımı salladım. Arkamı umursamadan odama gittim. Kapımı kilitledim ve yatağıma uzandım. Gözlerim yavaş yavaş kapandı, kendimi uykunun kollarına bıraktım.