GİRİŞ

Ander Sevdaluk ekibii hoşgeldinizz. Bu bölüm tamamen kurgudur hiçbir gerçek hayattan yaşantı yoktur. O zamannn geçelimmmm

O gece her şey çok sessizdi.

Ama o sessizlik normal değildi... sanki bir şey olacağını önceden biliyordu da kimse söylemiyordu.

Ben masamın başındaydım. Önümde defterim açık duruyordu ama yazamıyordum. Kalemi elimde sıkmıştım. Yazmak hep beni rahatlatırdı ama bu kez hiç bir kelime gelmiyordu.

İçimde garip bir sıkışma vardı. Nedensiz gibi görünüyordu ama aslında değildi.. bunu o an bilmiyordum.

Telefon çaldı.

Tanımadığım bir numara.

Bir süre ekrana baktım. Açmasam mı diye düşündüm. Ama o his... beni zorladı.

Açtım.

"Bilge hanım mı?" Dedi soğuk bir ses.

"Benim..." dedim.

Kısa bir sessizlik oldu. O sessizlik bile kötü bir şey söylüyordu sanki.

"Abiniz hastaneye getirildi. Durumu kritik."

Bir an hiçbir şey anlamadım.

"Nasıl kritik?" Dedim hızlıca "Ne oldu abime?"

Ama cevap gelmedi. Sadece adres söylendi. Telefon kapandı.

O an düşünmedim bile. Sadece çıktım.

Hastaneye vardığımda koridorlar çok kalabalıktı ama ben kimseyi görmüyordum. Sadece yürüyordum.

Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi.

Bir hemşire önüme geçti.

"Yakınınız mı?" Dedi. Sadece başımı sallamakla yetindim.

Sonra doktor geldi.

O an yüzüne bakmakla her şeyi hissettim.

Ama yine de duymak istedim.

"Başınız sağ olsun..."

O kelime... içime ağır bir taş gibi düştü.

Dizlerim boşandı ama yere düşmedim.

Çünkü biri kolumu tuttu.

Yanımda biri vardı. Daha önce hiç dikkat etmediğim biri... ama herkesin tanıdığı biri olduğu belliydi.

Demir, Demir Soykan.

Abimle yıllardır düşman olduğu söylenen o adam.

O an içimde bir şey koptu.

Belki de abimin katili oydu?

"Sen..." dedim kısık sesle "Burada ne işin var?"

Bana baktı.

Ama gözlerinde ne zafer vardı ne de rahatlama.

Sadece ağır bir sessizlik.

"Sana yardım ediyorum." Dedi.

"Sen abimin düşmanıydın." Dedim sertçe çünkü abimin tek düşmanı buydu.

Cevap vermedi.

Sadece sustu.

Hastane bahçesine çıktım sonra. Soğuk hava yüzüme vuruyordu ama ben hiçbir şey hissetmiyordum.

İçimde sadece büyük bir boşluk vardı.

"Burada yalnız durma." Dedi Demir arkamdan.

"Benden uzak dur!" Dedim.

Ama gitmedi.

Sanki bir şey biliyormuş gibi duruyordu...ama söylemiyordu.

Ben o an sadece şunu biliyordum;
Abim ölmüştü.

Ve hayatım artık eskisi gibi olmayacaktı.

Ama gerçeğin ne olduğunu hiçbir zaman tam olarak öğrenemeyecektim.

Selamlarrrrr helluuuuu canllarrrrr nasılsınızzzz umarımmm iyisinizdirrrr.

BÖLÜMMM NASILDIIIII????

TEORİLERİNİZZZ NELERDİRRR???

İNSTAGRAM HESABIM silaabookss burdann banaaa yorumlarınızııı yazabilirsinizzzzz🙌🏻😊