2. Bölüm: Kazanmak

2. Bölüm: kazanmak
"Tebrikler! Yeni bir anti fan kazandınız."

●●●
Hâlâ gülmeye devam ederken, gözümü kırpmadan yüzüne bakıyordum. Sonunda sert bakışlarımın esirinden kurtulmak için gülüşünü durdurdu.
Koyu kestane saçları, ışığın yoğunluğundan siyahı andırıyordu. Yeşile çalan ela gözleri, benim harelerim de geziniyordu. İkimiz de öylece durmuş, birbirimize öfkeyle bakıyorduk. Bana duyduğu öfkenin nedenini bilmiyordum ama benden nefret etmesi ondan nefret etmem için yeterdi. Hakkımda olur olmadık, yalan şeylerle suçluyordu beni.
Şu tanımadığım adama karşı duyduğum öfke, yıllardır tanıdığım bir düşmana duyduğum öfkeyle aynıydı.
Ön yargılı bir insansın Ateş!
Bana dediklerini unuttun galiba İç ses?
Derin bir nefes alarak, kollarımı göğsümde bağdaştırdım. "Tamam, bu bir şaka falan mıydı? Ha! Kamera şakasıydı. Pekii, tamam sizi affediyorum." diyerek dudaklarıma küçük bir tebessüm kondurdum. Fakat, konuşan sanki ben değilmişim gibi anlamsızca yüzüme bakmaya devam ediyordu. "Hey, Pamir?" diyerek önünde bir kaç kere elimi salladım ama ses seda yoktu.
Gözlerini kırpıştırıp duruyordu. Beni ciddiye almayan bu tavrı sinirlerimi daha da gererken, sesimi yükseltip "Bir şey desene!" dedim sinirle.
Hızlıca, "Ne duymak istiyorsun?" diyerek tekrardan yüzümü incelemeye başladı.
İçimden sabır çekerek, nefeslendim. "Dalga mı geçiyorsun sen benimle ya?!" diyerek bir kaç adım üstüne doğru yürüdüm. İstifini bozmadan hâlâ durmaya devam etti ve, "Ne duymak istiyorsun anlamadım, söylediklerimde ciddiydim ben Ateş." dedi ciddiyetini korurken.
Elimi havaya kaldırarak yeniden üstüne doğru yürüdüm. "Çocuk oyuncağı mı bu?! Kafana göre davranıyorsun. Yok yok sen bir şeyler istiyorsun," diyerek elimle para işareti yaptım. "Açık açık ne istediğini söyle!" dedim.
Hâlâ istifini bozmadan durmaya devam etti, ben ise bir adım daha attım. Her adımım bizi daha da yakınlaştırsada şu an bu hiç umurumda değildi. "Ben sana dedim, insanları kandırmak bu kadar kolay değil dedim ve beni de parayla kandırmaya çalışıyorsun." diyerek o da sesini yükseltiyordu, dişlerinin arasından konuşurken.
Atacak adımım kalmamıştı, sinirden hızla kalkıp inen göğüs kafesinden aldığı sert nefesler yüzüme vuruyordu. "Ne kandırmasından bahsediyorsun sen?!" dedim ciddiyetle gözlerinin içine bakarken. Ela hareleri hâlâ üzerimdeydi.
"İnsanlar sana içini açıyor, kimseye anlatamadıklarını sana anlatıyor. Acılarını, öfkelerini, üzüntülerini sadece sana söylüyorlar. Neden? Sırf sana inandıkları için, onlara daha iyi geleceğine inandırdığın için. Peki, sen ne yapıyorsun? İşine geleni dinliyor, işine gelmeyeni dinlemiyorsun. Hatta işine geleni dinlesen bile umurunda olmuyor. Yalan yanlış konuşarak onları yoldan saptırıyorsun ve ben bunları görmeme rağmen sessiz kalamam!" diyerek nefessiz ve sinirle konuştuğunda kala kalmıştım.
Ben böyle biri değildim. Üstelik böyle göründüğümü de hiç düşünmemiştim. İnsanlar bana genellikle olumlu şeyler söylerdi, mesleğim de edindiğim başarımdan bahsederdi ama bu çocuk neyden bahsediyordu böyle?
Arkamı dönerek, şakaklarımı sıvazladım. "Sakinim, sakinim." dedim kendi kendime fısıldarken. Bu çocuk bilerek sinirlerimi zorlayıp, yanlış bir hareket yapmam için gönderilmiş olabilirdi. Ne yaparsa yapsın, sakin kalmalıydım.
"Ne oldu? Gerçekleri görmem sıkıntı mı yarattı Ateş İkra." dedi dişlerinin arasından.
Hızlıca önüme dönerek, "Bak Pamir, ne gördün ne duydun bilmiyorum. Seni kim kandırdı, inan umurumda değil. Nesin, necisin onu da bilmiyorum. Belki de fanlarımı kıskandın anti fan olmak istedin ama kanıtların olmadan, kanıtlarının altı dolu olmadan bir insana iftira atmamanı öneririm. Bir insanın ahını almak hiç hoş değil, senin için diyorum bak. Günahı çok büyüktür. O yüzden şimdi, buradan çıkıp gidiyorsun, bunların hiçbiri olmamış sayıyoruz. Tamam mı?" dedim tüm ciddiyetimi takınarak.
Ne kadar ciddi söylesem de bir işe yaramamış hatta Pamir'in kahkaha atmasına sebep olmuştu. Öyle bir kahkaha atıyordu ki, yanımıza gelen kadını bile fark etmemiştik.
"İyi günler." diyerek bize bakıyordu.
Sonunda Pamir gülüşünü bastırdığında, "İyi günler." diyerek karşılık verdim.
"Yeni iş ortağınız mı?" dedi bana bakarak iyi giyinimli, orta yaşlı güzel bir kadın.
Bu soru, bu sefer benim gülmeme sebep olmuştu. Pamir'i göstererek "Bu mu?" dedim istemsizce gülüşlerimin arasından.
Pamir'in sert ve uyaran bakışları beni bulduğunda gülüşümü durdurdum ve "Yok hayır sadece bugün ki konuğumuzdu kendisi" dedim Pamir'e bakıp tebessüm ederek.
"Bundan olsa olsa şizofren hastası olur, ne ortağı!" diyerek sessizce gevelemeyi de unutmamıştım tabii.
Pamir bunu duymuş olacak ki ateş püsküren bakışları beni bulmuştu. Bende göz devirmekle yetindim.
"Ha, anladım Ateş hanım, iyi günler dilerim." diyerek Pamir'e döndü ve, "Sizleri de hep görmek isteriz. İlk başta birden sahneye atlamanız ve dediğiniz şeyler yüzünden Ateş Hanım'ın bir dolandırıcı olduğunu düşünmüştük, hatta kalkıp gidecektik. Ama sonra söylediklerinizle oyununuzu anladık. Harikaydı!" diye eklemesiyle şaşkın ama bir o kadar da sinirli bakışlarım Pamir'e dönmüştü.
Şu tipe bak, bunu kim ister? Yalancı pislik!
Pamir'in dudakları yukarı doğru kıvrılarak "Sizlerle olmaktan ben de büyük bir onur duyarım." diyerek kadına selam verdi. Kadın tebessüm etmekle yetindi ve yanımızdan hızlıca uzaklaştı.
"Çıldıracağım!" dedim sinirle.
"Bak sen şu işe." diyerek yanağımdan makas aldı. "Artık beni hep yanında götürmek zorundasın küçük yalancı." dedi otuz iki dişlerini göstererek gülümserken.
"Çek şu elini kolunu! Öyle bir şey de olmayacak." dedim ve "Bir sana hayran olmadıkları kalmıştı." diye ekledim kendi kendime konuşurken.
Umarım yapımcımız bu fikri hiç duymamıştır, duymayı geç umarım kendisinden nefret bile etmiştir. Yoksa bu hiç iyi olmayacaktı. Bu yalancı sürekli peşimde dolaşarak bir açığımı bulduğunda beni patlatacaktı.
Bir iftiraya kurban gidecektim resmen!
"Bak Pamir," diyerek yeniden söze girdim hemen. Fakat ben konuşamadan, "Hata yapmamaya bak Ateş, benden kaçışın yok." diyerek sözümü kesmişti.
"Sen ciddisin yani kararında öyle mi?" dedim ona bakarken.
"Ben sabahtan beri ne diyorum? Ciddi! Hiç olmadığım kadar ciddiyim." diyerek sert bakışları yine beni bulmuştu.
''Yok yok sen bipolarsın!'' dedim sesime yansıyan ümitsizliğimle.
Hâlâ gözlerinin içine bakıyordum. Ateş püsküren, daha önce sevilmediğimi hiç bu kadar hissetmediğim o duygusuz gözlere. Cevap vermek yerine kendisi de bakmakla yetinmişti.
''Ateş!'' diyerek yanımıza yaklaşan sesle o yöne döndük.
Kahretsin.
Pamir'i süzerek yanımıza geldi ve bana bakarak, ''Bana neden söylemedin Ateş, bu sahneye iki kişi çıkacağınızı bilmiyordum.'' diyen tabii ki tek bir kişiydi, yapımcımız Aysel hanım.
Yapmacık tebessümümü takınarak, ''Süprizleri severim, bilirsiniz.'' dedim yapımcıya.
''Bilmezmiyim! İlk başta bir kaos çıktığını sandık, ama senin süprizlerin hep iyi olurdu zaten.'' diyerek bendeki bakışlarını Pamir'e çevirdi. ''Harikaydınız çocuklar. Etkilenmemek elde değildi. Muhteşem bir takım çalışması.'' diyen Aysel hanımla gözlerim göz bebeğinden çıkmış, ağzım on metre açılmıştı resmen.
Pamir sinsi sırıtışıyla bana döndüğünde, kırk metre açılan ağzımı kapatmayı akıl etmiştim.
Ben, nefret etmesini umarken, duyduğum bu sözler şuracıkta kalp krizi geçirmeme sebep olacaktı. Öyle bir plan yapmıştı ki, teker teker hedefine ulaşıyordu ve ben öylece seyrediyordum.
Beni batırma planını bir kaç saatte gerçekleştirmek üzereydi, ben de karşı çıkmamış, karşı gelecek bir harekette bulunmamış, hatta iyiden iyiye yol açmıştım resmen.
Gerçekten profesyonel bir yalancıydı!
Kadın bize hâlâ gülümseyerek bakarken, ''Çok teşekkürler Aysel Hanım. Sizden bunları duymak çok güzel.'' dedim sessizliği bozarak.
Boş bakışlarım yere kayarken, ayağımla yerde yuvarlak çiziyordum sinirden. Bu sinirle konuşacak olsaydım çok kötü şeyler olacaktı yoksa.
''Tamam o zaman çocuklar, bir sonraki seminerde görüşürüz.'' diyerek arkasını dönmüştü ki aklına gelenle yeniden bize doğru dönerek, ''Bir sonraki seminere bu beyefendiyi getirmeyi de unutma sakın Ateş, seyirciler uyumunuza da bayılmış ve yarın ki davete beraber gidiyorsunuz.'' dedi neşeyle.
Nefesim çok başka yerlere kaçarken, ardı ardına öksürmeye başlamıştım. ''İyi misin kızım?'' diyen Aysel Hanım ne dediğinin farkında mıydı? Değildi. Kesinlikle onunla konuşup, herkesi uyarmam gerekiyordu. Hem de en acilinden.
''Bakın Aysel hanım-'' diyerek öksürüklerim arasından konuşmaya çalışırken Pamir sözümü keserek, ''Siz dert etmeyin Aysel hanım, biz hallederiz.'' dedi ve sırtımı sıvazlayarak ''Helal helal, heyecanlandı sanırım.'' dedi.
Sinirden alev saçan gözlerim Pamir'i bulsa da pek bir işe yaramamıştı. ''Tamam o zaman, görüşürüz.'' diyerek yanımızdan gitti kadın. Ben ise, arkasından öylece bakakaldım.
Pamir'in sırtımdaki eli, kolumu tuttu ve beni kendisine doğru çevirdi. ''Sakın kimseye söylemeye kalkma. İstersen söyle ama etrafındaki insanları daha çabuk kaybedersin. Seni sakince patlatacağım ama sen bunu büyütüyorsun. Benden kaçışın yok. Bir anti fan kazandın, tebrikler!'' dedi uyarır bir ses tonuyla.
Karşımda öylece duran bu anti fan, benim sonum olacaktı.
Sinirden oluk oluk terlerken, dilim damağım kurumuştu. Yutkundum. Dudaklarımı ıslatarak kolumu hızlıca kendime doğru çektim. ''Beni korkutamazsın Pamir.'' dedim. Ardından bir kaç adım gerileyerek, ''Senden korkan senin gibi olsun ulan.'' diye ekledim.
Bu söylediklerim Pamir'i güldürmüştü. Ne var gülecek bunda haysiyetsiz herif!
''Benden korkan,'' diyerek yeniden gülmeye başlarken, gülüşleri sinirimi artırıyordu. ''Benim gibi mi olsun?'' diyerek cümlesini tamamlasada hâlâ gülüyordu. O güldükçe benim sinirim artıyordu, sinirden bende gülmeye başlamıştım. ''Evet. Komik olan?'' dedim dudaklarımın kenarı yukarı doğru kıvrılırken.
''Tamam,'' diyerek cebinden telefonunu çıkarttı ama yeniden gülmeye başlamıştı. Koluna sertçe vurarak, ''Gülmesene şöyle!'' dedim sinirle.
Sonunda kahkahasını durdurdu ve boğazını temizledi ardından telefonunu açarak bir şeylere baktı.
Yerde ritim tutan ayağımla, merakla onu seyrediyordum. ''Buldum!'' diyen neşeli sesiyle önüme geçti. Biraz eğilerek boylarımızı eşitlerken, telefon ekranını bana çevirdi. İstemsizce nefesimi tutarken, yüzünde gezinen harelerim ekrana kaydı.
Bu da neydi böyle?
Küçük ve karanlık bir oda içinde ben ile Dalya duruyorduk. Ben pencereden dışarı izlerken, Dalya hararetle bana bir şeyler anlatıyordu.
Telefonu elimin tersiyle iterek, ''Bu ne yani?'' dedim Pamir'e.
Eğildiği pozisyondan çıkarak dikeldi. Telefonun sesini açtığında konuşmalar duyulmaya başladı. Kollarımı göğsümde bağdaştırıp, ''Neye varacaksın bakalım.'' dedim kendimden emin bir şekilde.
"Bekle ve gör.'' dedi tek ve düz, bu da beni daha da germişti.
Heyecan, stres, kaygı ve daha bir sürü duyguyu bir arada hissederken, benim telaşımın aksine o, çok rahattı. İstifim, bozmadan gözlerinin içine bakmaya devam ediyordumki sonunda duyduğum seslerle dikkatim dağılmıştı.
''Ne yapacağız Ateş, kötü durumdayız. Toparlanamazsak biteriz.'' diyen videodaki Dalya'nın sesi, ne zaman bıraktığımı bilmediğim nefesimi yeniden tutmamı sağlamıştı.
Hangi densiz benim, asistanımla konuştuğum özel şeyleri videoya çekmişti ki!?
Daha sonra bunun için dava açacaktım ama şuan neşeyle ''Buldum!'' diyerek bağıran kendimin ne dediğini dinlemeliydim. Sesin birden çıkmasıyla yerimden sıçrarken, yeniden dikkatimi toparlayıp dinlemeye koyuldum.
''Seminerler yapacağız!'' diyen yine bendim. O an gözümün önünde canlanırken mideme kramplar giriyordu. Neyden bahsettiğini çok iyi anlamıştım.
''Seminer mi? Harika fikir! Psikolog rolünde önceden hazırladığımız konuşmaları çıkar söylersin, böylece hem insanların dikkatini hem de parasını çekmiş oluruz. İstediğimiz miktara ulaşınca da bırakırız bu işleri.'' diyen Dalya yüzünden başımdan aşağıya kaynar sular dökülmüştü resmen.
Anılar gözlerimin önünden geçerken hiçbir şey videoda anlaşıldığı gibi değildi.
Video kapanıp kapanıp başa sarıyordu, sözler yeniden kafamın içinde çarpışırken kulaklarım uğulduyordu.
''Yalan! Gözüktüğü gibi değil, bu videonun devamı var.'' diyerek Pamir'in gözlerinin içine baktım.
''Diyelim ki var, neyi değiştirecek? Ben bunları, bir kaç delil ekleyerek yayınlarsam seni dolandırıcılıktan içeri bile alırlar.'' dedi nefretle bakan gözleriyle.
''Ben bir psikoloğum, yalancı değilim Pamir. Seminere davet edildim, öyle bir şey yok. Bu seminerlerden önce de psikologtum ben. Ben, bunun ne kadar gerçek olduğunu biliyorsam sende en az o kadar biliyorsun. Sen yalancısın, başka bir şey var. Ne istiyorsun benden, ne?!'' dedim sinirle ağzıma gelenleri sıralarken.
''Hiçbir şey beni bağlamaz Ateş İkra, dediklerimi yapmazsan bunu yayınlarım. Ailem, çevrem, herkes seninle yatıp seninle kalkıyorlar, yalancıya inanmaları zoruma gidiyor. Seninle güzel planlar yapıp bu sektörden çekeceğiz ama dediğimi yapmazsan'' diyerek telefonunu önümde salladı. ''Direkt silerler seni.'' diye ekledi.
''Ailemi ve insanları sahtekar bir yalancıdan kurtaracağım.'' dedi nefesi yüzüme çarparken.
Yutkundum.
🌟
Pamir'in öfkesi... susuyorum.