2. Bölüm Parmaklarda ki mühür, Ruhtaki Leke

Merhabalarrrr tekrardan 1. Bölümğ çok sevmişsinizzz ama bence bu bölüme ayrı bir bayılacaksınızzz o zaman okumaya geçelim miii??
Bu kurgu tamamen hayal ürünüdür herhangi bir gerçeklik yoktur.

İyi okumalarrrr.

İstanbul o sabah, üzerime ölü toprağı serpilmiş bir dev gibi uyandı. Boğazın suları, kurşuni bir renge bürünmüş sanki şehrin tüm günahlarını saklamak istercesine hırçın dalgalarla kıyıları dövüyordu. Camdan dışarı baktığımda Karaköy vapurunun dumanı gri gökyüzüne karışırken, kendi hayatımında o duman gibi dağılıp gittiğini hissettim.

Toplantıdan önce ruhumun bir parçasını bıraktığım o yere gitmem gerekiyordu. Cihangir'in dar ve yokuşlu sokaklarında zamanın teğet geçtiği o eski konağın önünde durdum. Kapıyı açtığımda karşıma çıkan rutubet ve eski kağıt kokusu bir zamanlar ev dediğim o yerin şimdi sadece anılarla dolu olduğunu farkettim.

Adımlarım doğrudan abimin odasına yöneldi. Masanın üzerindeki toz tabakası, yazılmamış tüm hikayelerin üzerine serilmiş bir kefen gibiydi. Parmağımdaki o gümüş halka gözüme çarptı.

Nişan yüzüğüm...

Ailemin ölümünden sonra güvenliğin için denilerek parmağıma takılan o kelepçe.

"Burada ne arıyorsun Bilge?"
Boranın sesi boş odada yankılandı. Kapı eşiğinde kollarını kavuşturmuş bir heykel gibi duruyordu.

"Kayıp olanı Boran." Dedim sesimdeki buz gibi sakinliğe kendim bile şaşırdım. "Benim ruhumda kayıpmış Boran." Dedim gözüne bakarak beni dinliyordu sadece çünkü o da biliyordu mental olaral iyi olmadığımı. Cümlelerime devam ettim. "Bu parmağımda ki yüzüğe mahkumum ben! Bu yüzüğün sahibi olan adama aşık bile değilim, bir bahane arıyorum yüzüğü atmak için ben be!" Ben konuştum o dinledi sonunda aklıma toplantıya gideceğimiz geldi.

"Hadi gidelim, kurtlar sofrasında tabağımı boş sanmasınlar."

Toplantı bir malikanesi yer altında yapılıyordu. Burası tam olarak ne bilmiyordum ama yakında herşeyi öğrenecektim.

İçeri girdim, odada sayamadığım kadar adam vardı. Onca adanın içinde tek kadın...

Burada ki herkesin görevi farklıydı.

Masanın bir köşesi boştu.

Boş sandalyeye oturdum, solumda Boran oturdu, sağımda Evren Yaman ise Demirin solundaydı. Demir de tam karşımdaydı. Yıllar önce ondan uzak durmak için gitmiştim ancak şimdi yine karşı karşıyayız.

Demir'in gözleri bir anda yüzümde gezindi sonrasında parmağımda ki yüzüğe orada duraksadı. Kendi parmağındaki yüzüğe baktı ardından. Benim sebebim ondan uzaklaşmaktı. Ateşi severim sanmıştım, ama olmamıştı. Peki o Selin'i gerçekten seviyor muydu?

Beni bu sorulardan kurtaran ses Evrenin sesiydi.

"Geciktiniz." Dedi bakışlarını benden ayırmadan.
"Evren, kapa çeneni." Dedi Boran dişlerinin arasından.

Demir soğuk ve otoriter sesiyle araya girdi.

"Konumuz Bilge’nin geç kalmasın değil. Abisinin ölümü ve hemen Abisinin ölümünden sonra yapılan saldırı. Bu masada oturan herkes biliyor ki o kurşunu sıkan kişi Profesyonel."

"Öyle mi Demir? " dedim. Sesimde ki öfke masadaki sessizliği delip geçti. "Profesyonellerden iyi anlarsın sen değil mi? Hatta belki o tetiği çeken kişi senden emir almıştır."

Masanın etrafındaki herkes buz kesti.

"Sınırını aşma Bilge." Dedi Boran uyarıcı bir tonda.

"Hangi sınırı Boran? Abim en son onunlayken. O var ama abim yok. Demir ise tam karşımda hiçbir şey olmamış gibi duruyor." Ayağa kalktım, sandalyemi geriye itip ellerimi masanın üstüne koyarak eğildim.

"Söylesene Soykan abimin kanı parmağındaki o yüzükten daha mı ağır geldi? Ben başka bir ülkeye, senden ve bu karanlıktan kaçmak için canımı dibime takıp giderken sen sanki benim gitmemi bekliyormuşsun gibi hemen nişanlandı."

Demir yavaşça ayağa kalktı. O da benimle aynı pozisyona gelmişti.

"Beni neyle suçladığının farkında mısın sen?" Dedi Demir. Sesi bir fısıltı kadar alçak ama bir çığlık kadar yıkıcıydı.

"Ben, Kuzey'i öldürmedim, öldürmede." Dedi.

"Neden peki, abine ihanet edemem dedin. Kardeşimin yaşındasın dedin. Tek bahanen bu muydu? O gün ben giderken beni durdurmadın bile." Dedim sertçe. Nefesim daralıyorum, Ateş basmıştı hemen çıkmam gerekti.

"Durdurmadım, çünkü gitmen gerekiyordu. Şimdi benden şüphelenmen umrumda değil. İster katil de ister hain. Ama o mermi hâla havada ve hedef sensin. İstesen de istemesen de benim gölgemde yaşayacaksın." Dedi.

"Ben bir erkeğin gölgesi altında yaşamam unut bunu Soykan!"

Bu söylediğimi kimse beklemiyordu sanırım. Hava buz kesmişti sessizleşmişti heryer.

"Senin gölgen bile soğuktur." Dedim gözlerimde li yaşları saklamaya çalışarak. Sözlerimin devamını getirdim.
"Senin dokunduğun heryer , bastığın her toprak kuruyor. Beni o gün uğurlamaya bile gelmeye cesaretin yokken. Nasıl koruyacaksın beni?" dedim. Karşımda aynı benim gibi duruyordu. Kahve gözleri sanki beni içine almıştı.

"Peki o çok sevdiğin nişanlın? Onu da mı yalandan seviyorsun?"

Demir'in gözlerinde yıllardır sakladığı o büyük sancının, o anlatamadığı ander sevdanın parıltısını gördüm. Bir an gardı düşer gibi oldu, bakışları dudaklarıma kaydı ama hemen gözlerini çekti ve söze girdi.

"Bu masada yalan olmayan tek şey namlunun ucundaki o sıcaklık Bilge. Eğer katilini arıyorsan gözlerimin içine bakmaya devam et. Ama orada sadece kendi yansıması görürsün. Ama ölmek istemiyorsan, o nefreti bir kenara bırak ve yanımda dur."

Demirin "Seni korumak için herşeyi feda ettim." Sözü kulaklarımda uğuldarken bir an için masada ki herkes bana acıyarak baktığını hissettim.

"Sen hiçbir şeyi feda etmedin Demir. Sen sadece kolayı seçtin."

Demirin çenesi öyle bir kasıldı ki boynundaki damarları belirginleşmişti. Masaya dayadığı elleri titriyordu. "Sen hiçbir şey bilmiyorsun Bilge. " Dedi, sesi derinden gelen gökgürültüsü gibiydi.

"O gün o uçağa binerken ne bıraktığından, benim neleri göze aldığımdan haberin bile yok." Dedi.

"Haberim yok çünkü sustun! " Diye bağırdım.

"Abin o gece benden tek birşey istedi Bilge... seni korumamı istedi. Herkesten, herşeyden kendinden bile."

Kafam iyice karışmıştı abim neden beni düşmanına emanet etsin ki?
Demir doğru mu söylüyordu?

"Yaman." Dedi Demir, sesindeki otorite masayı tekrar susturdu. "Bilge'yi eve bırak. Ateş kapıda bekliyordur nişanlısının daha fazla merak ettirmeyelim."

Nişanlı sözcüğünü bastırarak söylemişti. Demir arkasına bile bakmadan kapıya yöneldi. Odadan çıkarken bıraktığı o ağır hastane ve tütün kokusu boğazımı düğümledi.

Yaman yanıma gelip usulca koluma dokundu."Hadi Bilge gidelim."

"Hiçbir yere gitmiyorum Yaman." Dedim.Gözlerimi Demir'in çıktığı o karanlık kapıdan ayırmayarak " Abimin vasiyeti beni korumak olabilir ama benim görevim bu hikayenin sonunu yazmak."

Ander bir sevdanın tam ortasında, celladımın gölgesinde nefes alıyordum. Demir beni o gün o kurşundan kurtarmış olabilirdi, ama ruhumu mahkum ettiği o gümüş halkadan ve cevapsız bıraktığı o gidişten beni kurtaracak tek bir kelimesi bile yoktu.

Peki şimdi ne yapacağım?
Ona güvenecek miyim?
Ya bu hikaye yarım kalırsa?
Peki bu hikayenin sonunda onla ben ne olacağız birbirine hâlâ düşman iki kişi mi?
Birbirlerine kavuşmuş bir çift mi?
Yoksa ander sevdamız bizi ayıracak mı?

Merhabalarrr ander sevda ekibiiii nasılsınızzzz🙌🏻🙌🏻

Umarım bu bölümü çok begenmişsinizdir... biraz aceleye mi geliyor ne acaba bilemiyorum ama olsunnn.

Beğendiğiniz kısımları paylaşıp beni yani @silaabookss ve @andersevdalukofficial hesabını etiketleyebilirsinizzz...
Hoşçakalınnn🙌🏻🙌🏻🙌🏻🤍🫶🏻