3-kilitli kütüphane

Zarfı açtığım anda kütüphanedeki hava tamamen değişti.

Sanki içerideki oksijen azalmış gibi herkes aynı anda nefesini tuttu.

Kağıdı yavaşça çıkardım ama bakmaya cesaret edemedim.
Parmaklarım hafifçe titriyordu.

“Diana… ne var orada?” diye fısıldadı Kumsal.

Yutkundum.

Sonunda kağıda baktım.

Ama beklediğimiz gibi bir fotoğraf değildi.

Bir isim listesi vardı.

Diana
Pelin
Efe
Kumsal
Bora

Hepsi tek tek yazılmıştı.

Altında ise sadece tek bir cümle:

“Biriniz gerçeği biliyor.”

Bir an beynim boşaldı.

“Bu… saçmalık.” dedi Bora ama sesi bile kendinden emin değildi.

Efe listeye daha yakından baktı.

“Bizim isimlerimizi nasıl biliyor?” dedi.

Pelin geri geri bir adım attı.

“Ben hiçbir şey bilmiyorum… yemin ederim.”

Ama kimse ona cevap vermedi.

Çünkü mesele sadece isimler değildi.

Mesele, birimizin gerçekten bir şey bilmesiydi.

Ama kim?

Tam o sırada kütüphanenin ışıkları bir an titredi.

Sonra tekrar yandı.

Ama o bir saniyelik karanlık bile içimize korku salmaya yetmişti.

“Biri burada.” dedim net bir şekilde.

Kimse itiraz etmedi.

Çünkü herkes aynı şeyi hissediyordu.

Sanki biri rafların arasında bizimle nefes alıyordu.

Sessizlik ağırlaşmıştı.

O kadar sessizdi ki, kalp atışlarım kulağımda yankılanıyordu.

Efe yavaşça fısıldadı:

“Bence çıkmalıyız.”

Ama tam o anda…

Rafların arasından çok hafif bir ses geldi.

Tık.

Hepimiz aynı anda o yöne döndük.

Hiçbir şey görünmüyordu.

Ama orada bir şey vardı.

Bora birkaç adım attı.

“Kim var orada? Çık ortaya!” dedi.

Cevap yoktu.

Sadece kitapların arasından yere düşen küçük bir şey gördük.

Efe dikkatlice eğildi ve aldı.

Bir anahtar.

Ama sıradan değildi.

Üzerinde paslı bir etiket vardı:

“3. kat – depo”

Pelin’in yüzü bembeyaz oldu.

“Bizim okulda 3. kat depo yok…” dedi titreyen bir sesle.

Bir an herkes birbirine baktı.

Efe kaşlarını çattı.

“Ya var ama kimse bilmiyordur…”

“Ya da bizi oraya çekmek istiyor.”
dedim.

O anda kafamın içinde tek bir düşünce vardı:

Bu kişi bizi sadece izlemiyordu.

Bizi adım adım yönlendiriyordu.

Kapıya doğru yavaşça geri çekildik.

Hiç kimse koşmuyordu ama herkes gitmek istiyordu.

Tam kapıya ulaştığımızda Bora arkasına baktı.

“Burada kimse yoktu değil mi?” dedi.

Cevap vermedik.

Çünkü emin değildik.

Kapıyı ittim.

Ama açılmadı.

Tekrar denedim.

Kilitlenmişti.

“Hayır…” dedim kendi kendime.

Pelin arkamdan geldi.

“Kapı neden kilitli?” dedi.

Efe kapıyı zorladı.

Hiçbir şey değişmedi.

O anda kütüphanenin içinden bir ses geldi.

Çok net.

Çok yakındı.

“Henüz bitmedi.”

Hepimiz olduğumuz yerde donduk.

Bora yavaşça fısıldadı:

“Bu… şaka olamaz.”

Ve tam o anda ışıklar tamamen söndü.

Karanlıkta sadece nefeslerimiz vardı.

Ve birinin çok yakında olduğunu biliyorduk.

Rafın arasındaki o kısık ses gene konuştu.

"Herşey daha yeni başlıyor başınıza bela olucam." Dedi

Pelin daha fazla kendini tutamayarak.

"Ya yeter bırak peşimizi." Deyip ağlamaya başladı.

Işıklar açıldı hepsi bembeyazdı korkudan.

Pelin yere çökmüş şekilde ağlıyordu.

Pelinin kolundan tutup kaldırdım.

Hep beraber odadan çıktık.

Efe peline"korkma bu sıkıntının üstesinden gelicez" demişti.

Ama hiç sanmıyordum.

Kumsal"ee şimdi depoyamı gidiyoruz" dedi

Başımı salladım ve hep beraber merdivenlere yöneldik.

3.kata ulaştığımızda kapılara baktık ama hiçbirinde depo yazmıyordu.

Zaten toplasan 4 oda vardı oyüzden tek tek hepsini dolaşmaya karar verdik.

İlk odaya girdiğimizde depo gibi değildi.

İkinci odaya girdik oda depo değildi.

Ve evet üçüncü oda depoydu içeri girdik ama kapıyı kapatmaya elimiz gitmiyordu.

Ama kapatmak zorunda kaldık.

Etrafa bakındım ama hiç bir ipucu göremedim takı efenin heyecanlı sesini duyana kadar.

"Diana buraya bak." Yerde bir fotoğraf karesi duruyordu.

Fotoğrafı elime aldım.

Fotoğrafta bizim okul vardı önündede baya eskisinin öğrencileri duruyordu.

Herkesi yüzü netti ama arkadaki bir kişinin yüzü kalemle karalanmıştı.

Pelin"ne var o fotoğrafta Diana yüzün bembeyaz oldu" dedi.

Ama cevap verecek gücü kendimde bulamadım.

Fotoğraf karesinde en önde duran kişi annemdi.

Devam edecek