ANKA - 13.BÖLÜM FİNAL

Kayıp..

"Neler oluyor" dedim muhafız "leydim Prens Veyn kayboldu" dedi

Veyn mi nasil olur bu hızla "ne demek kayıp" dedim endişeyle, başına ne gelmişti acaba

"Savaş icin yoldaydık fakat hem Prens Veyn hemde atı bonia kayıp"

Kraliçe "muhafızları alıp gidin tüm her yeri arayın" dedi muhafızlar saraydan ayrıldı

Ne olacaktı şimdi düşünüyordum ama sadece düşünüyordum, ya birşey olduysa off

Ne yapmam gerekiyordu kraliçeye dönüp "şimdi ne olacak" dedim

Kraliçe bana döndü "leydi Asella gidip odanızda prens Veyn'i bekleyin" dedi

Alttan alttan kovuyordu, hızla kendi malikâneme gittim.

----
Saatler geçmişti kimseden Seda yoktu. Acaba Veyn şimdi ne yapıyordur.

Burada boş boş bekleyemezdim ama dışarı çıkıp Veyni ararken kayıp olamazdım.

Dışarıya çıkmaya karar verdikten sonra kapıya ilerledim.

Arkamdan "bekle, gidersen Veyn ile orada ölüceksin" diyen sesi duyunca arkamı döndüm

Arkamda kendimi görünce ne olduğunu anlamadan korkuyla geriye ilerdim.

Asella mıydı bu? "Ne demek istiyorsun" dedim

"İyi düşün çünkü gidersen bunun bedeli ölüm olabilir"

Diyince "kim?, kim ölür?" Diye sordum bildiğin karşımda Asella vardı.

Bir dakika Asella yok olmamış mıydı. En azından yaşlı kadın öyle demişti.

"Sen...bak karar vermen gerekiyor ya kalıp, kalıp gelen habere üzüleceksin yada gidip ölüceksin"

Dedi titrek sesi ile onu arkamda bırakıp kapıyı açıp çıktım.

Arkamdan "BUNU BANA YAPAMAZSIN O BENİM BEDENİM, BENİ HİÇE SAYAMAZSIN SEN ÖLÜRSEN BENDE ÖLÜRÜM"

Ona kulak vermeden koridorda yürüyordum.

Belki yanlış karar olabilir ama beni defalarca ben fark etmeden beni kurtarmıştı.

Bu hikayede birinin olmesi şarttı o da ben olucaktım Aslı.

-------

Uçsuz bucaksız bir ormanda gördüğüm tek manzara ağaçlardı.

Ormanı aydinlatan tek sey aydı o da az olan ışığını yolumuzu görelim diye bize doğrultmustu.

Yürüdüğüm yer bir uçurumun kenarına çıkınca ister istemez aşağıya doğru baktım.

Geri donmek icin yeltendigimde sırtımda hissettiğim iki elle neler olacağını anlamıştım.

Bir itişle ayaklarım artık yere değil hiçbir yere basmıyordu.

Beni kimin ittiğini görmeden sonu olmayan uçurumdan aşağı düşüyordum.

Kalbim deli gibi çarpıyor korkudan donmustum kadere razı gelip gözlerimi kapattım.

Zaman kayması; William

William her geçen gün gözleri önünde deliren kızını izliyordu.

Onu bu hale getiren yangındı, Annesi çiçek bahçesinde çıkan yangında her yeri yanarak sağ çıkmıştı.

O anın şoku ile travma yaşan Asella annesinin hastalıktan yataklara düştüğünü sanıyordu.

Annesinin ölümü ona tekrar travma olurken gecmise dair herşeyi yavaş yavaş unutuyordu.

Seneler sonra mutfakta aşçının yanlışlıkla çıkarıldığı yangında kolunu yakan Asella başka birinin bedenindeymis gibi hareketler sergiliyordu.

Evlendi fakat her geçen gün gecmisten bir gününü unutuyordu.

Geçmeyen halüsinasyon'ları
Gittikçe artmış her geçen gün daha delirmis hareketler sergileyen kızını gören william dayanamayıp intihar etmişti.

Asella'nın bundan haberi yokken ormanda gece yarısı
Dolaşırken uçurumun kenarından atlıyarak hayatına son verdi.

Asella'nın reenkarnasyon sandığı şey aslinda delirmiş asella ve küçük asella'ydı.

Seneler boyunca prenses Asella'dan haber alınamadı.

3 sene sonra askerden dönen Veyn karısının ölümü ile asla başa çıkamadı.

Son........