1.BÖLÜM-GEÇMİŞTEN ÖZET...

Alara henüz 6 yaşındaydı. Alara hızlıca yemeğini bitirmeye çalışıyordu "Alara yavaş yer misin anneciğim" dedi annesi sera alaranın bakışları annesine döndü "ane kıçıç meni bekliyo hızlı yemem gerek" dedi Alara tam o an kapı çaldı makarna yiyen eli durdu alaranın "babam geldi anne!!" Diye bağırıp kirli ağzıyla kapıya koştu kapıyı açınca yüzü düştü gelen Kılıçtı "ya kıçıç seni babam zanetim yaa" dedi kılıç boş bakışlarla alaraya bakıyordu "alaracık baban sana ne dedi Kılıçın babasıyla işimiz var birkaç gün eve gelmicez dedi hatırlıyor musun?" Diye sordu kılıç alara alt dudağını büzüp burnunu çekmeye başladı kılıç derin bir nefes verdi "ağlama be Papatyam benim" diyip alaraya sarıldı alaranın altın sarısı saçlarını okşamaya başladı yeşil gözlerini kılıç' a çevirdi "mamarna yer misin??" Diye sordu hâlâ burnunu çekiyordu kılıç bu hâline güldü "yerim tabii" dedi uzun kollusunu çekiştirip alaranın burnunu sildi "sümüklü papatyam benim" dedi kolunu kısa olan alaranın omzuna attı ve içeriye girdiler "kim gelmiş kızım??" Dedi alaranın annesi sera "ben geldim sera teyze annem sizi kahveye bekliyor bu arada" dedi kılıç mutfağa ilerledi alaranın annesi gülümseyerek ikisine baktı "makarna yer misin kılıç??" Diye sordu "olur sera teyze" dedi kılıç alara yerine oturup makarnasını yemeye devam etti "kılıç sen şimdi kaça gircen yavrum" dedi sera "9 a gircem ben yarın" dedi kılıç karşı evden bağırma sesi geldi bu Kılıç'ın annesi Gamzenin sesiydi hepsinin bakışları cama döndü kılıç oturduğu yerden kalkıp kapıya koşmaya başladı kapıyı açık bırakıp cebinden yedek anahtarı çıkarıp kapıyı açtı annesi ağlıyordu hemde bağırarak üç ablasıda annesinin yanında oturuyorlardı Zehra ablası en küçük ablasıydı o da annesi gibi bağırarak ağlıyordu ortanca ablası Asya sessizce ağlıyordu ve en büyük ablası Duru sadece duruyordu en güçlüsü oydu babasına benziyordu arkasından sera teyzeside peşinden gelmişti alarada annesinin peşinden gelmişti "noldu Duru abla anneme??" Diye sordu kılıç Duru ablasının bakışları Kılıça döndü ilerleyip Kılıç'ın önünde çöktü ve kendisine çekti sarıldı kılıç ablasını itip "annem neden ağlıyor ve sen neden bana sarılıyorsun??" Dedi sakince kılıç Duru derin bir nefes aldı sera teyzesi annesinin yanına oturup ağlamaya başlamıştı "onlar niye ağlıyor abla bizim evde ağlamak yasak ağlayamazlar babam onlara küsücek " dedi kılıç ablası Kılıç'ın ellerini tuttu kılıç temastan hoşlanmazdı hemde hiç elini geri çekti ve ellerini birbirine vurdu bide temizlik hastalığı ve simetrik hastalığı vardı "babamız...cennete gitti ablacığım..." Kılıç'ın kalbine defalarca hançer saplandı sadece öyle durdu yarın onun doğum günüydü ama kutlanmadı onun yerine cenaze oldu onda da boş bakışlarla babasının Şehitlik resmine baktı ve sonrasında da kutlanmadı ondan sonrada doğum günlerinden nefret etti kılıç Göktürk

İLK BÖLÜM BU KADAR...