Solmuş Gülümsemeler

İnsan birinin kıymetini ancak onu kaybettiğinde anlarmış.Doğru,bende çok sevdiğim birinin kıymetini yeni anlıyorum.Keşkelerim hiç bitmiyor.Hiçbir zaman da bitmeyecek.Ne zaman birazcık olsun kendini iyi hissedersin diye sorarsanız cevabım şudur; o çok sevdiğim kişinin katilini bulup en ağır cezayı almasını sağlayınca.Ancak bu olduğunda kendimi birazcık da olsa iyi hissedebilirim.

**********************

Bugün Alya öleli 1 ay olmuştu. Hava kararmış, odamın duvarları üzerime çökmüş gibi hissediyordum. Gözlerimde uykusuzluktan kızarık halkalar oluşmuş, yüreğimde kocaman bir boşluk vardı. Onun neşeli kahkahaları kulaklarımda yankılanıyor, kokusu burnuma geliyordu sanki. Bir daha asla duymayacağım o kahkahaları, bir daha asla koklayamayacağım o saçlarını... Hayatımın renkleri solmuş, her şey anlamsız gelmeye başlamıştı.

Alya`yla geçirdiğimiz her an gözümün önünden film şeridi gibi geçiyordu. İlk tanıştığımız gün, sırlarını paylaştığımız geceler, hayaller kurduğumuz anlar... Hepsi şimdi o kadar uzak ve erişilmez görünüyordu. Keşke zamanı geri alabilseydim, keşke her şeyi farklı yapabilseydim... Bu düşünceler beni çıldırtmak üzereydi.

Annem odama girdiğinde gözlerim doldu. Beni kucaklayıp sımsıkı tuttu. "Kızım, üzülme. Her şey bir gün düzelecek." dedi fısıltıyla. Ama ben biliyordum ki hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Alya`nın yerini kimse tutamazdı.Babam o akşam eve daha erken gelmişti. Yemek masasında karşılıklı otururken, gözlerimde biriken yaşları zorlukla tutuyordum. Babamın da gözleri kızarmıştı. "Kızım," dedi sessizce, "Çok üzgünüm." Başımı omzuna yasladım ve hıçkırıklar içinde ağlamaya başladım. Babam beni uzun süre omuzlarında tuttu, sırtımı sıvazladı. O an, babamın kollarında kendimi güvende hissettim.Ailem benim sığınağımdı.Annem bana bazenleri soğuk davransa da ailem benim evimdi, yuvamdı.Onlar benim her şeyimdi.

Yemekten sonra odama çekildim ve günlüğümü açtım. Alya`ya yazmaya başladım. Ona ne kadar özlediğimi, ne kadar kırdığımı, onu affetmesini dilediğimi yazdım. Yazdıkça içimdeki ağırlık biraz olsun hafifliyordu.

Aileme her şeyi rahatça anlatamıyordum.Bu yüzden yazıyordum.Günlüğümü okumaya çalışacaklarını bildiğimden anahtarları kimsenin bilmediği gizli bir yere saklardım.Yine öyle yaptım.Anahtarları kimsenin bulamayacağı gizli köşeme sakladım.

Gecenin ilerleyen saatlerinde uykuya dalarken, Alya`nın yüzü gözümün önünde belirdi. Bana gülümsüyordu. O an, onun her zaman kalbimde yaşayacağını anladım...

**********************