Adaletin bedeli

1. BÖLÜM: Fırtınalı Gece
Dışarıda uğultuyla esen şiddetli rüzgar, avukatlık bürosunun camlarını zangırdatıyordu. Şehrin üstüne çöken fırtınalı havada Avukat Eftelya, masasındaki lambanın ışığında son dosyalarını düzenliyordu. Henüz genç yaşına rağmen tuttuğunu koparan, hukuk kurallarına sonuna kadar bağlı bir kadındı Eftelya. Onun dünyasında duygulara yer yoktu; sadece gerçekler ve adalet vardı.
Saat gece yarısını geçtiğinde, bina önünde duran siyah lüks araçların motor sesleri dışarıdaki rüzgarı bastırdı. Ardından büronun kapısı sertçe vuruldu. Eftelya adımlarını kapıya yöneltip açtığında, karşısında ıslanmış ve nefes nefese kalmış Başkomiser duruyordu. Yanında ise elleri kelepçeli, fırtınanın ortasından kopup gelmiş gibi duran, üzerine oturan pahalı takımıyla son derece karizmatik ve tehlikeli görünen bir adam vardı.
Gömleğinin yakalarında kurumuş kan lekeleri olan bu adamın adı Tunay’dı. Ablasının ölümünden sonra kuzenlerinin desteğiyle yeraltı dünyasının en karanlık, en zengin ve en güçlü isimlerinden birine dönüşmüştü. Dışarıdaki fırtına gibi Tunay’ın gözlerinde de öfkeli bir rüzgar esiyordu.
— "Kusura bakma Eftelya Hanım," dedi Komiser sıkıntılı bir sesle. "Baro bu geceki acil dava için seni görevlendirdi. Zaten kendisi de bu şehirden sadece senin adını verip seni istedi."
Eftelya, hayatında daha önce hiç görmediği Tunay’a baktı. Onu hiç tanımıyordu ama adamın etrafındaki o tehlikeli güç ve gözlerindeki acı Eftelya’nın dikkatini çekmişti.
Komiser kelepçeyi çözüp dışarıda beklemeye çekilince, Eftelya ve Tunay masanın iki yanına oturdular. Eftelya profesyonel çizgisini koruyarak konuşmaya başladı:
— "Ben Avukat Eftelya. Sizi tanımıyorum ama bu geceki savunmanızı ben üstleneceğim. Şimdi bana anlatın... Üzerinizdeki bu kan kime ait?Pencereler rüzgarın darbesiyle sarsılırken Tunay arkasına yaslandı. Pahalı saatine kısa bir bakış atıp gözlerini Eftelya’ya dikti ve buz gibi bir sesle konuştu:
— "Bu kan... öz babamın kanı."
Eftelya şaşkınlığını gizlemeye çalışarak öne eğildi:
— "Babanızı mı öldürdünüz?"
— "Evet," dedi Tunay, sesinde en ufak bir pişmanlık kırıntısı bile yoktu. "Öldürdüm. Çünkü o yaratık... üç yıl önce benim ablamı öldürdü! Kendi öz kızının canına kıydı ve parası sayesinde ceza bile almadan aramızda gezdi. Adalet o adamı cezalandırmadı Eftelya Hanım. Ben de kuzenlerimle birlikte kendi krallığımı kurdum ve kendi adaletimi sağladım."
Eftelya duydukları karşısında donakaldı. Karşısındaki adam sadece bir katil değil, şehrin en korkulan mafya liderlerinden biriydi ama aynı zamanda ablasının intikamını almış, canı yanmış bir kardeş idi.
Tunay öne doğru eğilip Eftelya’nın gözlerinin içine baktı:
— "Şimdi söyle avukat... Şehrin en zengin adamını bir katil olarak hapise mi atacaksın, yoksa ablamın hakkını arayan biri olarak yanımda mı duracaksın?"
Eftelya, dışarıda uğuldayan rüzgarın ortasında, hayatının en zorlu ve en dangerous davasının başladığını o an anladı...