1. Bölüm: Mucize

1. Bölüm: mucize
"günün mucizesi gibiydi"

●●●
Telefonu sinirle kenara fırlattım. Dedikleri beni tabiri caizse deliye çevirmişti. Hadsiz hadsiz ileri geri konuşup, yalan söylemişti. Bunlar yetmemiş gibi tehdit etmiş, birazdan çıkacağım programımı az önceki gibi bozacağını da söylemişti.
Delilerin hepsin de beni buluyordu resmen!
Psikolog olduğunu hatırlatırım Ateş.
"Şampiyon? Ne oluyor burda?!" diyen Dalya'ya kaydı bakışlarım. Öylece yüzüne bakarken 'ne oldu' der gibi kafasını salladı.
"Ya yok bir şey. Hazır mıyız? Gidelim hadi." diyerek dışarıya doğru gidiyordum ki Dalya, önümü kesti. Merakla yüzüme bakarken, "Kiminle konuşuyordun? Sesiniz dışarıya kadardı, bir sorun mu var Ateş? Zaten dışarıda bir sürü sorun var, birine daha ihtiyaç yok," dedi.
"Önemli biri değil manyağın tekiydi, boş ver. Hadi gidelim artık." diyerek hızla yanından geçip, odanın dışına attım kendimi. Çünkü en iyi bildiğimiz şey sorunu görmemek ve kaçmaktı ne de olsa.
Hol de yürürken Dalya da arkamdan geliyordu. Bu saçma sapan olay beni sinirlendirmişti ama ne isterse yapsın sakin kalacaktım. Hatta neden bu kadar ciddiye aldığım konusunda da bir fikrim yoktu. Tek bildiğim hadsiz hadsiz konuştuğu.
"Her şey bildiğin gibi, hiçbir tekrara gerek yok çünkü sen doğaçlama kadınısın. Ne demen gerektiğini hepsini biliyorsun, o yüzden tam yol ileri." diyen Dalya gerçek dünyaya dönmemi sağlamıştı. Altan alttan bana gaz veriyordu. "Öz güven tavan maşallah, tü tü tü." dedi.
Sonunda sahneye varınca durakladım ve kendisine doğru döndüm."Nasıl görünüyorum?" dedim.
"Harika!" diyerek beni yanıtladı hemencecik.
Dudaklarım yukarı doğru kıvrılırken ona, öpücük yolladım ve önümde duran bir kaç basamağı çıktım.
Her ne kadar Dalya'nın yanında rahat tavırlar sergilesem de buraya çıktığımda geriliyordum, insanların bana umutla bakması beni heyecanlandırmaya yetiyordu, hele ki az önce yaşadığım olay gibi bir şey yaşamışsak etkisinde kalıyordum.
O antifanın kalbimin derinlerinde bir yerlerinde, tekrar karşıma çıkıp, oraya gitmemi engelleyecekmiş gibi hissediyordum. Ama bunun olmaması için her şeyi yapardım, onunla nasıl başa çıkmam gerektiğini biliyordum en azından bilmeliydim.
Sahnede göreceğim o insanlar beni heyecanlandırsa da birazdan sakinleştirecekti. Bu da mesleğimin bana oynadığı bir oyundu. Sonunda adımların sahnedeki yerimi almamla durakladı. Perdenin açılmasına son bir kaç saniye kalmıştı. Derince nefeslenip, kendime gelmem gerektiğini defalarca kez yineledim.
Sakin ol kızım, sakin.
"Son üç, son iki, son bir. Perde." diyen Dalya'nın sesi en son duyduğumdu çünkü sahne artık benimdi. Açılan perde ile salonda alkış kopuyordu demeyi isterdim, ama sorgulayıcı bakış ve nefret dışında başka bir şey yoktu.
Seyircilerin üzerindeki ışıklar bana çevrildi. Karanlığın içinde, parıldayan gözlere baktım. "Bugün burada bulunmamızın tek nedeni var." dememle ışıklar yeniden söndü.
"Vazgeçmek." diye cevapladım kendi sorumu. Karanlıkta çıkan sesim üst katlardaki seyircilere kadar ulaştı ardından bana geri döndü.
Işıklar yeniden açıldı, rastgele birinin üstünde duruverdi. "Aldığın yarayı kabul ettin ama yarayı açandan vazgeçemedin." dedim. Ardından ışık yeniden başka birinin üstünde durdu, "Şimdi, 'senden vazgeçiyorum' demeniz gereken ama diyemediğiniz ve kendinizle yapamadığınız o konuşma için burdayız." dememle ışıklar yeniden bana dönmüş, seyirci karanlıkta kalmıştı.
Kalbim ağzımda atıyor, ve burda bir yerlerde antifanın olabileceğini bilmek elimi, ayağımı doluyordu.
Daha önce buraya çıkarken, beni seven insanların olduğunu bilerek çıkmıştım her zaman. Bu sefer sevmeyenlerin olduğunu bilmek korkutucu geliyordu. Sanki bakışlar tek bir hatamı arıyormuş gibi beni delip geçiyordu ve onunla yaptığım konuşmalar kulağımda çınlıyordu ama şov başlamıştı ve devam etmeliydi.
Derin bir nefes alarak bir kaç adım ilerledim. "Hepimizin yarası vardır elbet," diyerek bir kaç adım sağa doğru ilerledim. "Ama önemli olan yara değildir. Yaranın derinliği ve önemi, açan kişiye bağlıdır." diyerek ilk başta durduğum yere geri geldim.
"Ama kendine dürüst olan bir insanın iyileştiremeyeceği yara yoktur. Diyor sevdiğim bir psikolog." dememle ses tonuma uyum sağlarmışçasına ışıklar hareket ediyordu.
"Hayalleri için yola çıkamıyorsa," diyerek durakladım. Işıklar yeniden kapanıp açıldı ve "Başlayalım. Yeniden hoş geldiniz!" dememle sonunda alkış sesleri duyuldu.
"Çok yara aldınız, çok yaralandınız. Sesinizi duyurmak için bağırdınız, sesiniz kısıldı. Çabalamak için anlattınız ama olayları büyüten siz oldunuz. Öfkenizi, kırgınlığınızı göz yaşlarınıza sakladınız, sulu göz oldunuz. Vazgeçmeniz gereken yerde affettiniz, affettiğinizin altında kaldınız." diye söze başladığımda bakışlarım herkesin üstünden tek tek geziniyor, bir kaç saniye bekledikten sonra başkasına geçiyordu.
Nabzım artarken, antifanın benim yanlışımı aradığını bilmek beni telaşalandırıyordu. Her ne kadar az önce alelacele perdeleri kapatıp, adamı dışarı atmak için gelen güvenliklere, tehditleri yüzünden 'o, benimle beraber' demek zorunda kalmış olsamda böyle dediğim için telaşıma daha çok telaş katıyordu.
Güvenliklere atın bunu desem az önce olan şeyler plan dışı gibi gözüküp daha büyük bir çöküş gerçekleşirdi.
Hata yapma lüksüm kalmamış gibi hissediyordum ama illa ki hata yapacağımı biliyordum. Bu kadar insanın karşısında konuşmak, onlara merhem olmaya çalışmak ne kadar güzel olsada bir o kadar zordu bu yüzden, elbette hata yapabilirdim. Elim titrerdi ya da sesim. Belki de dilim tutulur kim bilir. İnsanım ne de olsa, buradaki herkes gibi. Hatam normaldir. Beni her seferinde streslendiren de tam olarak buydu sanırım.
Yutkundum ve soluklanarak konuşmama geri döndüm.
"Altında kaldığınız ne varsa, çıkarıp attınız üstünüzden ama sesinizi duyuramadınız. O kadar duyurmak için çabalamıştınız ki sesiniz kısılmıştı, duyulmadı." diyerek seyircilere daha çok yaklaştım.
"Sizden bugün tek istenilen gözlerinizi kapatmanız." dedim. Şok olmuş gözler beni süzerken ne dediğimi anlamamış gibiydiler.
Onlara teşvik olması amacıyla gözlerimi kapattım, ve olduğum yere çömelerek oturdum. "Evet, sadece gözlerinizi kapatın. Kapatın ve düşünün o çocukluğunuzu düşünün. O affetmek ve vazgeçmek arasında sıkışıp kalmış o küçük çocuğu düşünün." diyerek gözlerimi araladım.
Herkes gözünü yummuştu. İnsanların beni ciddiye alması neşemi yerine getirirken, otuz iki diş sırıtıyordum.
"Ağlayın. O küçük çocuk için ağlayın. Bugün ağlamak serbest. Çünkü bugün, vazgeçmek ve affetmek arasındaki ince çizgiden düşmüş o çocuk için ağlayoruz. O içinizdeki çocuğun sesi oluyoruz." derken her şey güzel gidiyordu ve tek isteğim başladığı gibi güzell bitmesiydi.
Gözlerimi yeniden kapatarak, "Ve söyleyin, evet onu söyleyin. O küçük çocuğa verdiğiniz o ağır yükü omuzlarından alın, ve vazgeçmeniz gereken kişiden önce kendinize bunu diyin." dedim ve gözlerimi araladığımda koskoca salonda gözleri açık olan tek bir kişiyle göz göze geldik.
Kalbim tekledi. Gözlerinde hiçbir mana yoktu. Diğerlerinin aksine, heyecan, üzüntü, inanç hiçbiri yoktu. Ama öfke, sinir ve kibir de yoktu. Öylece durmuş bakıyordu. Neşemin yerini telaş alırken oluk oluk terlediğimi fark ettim. Ya yanlış bir hareket yaptıysam ya da güven veremediysem düşüncesi dönüyordu kafamda.
Tek isteğim buraya gelen ve buradan giden kişilerin içlerindeki savaşın aynı olmamasıydı. Bir şeyleri başarmış ve aşmış olarak gitmeleriydi. Tek tek her insanla elbette seanslar yapılırdı ama bu seminerlerde binlerce kişiye aynı anda hitap etmek ve yardım etmek çok başkaydı. İnsana garip bir huzur veriyordu. Tek isteğim bunu başarmak ve eve, insanların gözünden aldığım o huzuru görerek dönmekti.
"Evet, onu söyleyin. Çok sevdiğim o psikolog gibi diyin ki defalarca denedim, ihtiyaç duyduğunda sana ulaşmayı denedim, bana ben olduğum için kızdığın her şeyimi bize uyumlamayı denedim." diyerek yeniden gözlerimi yumdum.
"Sana, sende olduğu için kızdığım her şeyini anlamayı ve ortak bir yol bulmayı denedim. Beklediğinde başucunda kaldım, istediğinde yalnız bıraktım yollar aradım. Senin için, benim için, ilişki için." derken gözlerim istemsizce aralanmış üstümde gezinen bakışların sahibine kaymıştı.
Gözlerini kırpmadan beni seyrediyordu. Bu da diken üstünde durmamdan başka bir işe yaramıyordu. Tek yaptığı beni strese sokmak ve buradaki insanlara edilen yardımdan alı koymaktı. Bir nevi bencillikti.
Odağımı ona vermemeye özen göstererek ayağa kalkıp yeniden bir kaç adım attım, "Susarak, konuşarak, tartışarak denedim. Tamir ettiğim tekrar kırıldı giderek, kalarak denedim. Hayal kırıklığım anlaşılmadı başka zamanlarda aynı yerlerden canım acıdı. Belki gitmemi göze aldın belki gidiceğime inanmadın belki de içten içe gideyim istedin. Neyi istediğimi duymadın, kendine bakmaktan beni görmedin. Neye üzüldüğümü dinlemedin. Benimle birlikte kutlanacak iyi bir günün veya dertleşecek kötü bir günün hayalini artık kurmadığını anladım." diyerek durdum ve ışıkların sönmesini bekledim. Kulağıma insanların fısıltısı geliyordu.
Sönen ışıkla beraber her şey kapkaranlıktı, karanlığın içinden "Ve bunu o küçük çocuk için sesli bir şekilde bağırarak söyleyin." dedim.
Herkes merakla harelerini aralamıştı, karanlığın içinden parıldayan hareler beni arıyor gibiydi. Ama yeniden konuşmaya başlayınca parıldamalar yavaşça gitmiş, herkes gözlerini tekrar yummuştu.
"Senden vazgeçiyorum!" dedim yüksek sesle. "Senden vazgeçiyorım." diye yineledim.
Önce kalabalıktan ufak sesli bir tekrarlama geldi. Bu beni biraz da olsa cesaretlendirirken terleyen ellerimi dikkat çekmeden pantolonuma sildim ve yeniden "Senden vazgeçiyorum!" dememle bu sefer öbürüne nazaran salonu dolduracak seste "Vazgeçiyorım!" nidaları döküldü.
"Senden vazgeçiyorum. Benim de bitebilen bir gücüm var. İnsanım." diyerek durakladım ve "İnsan kendisinden beklenen bir adım kalmadığında vazgeçer, içinde ona ait son umut bittiğinde vazgeçer. Bende senden vazgeçiyorum. Senin yanında ben kendim değilim. Seni mutlu etmek için kendimi üzmekten yoruldum. Zamanı geldiyse artık ben alamadığım her duygumun sorumluluğuna alıyorum. Seninle geçirdiğimiz güzel anıların artık seninle
yenilenemeyeceğini biliyorum. Bugün artık elimden gelen her şeyi yaptım diyebiliyorum. Üzgünüm ama elbette toparlanırım diyebiliyorum." dediğimde ışıklar yeniden açılmıştı.
Işıkla beraber aralanan gözler dolu doluydu. Parıldayan harelere mahçup bir anlam yüklenmişti. Kimilerine iyi gelmiş kimilerinin kalbine dokunmuş gibi hissediyordum. Bu his içimdeki tüm kötü hislerin yok olmasına yetmişti ve sabahtan beri beklediğim an, bu andı.
Bu duygu bundan sonraki seminere kadar yeterde artardı bile. En azından diğer seminerlerde hep öyle oluyordu. Buraya çıkana kadar diken üstünde oluyordum, ama sonra insanların gözlerinin içinin gülümsemesiyle ne stresim ne de kötü düşünceler kafamda kalıyordu, evdeymiş gibi hisettiriyordu.
Dudaklarım yukarı doğru kıvrılırken ışıkların birden gitmesi bu sefer beni de ürkütmüştü. Çünkü bilgim dahilinde değildi.
Elektrikler mi gitti?
Elektiriklerin gitmiş olması imkansız gibi bir şeydi. Hele programın ortasında gitmemeliydi.
Neyse ki çok değil bir kaç saniye sonra sönen ışıklar tek bir kişinin üstünde yeniden yandı. Bu kişi ne bendim ne de bir başkası.
O, duygusuz bakışların sahibiydi. Ayağa kalktı ve kalabalığı aldırmadan merdivenlere doğru yürüdü, yeniden buraya geliyordu. Sakince merdivenlerden inerken, korktuğum şeyin başıma gelmemiş olması için dua ediyordum.
Olamazdı ya, hayır. Olmamalıydı.
O kadar sakince ilerliyordu ki bir insanı çıldırtacak derecedeydi. Sakin adımları yanımdaki yerini alınca durakladı. Meraklı bakışlarım üzerinde gezinirken, gözlerimin içine baktı ve "Hep başkalarında aradık," diyerek seyirciye döndü ve bu sesin sahibi tek bir kişiydi. "Biraz da kendimize bakmalı."
Sesi bana iki tokat atarken, üstümden araba geçmiş gibi hissediyordum. Bu o'ydu. Pamir'di, antifandı!
Sinir kat sayım artarken ne yapmaya çalıştığının farkındaydım. Önce bana laf çarptı ve benim yaptığım konuşmanın tam tersini söyledi. Karnıma kramplar girerken, dona kalmış gibiydim.
Sertçe yutkundum, derin derin nefeslendim. Ne yapacaktım bilmiyordum ama bozmasına izin veremezdim.
"Hep vazgeçmek dedik, affetmenin altında kaldık dedik ama ister affetmek isterse de vazgeçmek olsun bunların ikisinde de kendimizi görmedik." diyerek bana döndü.
Çenemi sıkarken bozuntuya vermeden gülümsedim ve "Ne yapıyorsun sen?!" dedim ağzımı kıpırdatmamaya özen gösterek, sessizce.
"Kendimize yaptığımız konuşma dedik ama o." dedi ve beni hiç tınlamadan durdu ardından "Kendimize değildi" diyerek seyirciye döndü.
Hayır yani ne yaptığını sanıyordu? "Karşımızdakine söyleyemediğimiz bir konuşma oldu." dedi benim söylediklerimin üstüne.
Bir kaç adım seyirciye doğru atarak ışığıda kendisiyle aldı. Ben karanlıkta kalırken programımı mahvetmesi an meselesiydi. Hızlıca yanına gittim ve kolunu tuttum. Bakışları hızla bana kayarken diğer ışık beni bulmuştu. Küçük dilimi yutabilirdim şuan. Aman ne güzell seyircilere rezil olmuyum derken kendimi, kendim rezil edeceğim resmen! Nerden çıkmıştı şu çocuk?!
Bir şey yapamayacağımın o da farkındaydı ve muhtemelen onun rahatındaydı. Bakışlarına yüklenen sinsilik anında kaybolmuş ve seyirciye dönerek elimden kurtulmuştu.
"Defalarca denedim dedi arkadaş." dedi ve eliyle beni gösterdi. Tekrar seyirciye dönerek "Deneme artık lütfen." dedi ve "Kendimizle yapmamız gereken konuşma böyle başlamalıdır."
"Ben seni hallettim. Aramızda konuşacak, çatışıcak uzlaşacak bir şey de yok." dedi.
Geri adımlayarak karanlıkta yanıma geldi ve "Çok saygı verdiğim birinin sözleriyle açıklayacağım sizlere. Şöyle diyor: Konu sen değilsin. Yaralanan benle iyileşen ben arasında." diyerek kendini gösterdi. Bakışları beni bulup "Bu ilişkiyi bilmekten yanılmaktan, düşünmekten halsiz düştüm. Derdim başımdan aşkın ama inan artık öznesi sen değilsin." dedi ve öylece kala kaldım.
Ela hareleri, göz bebeğimin içini delip geçmiş gibi bakıyordu. Koyu kestane saçı, ışıklardan yansıyan renkle karışarak parıldıyordu.
Ne ben başımı çevirebildim ne de o. Tanımadığım, adını sanını bilmediğim biri sabah çıkmış işimi batıracağını söylemiş ve şuan karşımda öylece dikilmiş gözlerimin içine bakıyordu. Ve evet işimi baltalamakta çok başarılı gibi duruyordu. Dediğim her şeyi çürütecek delillerle gelip zıttını söylüyordu.
Gözlerimin içine bakarak, sessizce "Ben seni uyarmıştım." dedi.
Yapmacık gülümsememi takınıp "Nerden ezberledin bunları, hangi kitap?" dedim sert sesimle.
Bir yerde okuğudu veya duyduğu şeyleri şuan konuyla alakalı olduğu için gevelediğine yemin edebilirdim çünkü o işler öyle olmuyordu, bir psikolog olmak için kırk fırın ekmek yemek gerekirdi ve arkadaşta o zekanın olduğunu şu an itibariyle düşünmüyordum. Öyle sonradan gelip çok bilmişçilik oynamak yoktu.
Bir kaç adım atarak önüne geçtim, artık yönetimi geri elime almam gerekiyordu. "Evet-" diye söze başlamamla beni, kolunun tersiyle geriye uçurdu. Dengemi düşmeden zar zor toparlasamda bu hareketi hiç iyi olmamıştı. Başka biri veya ben, benim programımda olan her şey beni etkilerdi.
Zaten onun amacı da tam olarak buydu. Ama maalesef karşısında en az onun kadar kurnaz biri vardı, ters yanımı görmemişti. Benimle uğraşmak neymiş görecekti.
Üzerimdeki bakışlarını seyirciye çevirerek, "Ben senden kalanı daha önceden üstüme kalanlara katıp özüme yerleştirdim. Adın önemsiz artık. Gidişinle değil kalakalışımla ilgileniyorum. Benden kopardığın ve ben sustukça parçalara ayırdığım beklentilerimi artık yerlerden toplamıyorum. Bana batırdığın ve ben yok saydıkça daha da bastırdığın hayal kırıklığını göğsümden çıkarmadım. Taşıyorum. Sızladıkça seni anımsıyorum." dediğinde kalbim ağzıma varmıştı, bu çocuk böyle konuşmayı nerden biliyordu ki? Uzun boyunun ardına dik duruşu, konuşmalarının inandırıcılığını da artırıyordu.
İnsanlar konuşmamızın bittiğini fark ettiğinde, her an bayılabilirdim. İnsanların tepkileri önemliydi ve ne diyeceklerini kestiremiyordum. İkimiz o kadar zıt şeyler söylemiştik ki kafaları karışmış ve bize sinirlenmiş bile olabilirlerdi. Kafamıza topuklu ayakkabı yemezsek iyidir.
Tabii, önceden olsa bunları asla düşünmezdim. Sizi sevmeyen insanların olduğunu bilmek nelere mâl oluyormuş meğer.
Birkaç saniye sonra herkes ayağa kalkmış ve alkışlamaya başlamıştı. Hayran dolu bakışlar üzerimizde gezerken, herkesin bunu planın bir parçası sanması bugünün mucizesiydi.
Derince bir nefes bırakırken, gözlerimi yumdum. "Sakin, sakin." diye fısıldıyordum kendime.
Yavaştan salondakiler dışarıya çıkarken, "Evet sakin sakin." diyordu Pamir dalga geçer gibi.
Yeniden derin bir nefes alırken sertçe gözlerimi araladım. "Ne yaptığını sanıyorsun ki sen?! Dua et bugün sıkıntı çıkmadı, ya her şey çok kötü gitseydi, ne olacaktı?!" dedim sinirle.
Duygusuz bakışları beni bulduğunda "Aslında amacım o'ydu. Onları kandırdığını göstermekti ama senin kitlede kanmaya çok meraklı galiba, anlamadılar." dedi ve gülmeye başladı.
Ayaklı sinir bozucuydu resmen!
🫧
Oylarınızı bekliyorum. Bir sonraki bölümde görüşürüz...