21.Bölüm

Oy ve yorumlarınızı bekliyorum canlar.

Keyifli okumalar💙

"Bu nasıl olur?"

"Yasmin, neler oluyor?"

"Burası boş. Hiç kimse yok."

"Bu imkansız. İçeride bir kapı daha olmalı."

Yasmin, ortasında büyük bir masa olan odada gözlerini gezdirirken, "başka bir kapı yok, daha doğrusu burada hiçbir şey yok" dedi. "Etrafında sandalyeler olan bir masadan başka bir şey göremiyorum."

"Bu adamlar nereye gitti? Etrafı iyi incelemelisin Yasmin, bir şeyler olmalı."

"Duvarlar beyaz boyalı, bir tablo yada bir saat bile yok. Yalnız, yerde kırmızı, desenli bir halı var."

"Halıyı kaldır." Yasmin yerdeki, çarpık duran halının ucundan tutarak hızla kaldırdı. Gördüğü şeye inanamadı. "Abi burada bir geçit var."

"Korumaları atlatıp geliyoruz. Sakın tek başına girme oraya. Bu defa abi sözü dinle Yasmin." Selim otel girişindeki korumalı bir şekilde atlatarak Devrim'e ulaştığında birlikte Yasmin'in giriş yaptığı kapıdaki korumalara ulaşmışlardı. Üzerlerine doğru gelen tehlikeyi farkeden korumalar bellerindeki silahlarını çekemeden aralarında büyük bir boğuşma başladı. Şu anda silahtan çıkan ses ortalığı karıştırabilirdi.

Beton zeminde bağdaş kurarak oturmuş yerdeki kapıyı andıran demir panele bakarken Yasmin, kapıdaki boğuşma seslerini kulaklıktan dinliyordu. Yardıma gitmem gereklimi diye düşünürken bir yandanda girişi açıp içeri girmek için sabırsızlanıyordu.

"Arkadaşlar Kuzey ve Alev bu odada değiller. Gurur onları görebiliyormusun? Kuzey'in başına bir şey gelmiş olmasın."

"Kuzey'i en son kadınla birlikte kulüpten çıkarken görebildim. Tuğçe, başına bir şey geldiğini sanmıyorum. Bir yerlerde kadından bilgi almak için uğraşıyor olmalı."

Yasmin, Gurur'un bu düşüncesine katılarak, aklına kötü şeyler getirmemeye çalışıyordu. Aksi takdirde öfkesine yenik düşebilirdi. Oturduğu beton zeminde doğrularak ayağa kalktı. "Arkadaşlar, Devrim ve Selim'in gelmesi uzun sürecek gibi. Ben bu kapıyı andıran paneli açıyorum" dedi.

"Yasmin, az önce dediğin gibi silah varmı üzerinde?" Gurur Yasmin için endişeleniyordu. Geçidin nereye çıktığını ve orada onları nasıl bir sürpriz beklediğini bilmiyorlardı sonuçta.

Eylül, olduğu yerde endişeyle kıpırdanarak, "yengecim, dikkatli ol. Ne ile karşılaşacağını bilmiyoruz. Bu adamlar çok tehlikeli" dediğinde Yasmin, "beni düşündüğün için teşekkürler Eylül'cüm. İyiyim ben. Ağabeyin de artık her neredeyse çıksaydı ortaya çok daha iyi olacaktım. Yoksa bu adi herifler beni korkutmuyor." Karanlık bir koridordan geçerken elinde silahı hazır bir şekilde ilerliyordu. Her an önüne birileri çıkabilirdi. "Karanlık ve dar bir koridorda ilerliyorum" diyerek ekiptekileri bilgilendiriyordu. "Önümü neredeyse hiç göremiyorum. Normal bir insan neden böyle bir geçit yapar ki?"

Gizem gülerek, "içerideki adamların hiçbiri normal değil zaten Yasmin'cim" dedi.

Ceyhun araya girdi. "Yasmin bu şekilde gittiğin yönleri gördüğün her şeyi bize anlat, ona göre dışarıdan etrafı saracağız."

"Koridor şu anda Kuzeye doğru ilerliyor." Havalandırması bile olmayan koridorda Yasmin derin derin soluklar almaya çalışıyordu. "Sanırım artık onları buldum karşımda siyah bir kapı var." Herkes heyecanla Yasmin'in ne ile karşılaşacağını bekliyor ve onun için endişe ediyorlardı. Yasmin bir kez daha soluklanırken hiç düşünmeden kapıyı açtı. Aynı anda bir el hızla kolunu tuttuğu gibi içeri çekti. Arkasında kalan kişi hızını kesmeden beline dizini geçirerek kolunu defalarca duvara çarptı. Silah yere fırlarken Yasmin, elinin acısını umursamayıp sol dirseğini hızla arkasındaki kişinin karın boşluğuna geçirdi. Onu tutan el gevşerken Yasmin arkasını döndü ve karşınındaki adama sert bir tekme attı. Adam topuklu ayakkabıdan aldığı darbeyle sarsılarak yere düşeceği anda, "durun" diye duyulan sert bir erkek sesi ile ikisi de boğuşmayı bıraktı.

Yasmin nefesini dengelemeye çalışırken duyduğu tanıdık sese doğru döndüğünde masanın etrafında oturanları gördü. Aradıklarını bulmuştu ama ummadığı şey Kuzey'in burada olmasıydı. Kuzey ile gözgöze geldiklerinde Yasmin'i bu ortamda gördüğü için kara gözleri büyümüştü. Yanında oturan Alev ise şaşkın bakışlarını Yasmin'den ayıramıyordu.

"Sende bir tuhaflık olduğunu sezmiştim İnci, ama bu kadarını beklemiyordum doğrusu." Doğan'ın konuşmasıyla Kuzey, "İnci mi?" Diyerek kaşlarını çatarak Doğan'a döndü.

"Neler dönüyor burada? Siz iki karı koca neler çeviriyorsunuz?" Odadaki dört kişide Alev'in ne demek istediğini anlamayarak sorgulayıcı bakışlarını Yasmin ve Kuzey'in üzerinde gezdirdi. Alev işaret parmağını kaldırıp ikisini işaret ederek, "bunlar karı koca, anlaşılan kocasının peşinden buraya kadar gelmiş. Bu kadının ismi İnci filan değil. Belki de" diyerek Kuzey'e döndü. "Senin isminde Kuzey değil. Beni kandırarak benimle ortak olmayı teklif ettin. Karın mıdır belli olmayan bu kadın hiçte nolmal birine benzemiyor. Söylesene kimsiniz siz?"

"Demek öyle? Lan kimin ajanısınız siz?" Diyen kulaksız, belindeki silahı çıkararak karşısındaki Kuzey'e doğrulttu. Bu sırada kendini gergin hisseden Yasmin, 'Devrim ve Selim nerde kaldı' diye içinden geçirdi. Kulaksız ile birlikte diğerleride silahlarını çekmişti. "Konuşsana lan, kimsiniz siz?"

"Silahlarınızı indirin yoksa olacaklardan ben sorumlu değilim." Bunu söyleyen çatık kaşlarıyla etrafındakileri inceleyen Yasmin'di.

Kuzey gülmeye başladı. "Karımın dediğini yapın, yoksa gözünüzün yaşına bile bakmaz." Bunu söylerken Yasmin'in yüzündeki saldırma hırsını görüyordu. Kendini zabttetmek için çaba sarfediyordu.

"Bize hemen bir açıklama yapmazsanız ikiniz de ölürsünüz." Bunu söyleyen, adını bilmedikleri masadaki diğer kişiydi. "Alev, hiç tanımadığın bu adama güvenip de nasıl getirirsin özel bölgemize. Ortak olacakmış, sen buna, adama göz koydum desene? Bunun bedelini sende ödeyeceksin."

Alev bir hışımla oturduğu yerden kalkarak Yasmin'in üzerine yürüdü. "Konuşsana sürtük. Anlat. Kimsiniz? Ne istiyorsunuz?" Diyerek elini Yasmin'in saçına attı. Yasmin kadının amacını anlayak önce davrandı ve kadının kolundan tutup onu önüne çekti ve kolunu boynuna doladı. "İndirin silahlarınızı yoksa boynunu kırarım." Kadın kolunda çırpınırken bütün silahlar Yasmin'e çevrildi. Aynı anda kapıda beliren Devrim, "indirin silahları" diyerek bir hışımla içeri girdi. Selim, Ceyhun ve İbrahim'de ardında her biri silahlıydı.

Doğan kaşlarını çatarak ayaklandı, "n'oluyor lan, sizde kimsiniz?" Devrim "Teşkilat tarafından bütün otel sarıldı. Zorluk çıkarmadan silahlarınızı teslim ederek bizimle gelin" dedi. Herkes şaşkın bir şekilde silahları indirerek masaya bırakırken kulaksız, ani bir hareketle pencereye ulaşarak tırmandı ve kendini boşluğa bıraktı. Ardından Kuzey cama yönelmişti ki Selim, "bizimkiler icabına bakar abi" diye seslendi Kuzey'e.

"Kulaksız pencereden atladı. İcabına bakın. Sakın kaçırmayın elinizden" Devrim ekiptekilere seslendiğinde Tekin, "gördük abi peşindeyiz" diye cevap verdi.

Yasmin kolunu gevşek bırakarak Alev'i serbest bıraktığında Alev kaşlarını çatarak Yasmin'e döndü. Yasmin bu bakışlara dayanamayarak, "demek nişanlıma göz koydun he. Niyetini anlamayıp eline bırakacak kadar beni saf mı gördün?" Diyerek sert bir tokat attı. Neye uğradığını anlamayan Alev çığlık atarak yere düştü. Kalkmaya çalışırken, Yasmin okkalı bir tokat daha indirmişti.

Devrim ve diğerleri, mafya liderlerini götürürken Kuzey Yasmin'e arkasından sarılarak onu geri çekti. Dudağını Yasmin'in kulağına dokundurarak gülmeye başladı. "Beni bu kadar mı kıskandın sen?" Ses tonu büyüleyici geliyordu ama Yasmin şu anda buna kanmayacaktı. Yönünü Kuzey'e dönüp, "Seninle sonra hesaplaşacağız. Kaç saattir nerdesin sen? Kulaklığın neden kapalı?" Dediğinde Kuzey ellerini havaya kaldırdı. "Bana da vurmayacaksın değilmi maviş? Şunları teslim edelim de sonra istediğin kadar bana hesap sorabilirsin." Göz kırparken sevdiğinin bu hallerini izledi. Her hali hoşuna gidiyordu.

Bir an bakışları kenetlenmiş birbirlerine bakıyorken, Alev'in çığlığıyla yana döndüler. Eline aldığı sandalyeyle Yasmin'e saldırdığında Yasmin sandalyeyi havada yakalayarak Alev'le birlikte duvara çarptı. Acı bir çığlıkla duvara çarpıp yere yığılmıştı. Kaşlarını kaldırarak büyük bir hayranlıkla Yasmin'i izleyen Kuzey, Alev'i yerden kaldırdı ve Yasmin'e, "hadi çıkalım sevgilim" dedi.

*****

Tekin ve Faruk, Yasmin'in tarif ettiği otelin dış cephesine geldiklerinde kulaksızın birinci kattaki pencereden atladığını gördüler. Ona doğru ilerlediklerinde Kulaksız bunu farkederek düştüğü yerden kalktı ve onlara ters yöne doğru koşmaya başladı. Devrim'in kulaklıktan gelen ikazıyla Tekin, "gördük abi peşindeyiz" deyerek cevap vermişti. Gece olmasına rağmen kalabalık olan sokakta büyük bir koşturmaca başladı.

Kulaksız hızla koşarken arada ardına bakıyor hala peşinde olup olmadıklarını kontrol ediyordu. Yine arkasını kontrol etmek istediği bir anda bir restoranın masalarına çarparak durdu. Restoran çalışanı bu durum karşısında kendini tutamayıp, "n'oluyor lan? Mekanı mahvettin" diye isyan ettiğinde kulaksız, üzerine düştüğü masa ve sandalyelerden doğruldu ve gözünü bile kırpmadan çalışana bir el ateş etti. Ardına bile bakmadan kaçmaya devam ederken arkasındaki bağırış dolu kalabalık umrunda bile değildi. Şu an sadece canını kurtarma çabasındaydı.

Faruk, "ulan şerefsizin yaptığına bak. Daha fazla can yakmadan yakalayalım şunu" dedi. Tekin, "ben diğer sokağa giriyorum" diyerek yön değiştirmişti. Faruk, kulaksıza yetişmesine az mesafe kala bunu farkeden kulaksız dar bir sokağa girmişti ve sokağın köşesine durarak ateş etmeye başladı. Faruk, kendine güvenli bir yer seçerek aynı şekilde kulaksıza karşılık vermeye başladı.

Onlar çatışırken bir yandanda Tekin, kulaksızın ardından temkinli bir şekilde ona yaklarıyordu. Mermisinin bittiğini anlayan Kulaksız, tam kaçmaya hazırlanırken Tekin, ensesinden tuttuğu gibi onu çöp konteynırına fırlattı. Kulaksız neye uğradığının farkına varmadan Tekin, yakasından tutarak onu yerden kaldırdı ve suratına bir kaç kez yumruk attı. Ardından hızla yere atarak üst üste onu tekmelemeye başladı.

"Ulan ne yoruyorsun lan bizi. Yakalanmayacağınımı sandın?" Diyerek defalarca tekme atmıştı. Kulaksız tekmelerin şiddetinden acı içinde kıvranırken, Faruk onlara yetişmişti. "Yeter, öldüreceksin adamı. Bize sağ lazım." Tekin'i tutup geri çektiğinde Tekin, derin derin nefesler aldı. Bu arada az önce adamı hırpalarken farketmediği şeye takıldı gözleri. Faruk'a bakarak, "oğlum lan, bu adamın gerçekten kulağı yok."

*****

Tuğçe alarm düğmesine bastığında otelde kalanlar ve çalışanlar, neler olduğunu anlamayarak telaşla otel dışına doğru koşmaya başladılar. Gurur ise otelin bütün kamera kayıtlarını alarak toparlandı. Artık gitme vakti gelmişti. Bu sırada ekiptekilerin geri kalanı ele geçirdikleri mafya üyelerini çıkışa doğru görüyorlardı. Otelin girişindeki resepsiyon bölümüne geldiklerinde mafya üyelerine ait korumalar neler olduğunu o anda anlayarak silahlarına davrandılar.

Kuzey öne geçerek elindeki silahı korumalara doğrulttu ve gür sesi ile karşılarındaki kalabalığa, "Teşkilat ekibi olarak her birinizi gözaltına alıyoruz. Şimdi bize zorluk çıkarmadan teslim olun. Aksi takdirde hepinizi vurmak zorunda kalacağız." Ardındaki ekip arkadaşları da onun gibi silahlarını çekmiş tetikte bekliyorlardı.

Korumalar ne yapmaları gerektiği hakkında tereddüt ettiler. Patronlarının gözlerine bakarak bir işaret beklediler. Vur emrini alsalar hiç tereddüt etmeden karşılarındaki doğru söyleyip söylemediklerini bilmedikleri kişileri vuracaklardı. Bir yandan da patronlarına zarar geleceği için tereddütte kalıyorlardı. İçlerinden biri, "ağabeyim nerde?" Diye sordu. Bu kişi tıpkı kulaksız Emin'i andırıyordu.

Kuzey kimi sorduğunu anlayınca, "ağabeyin kaçtı. Ama ekip arkadaşlarımız şimdi getirirler" diyerek yanındaki adamlara döndü. "Teslim olmalarını mı söylersiniz yoksa kafanıza mı sıkalım." Bunun üzerine korumalarına, "silahları bırakın, teslim olun" demişlerdi. Korumalar silahları yere bıraktıklarında arkalarında bulunan Eylül, Sıraç ve Emre'de ellerindeki Kalaşnikof larla kalabalığı açarak içeri girdiler. Bütün korumaları dışarı çıkararak önceden hazırladıkları arabalara bindireceklerdi ki bir çok siyah araba hızla otelin önünde durarak dizildiğinde herkes o yöne döndü.

Ekiptekiler arabalardan birinden inen kişiyle şaşırırken Kuzey, kaşlarını çattı. Keskin bakışları ve kendinden emin adımlarıyla tam bir lider izlenimi veren Feride başkan, ilerleyerek kalabalığın önünde dururken yanında gelen bir çok İstihbarat ajanı kalabalığı sardı. Ekibin ellerindeki kişileri tek tek inceledi. "Evime saldıran şahıs nerde?" Diye sordu.

"Burada başkanım" diyen Tekin, sürükleyerek getirdiği kulaksızı başkanın önüne attı. Kulaksız yediği dayaklar nedeniyle yere yapıştı.

Feride başkan, "toplayın adamları" diyerek yerde doğrulmaya çalışan kulaksıza baktı. "Bu kulaksızla ayrı ilgileneceğim." İstihbarat ekibi mafya liderlerini ve adamlarını arabalara yerleştirirken Yasmin'de kolunu sıkıca tuttuğu Alev'i sürüklercesine arabalardan birine götürüyordu. Saçı başı dağılmış yüzünde ve vücudunun bazı bölgelerinde darp izleri bıraktığı kadın perişan halde görünüyordu. Kadını çekiştirirken bu durum Yasmin'in hiç umrunda değildi. Feride başkan onları izlerken, "Yasmin" diye seslendiğinde Yasmin olduğu yerde durdu ve Feride başkana döndü. "Hanım efendiyi bırakıp gelebilir misin?"

Defne Yasmin'e yaklaştı ve, "sen git kadınla ben ilgilenirim" dedi. Yasmin Alev'in suratına iğrenerek baktı ve Defne'ye bırakarak Feride başkanın karşısında durdu.

Feride başkan karşısındaki gelinine bakarak baştan aşağıya üzerini süzdü. Göreve uygun olmasını isterken ondan bu kadarını da beklemiyordu. Üzerindeki kırmızı elbise fazla iddalıydı. Oysaki Yasmin normalde biraz kaba bir kız olduğu için yalnızca biraz görev gereği kibar ve alımlı olmasını istemişti. Bu halleri Feride hanıma nedense komik geldiği için gülme isteğini bastırıyordu.

"Başkanım bir şey mi istemiştiniz?" Yasmin merakla Feride hanımın gözlerine baktı. Üzerini süzerken gülme isteğini firenlediğini görebiliyordu. 'Sen istemedin mi böyle giyinmemi Feride hanım?' diye geçirdi içinden.

Feride hanım bakışlarını onlara doğru yaklaşan Kuzey'de gezdirerek tekrar Yasmin'e döndü. "Ailenle konuş, yarın akşam seni istemeye geleceğiz."

Yasmin, bu karışıklıkta konuşulacak şeymi bu diye düşünürken kaşları havalanmıştı. "Bunu konuşmanın şimdi ne yeri nede zamanı Feride hanım. Daha sonra bunları konuşup bir karar alabiliriz."

"Bence tamda zamanı" diyen Kuzey yanlarına ulaşmıştı. Yasmin'le gözgöze geldiklerinde Yasmin, "bence bir kaç gün dinlenip toparlanmamız gerekiyor. Ayrıca ailem ile konuşmalıyım" dedi. Kuzey, çapkın bakışlar atarak, "ben konuşurum sevgilim. Daha fazla uzatmaya gerek yok" dedi.

"Bence de, oğlum haklı. Anlaştığımıza göre konu kapanmıştır. Yarın akşam isteme sonrası nişanımızı kutluyoruz."

"Nişan mı?" Feride hanım Yasmin'i duymazlıktan gelerek arkasını döndü ve arabasına doğru ilerledi. Yasmin kaşlarını çatarak, "yangından mal kaçırır gibi oldu bittiye getiriyor. Bu kadar az sürede nişan mı olur" dedi.

Kuzey gülümseyerek Yasmin'i kolları arasına aldı. Saçlarından öperek, "bence annem haklı, oğlunun böyle delice aşık olduğuna daha önce hiç şahit olmadı."

Yasmin kollarını Kuzey'in beline dolayarak karşılık verdi. "Çok mu komik görünüyorum. Annen halime bakarak gülmemek için kendini tutuyordu."

Kuzey derin bir nefes alırken gülmeye başladı. "Senin her haline aşığım sevgilim. Komik de olsan, öfkeli de olsan benimsin maviş."

Bölümü nasıl buldunuz canlar.

Yorumlarınız benim için çok kıymetli.

Şimdilik hoşça ve sağlıcakla kalın.

💙💙💙