2.Bölüm

“Hadi artık kalk ! Yemeği kaçırmak mı istiyorsun.”
Gözlerimi yavaşça açmıştım Hermione önümde dikiliyordu bir elinde kitap vardı, doğruldum ve yatakta oturur pozisyona geçmiştim. “Saat kaç oldu ?” “Saat 8.20…10 dakika kaldı yemeğe acele et üstünü başını düzelt ve gel.” Tamam anlamında başımı salladım gerçekten baya bi uyumuşum ayağa kalktım lavaboya gittim aynaya baktım saçlarımı düzelttim ve artık hazırdım şu an tek dert ettiğim şey gece nasıl uyuyacaktım ?

Koridora çıktım oldukça sessiz ve soğuktu ilkbahar gelmiş olsa bile akşamları hava soğuk oluyordu merdivenlerden inerken arkamdan ses geliyordu başka birisi benimle birlikte aşağa iniyordu tabi bu normaldi Hogwarts çok kalabalık fakat konuşmasıyla anlamıştım kim olduğunu.
“Akşam yemeklerine karşı çok iştahlısın değil mi ?”
Yine ve yine Malfoy. “İştahlı olup olmamam seni ilgilendirmiyor, seninle daha fazla boş konuşmak istemiyorum.” Gülme sesi geldi saçma sapan her şeye güldüğü için neye güldüğünü sorgulamayacağım bile, ikimizde sessizce merdivenlerden iniyorduk tabi onunla beraber olunca sonsuz merdiven gibi hissettirdi sanki hiç bitmeyecekmiş gibi. “Aptal arkadaşların nerede ? Seni daha rahat zorbalamam için yalnız bırakmışlar sanırım.” Arkamı döndüm ben dönünce oda durdu “Hayır uyuyordum ve bi türlü kalmayınca doğal olarak yemekleri kaçırmamak için gittiler ? Peki senin o beyinsiz arkadaşların nerede sanırım çoktan gitmişler tek olduğuna göre.” Önüme döndüm hızlı hızlı inmeye başladım ben hızlandıkça o da hızlandı kolumdan tuttu ve kendisine bakmamı sağladı “Senin gibi birisi arkadaşlarım hakkımda nasıl böyle konuşur !” Koluma hızlıca çektim onu ittirdim “Sen her gün her saniye arkadaşlarım hakkında kötü konuşurken sıkıntı yok ama ! Ve bir daha bana yaklaşıp dokunma senden tiksiniyorum.” Malfoy böyle bir şey dememi beklemiyordu, kaşlarını çattı bana bir adım yaklaştı “Ayağını denk al benimle böyle konuşmazsın…sen benden tiksiniyorsun fakat tiksinç olan sensin kirli kansın ! Senin gibileri ölmeyi hak ediyor bu okula layık bile değilsin.” Dedikleri karşısında gözlerim dolmuştu benim ölmemi istediğini söyledi ona hiç bir şey söylemeden hızlıca merdivenlerden indim büyük salon’a gidip yemek yemeyi çok isterdim fakat Hermione Ron ve Harry’nin beni böyle görmesini istemiyordum o yüzden bahçeye çıkmaya karar verdim. Aslında ona öyle diyerek ilk ben kaşındım fakat bu kadar düşüncesiz şekilde konuşması normal değil, ya da ben çok sulugöz insanım onun dediği şeyi bu kadar takmamalıydım.

Bacaklarımı kendime çektim ve yan bir şekilde kafamı koydum etrafa bakıyordum, ve karşıdan gelen Ron’u gördüm neden bahçeye gelmişti ki ? Çok geçmeden beni gördü yönünü değiştirdi ve yanıma geldi. “Caroline burda ne işin var, bizde seni salonda bekliyorduk yemek yemeye başladık bile.” Bana anlamaz bir şekilde bakıyordu fakat gözlerimi fark etmişti “Sen ağladın mı ? Sorun ne Caroline…Malfoy yine bir şey mi yaptı !” Kafamı salladım ve Ron’a sarıldım Ron hemen karşılık verdi aynı şekilde o da bana sıkı sıkı sarıldı “Malfoy gerçekten bir gün elimde kalacak…lütfen sen onun dediklerine kafana takma Caroline” Ron çok harika bir insandı Molly Abla ve Arthur Abi çok iyi yetiştirmişlerdi onunla arkadaş olduğum için çok şanslıyım. “Bu olayı diğerlerine söyleme tamam mı Ron.” Her ne kadar kabul etmek istemesede ikna etmiştim bu bizim aramızda küçük bir sır olarak kalacaktı Harry Malfoy’un dediği şeyi duyarsa olay çok büyürdü hatta birbirlerine bile girebilirler.

Çok geçmeden Ron ile birlikte büyük salona gelmiştik hemen Harry ve Hermione’nin yanına gittik. “Sonunda geldin Caroline aynı şekilde sende Ron bi gittin gelmek bilmedin” Ron dudaklarını büzdü ve yemek yemeye koyuldu, gerçekten Ron neden dışarı çıktı ki ? Bende önümdeki yemekten yemeye başlamıştım üzerimde sanki göz varmış gibi hissettim buna eminim Malfoy bakıyordu fakat ben ona bakmayacaktım bile beni üzmesine izin vermek istemiyordum. Albus Dumbledore konuşma yapacaktı. “Sizlere güzel bir haberim var…hogsmead’e gitmeye var mısınız ?” Nerden çıkmıştı bu gezi ? Hemde akşam akşam…bütün öğrenciler alkışlayıp duruyordu sonra tekrardan Dumbledore sessizlik diye bağırdı “Tam iki hafta boyunca akşamları hogsmead bizi ağırlayacaktır sizden istediğim saygılı efendiler olmanız…birazdan herkesi bahçede bekliyoruz.” Ben mi farklı anlamlar çıkarıyorum bilmiyorum fakat bu hiç mantıklı değil iki hafta her akşam neden dışarda olmak zorundayız ? Belki ben uyumak istiyorum ya da rahatsızım, bu hiç güzel değil.
“Bu nerden çıktı ? Odama gidip kitap okumayı düşünüyordum.”

Hermione benim gibi mutsuzdu fakat Harry ve Ron memnundu hem de acayip bir şekilde. “Bence güzel oldu düşünsenize iki hafta boyunca dışarıda beraber olduğumuzu ?” Harry’nin bu dediğini başkası duysa hiç beraber takılmadığımızı düşünür. “Evet iyi fakat iki hafta çok uzun ve neden aniden böyle bir şey yaptılar ki ?”
Ron ağzındaki yemeği bitirdi ve kendi düşüncesini söyledi. “Sınavlar yakın zamanda bitti belki bizi eğlendirmek amaçlı böyle bir karar vermiş olabilirler, ve bence güzel oldu.”
Sevsekte sevmesekte gitmek zorundayız sanırım aslında gelme zorunluluğundan bahsetmedi Dumbledore. Herkes yemeklerini yemişti bende dahil tek tek bahçeye çıktık hava iyice soğuk olmuştu “Hermione sanırım ben etekle durmam bu soğukta.” Bana baktı fakat bi süre sessizliğini korudu kendisi etekle durabilir miydi onu anlamaya çalışıyordu “Evet gerçekten akşamları soğuk oluyor, fakat ben rahatça durabilirim…ama istersen seninle gelebilirim.”
Kafamı salladım ve gülümsedim “Hayır gerek yok pantolon giyip geleceğim sende ben gelmeden önce zorunlu olup olmadığını sorar mısın ?” Hermione kafasını salladı ve bizden biraz daha önce olan Ron Ve Harry’nin yanlarına gitti bende içeri girdim herkes dışarı çıkıyordu bazıları ceket almıştı sahi diğerlerine hiç sormadım ceket falan istiyorlar mı diye, geri dönüp sorsam her şey için çok geç olabilir belki bir daha içeri girmeme izin vermezler en iyisi kendi işimi halletmek. Hızlı hızlı merdivenlerden çıkıyordum herkes aşağıda olduğu için yukarı taraflarda hiç kimse yok çok sessiz ve korkunç…bu yüzden genelde tek başıma bir yerlere gitmekten çekiniyorum ama sadece akşamları ve özellikle geceleri. Sonunda Gryffindor odasına gelmiştim fakat içeri girdiğimda huzursuz hissettim sanki bir şeyler ters gidiyormuş gibi, umursamak istemedim o yüzden odama yol aldım fakat erkekler odasına giden merdivende birisi vardı siyah gölge gözüküyordu korktum yanımda asa falan hiç bir şey yoktu ses yapmadan bir an önce burdan kurtulmak istiyordum yavaşça merdivenden indim hızlı adımlarla gitmeye çalışırken ortak alanda masaya çarptım o kişi her kimse sese doğru geldi hissettim o kadar çok korkuyordum ki titrediğimi hissettim, arkama baktım merdivenin önünde duruyordu…bana doğru gelmeye başladı hemen önüme dönüp koşmaya başladım o da hızlandı peşimden geliyordu koridora çıktım nefes nefese kalmıştım bir yandan yardım istiyordum “YARDIM EDİN !” fakat kimse gelmiyordu. Merdivenlere gelmiştim artık nefesimin tükeneceğini düşünüyordum hiç kimse yok kimse beni duymuyordu ve arkamda ki kişi asla yorulmamıştı o kadar rahat davranması daha da korkunç, merdivenlerden benimle beraber inmeye başladı “YARDIM EDİN !” En son bağırmamla birlikte karşımda profesör Snape ve arkasında duran Malfoy’u gördüm onları görünce o kadar rahatladım ki hemen profesör Snape’in arkasına geçtim başımı aşağa indirdim nefesimi düzeltmeye çalışıyordum fakat tekrardan kafamı kaldırıp baktığımda o siyah kişi yoktu.

(okuduğunuz için teşekkür ederim umarım beğenirsiniz 🤍 oy ve yorumlarınız benim için çok değerli, yazım yanlışı yaptığım yerler varsa kusura bakmayın dikkat etmeye çalışıyorum fakat kontrol etmeden atıyorum 🫶🏻)