1.Bölüm🌸

Bavulumu 3 kat kendim taşımamışım gibi abi dediğim canlının kapıyı açmasını bekliyordum. Helin kadar iyi bir oyuncu olmasam da abim kapıyı açana kadar yüzündeki bıkmış ifadeyi silip nazik bir gülümseme yerleştirmeliydim. Bunu yapmaktan ne kadar hoşlanmasam da kalabalık bir sülale de yaşamak duygularımı yüzüme direkt yansıtmamı engellememi öğretmişti.

Ailemle küçük bir şehirde yaşadığımdan dolayı mezun olduğum bölümün bana sunduğu fırsatlara sahip olamıyordum. İngiliz Dili ve Edebiyatı diploması o küçük kasabada yalnızca bir diplomaydı. Üniversiteyi şehir dışında okusam da babamın emriyel tekrardan ailemin yanına dönmüştüm. Her ne kadar yana dönsem de onlar da benim gibi mesleğimi yerine getirebilmem için büyük şeylerden birine taşınmam gerektiğini biliyorlardı.

Sadece babam biraz beklememde ısrarcı olmuş bana uygun bir yer bulana kadar sabretmemi tembihlemişti ve şimdi o uygun yeni kapısının önündeydim. sevgili abimin ve arkadaşlarının yanı.

Abim benim aksime üniversiteyi bitirdiğinde tekrar dönmek gibi bir çabada bulunmanış, aile fertlerinin dediklerine de pek kulak asmamıştı ve üniversiteden iki arkadaşı ile beraber ev arkadaşı olma kararı almıştı. Şimdi ise o üçlü gruptan biri eksilmişti. Oğuz abinin kariyere yurt dışında devam etmet istedeğine karar vermesiyle benim onun yerine geçebileceğime karar verilmişti.Zile son kez bastığımdan bu yana geçen saniyeleri saymayı bıraktığım anda kapı ardına kadar açıldı. İçimden sonunda mırıldanırken gözlerim dağınık saçlı ve kırış kırış tişörtlü olan tanıdık güven kokusu veren abime döndü. Kapıyı açarken ki sert duygusuz tavrı beni görünce yumuşamıştı. Yüzüme kondurduğum yalancı gülümseme abimi görmemle gerçek bir samimiyetle genişledi.

"Prensesim gelmiş."dedi ben daha fark etmeden ayaklarımı yerden keserken. Onu görmeyeli iki seneye yakın olmuştu. Onu özlediğimi bana sarılana kadar fark etmemiştim. Beni kendi etrafında döndürdüğünde kıkırdamamı durduramadım. Beni indirdiğinde hafifçe öksürerek role girmeye çalıştım. Trip zamanı...
"Beni kaldıracağını aşağı inip bavullarımı taşımama yardım edebilirdin."dediğimde söylediklerimi hiç duymamış gibi yaparak bavullarımı içeri taşımaya başlamıştı bile. Bavullarımı yerine odam olduğunu düşündüğüm odaya taşırken yüksek sesi evi doldurdu. "Gel hadi içeri dikilme orada."dediğinde gözlerini de vererek içeri geçtim. Evin erkek evi olduğu her halinden anlaşılıyordu. Onlara toplu geldiğini düşündüğüm bu ev kesinlikle darmadağındı. Yüzüme işittiğimi gören abin duvara yaslanarak beni süzdü.
"işte prenses kadın el değmeyince böyle oluyor."dediğinde neredeyse her konuştuğumuzda sözünün geçtiği saplığından bahsettiğini anlamak çok da zor değildi.
Hafifçe sırıtarak ellerimi belimde birleştirdim.“Annem buranın halini görse kalp krizinden ölürdü.”
"O yüzden hiç görüntülü aramıyorum ya.”dediğinde salona geçiyordu. Ayakkabılarımı hızlıca çıkarıp onu takip ettiğimde karşımda koltukta yayılmış biri karşıladı. Buğra… Üç silahşörün üçüncüsü.
Göz göze geldiğimizde hafifçe gülümseyerek başımla selam verdiğimde yayıldığı yerden kendini toparlayak oturdu.
"Hoş geldin çilli."dediğinde bakışlarına engel olamadı mı neredeyse emindim. Elimi çillerime gitmesini engel olmaya çalışırken boş koltuğa oturduğunda Buğra hafifçe gülümseyerek tekrar koltuğa yayıldı.

Abim İstanbul'a geldiğinden beri onun sadece birkaç kere ziyaret etmiştik fakat Buğra'yı sadece bir kere görmüştüm. O da abimin üniversiteden mezun olduğu gündü. Ben lise son sınıfa giderken ailemle beraber İstanbul'a gelerek abimi mezuniyet gününde yalnız bırakmamıştık. Hem Oğuz var hem de Buğra ile o gün tanışmış ve o günden itibaren onlar da evimizin bir üyesi gibi olmuştu. Annem her seferinde onlar için diğer oğullarım diye bahsederdi. Oğuz abiyle daha irtibat halindeydim çünkü o gerçekten abimi aratmıyordu. Farklı bedenler aynı karakterler... Bu resmin Ayşe kesinlikle diyemezdim. Mezuniyet günü beni görür görmez çilli lakabını takmasıyla ona karşı soğuma biri olmuştu. Abimle her telefonla konuştuğumuzda arkadan benden çilli diye bahsetti şimdi duymam ona olan nefretimi daha çok kabartıyordu.

Koltuğa istemsizce biraz daha yayılırken gözlerimi kapattım. Yolculukları pek sevdiğim söylemezdi. Babamın öğretmen olması ve ülkemizin uyuyacağı köşelerindeki çocuklara eğitim verme hevesinden dolayı ben liseye geçene kadar birçok şeyi değiştirmiştik ve bu da doğal olarak benimseyen zevkimi öldürmüştü. Gözlerimi tekrar açtığımda ağabeyim elinde tepsiyle bana doğru geliyordu. Dudaklarım şeytani kardeşlik duygularıyla yıkadı doğru kıvrıldı abartılı bir ses tonuyla “Gelişme görüyorum.”dediğimde abim gözlerini kısarak bana baktı.
"Aslında kardeşim Uzak yoldan gelmiş açtır diye düşünmüştüm." Gözleri sandviçe kayarken tekrar bana döndü. "Ama sanırım yanlış düşünmüşüm."diyerek sandıktan koca bir ısırık aldı ve zevkli gülümsedi.

“Zıkkım ye.”diyerek bacaklarımı bağdaş yaptım. Buğra'nın kıkırdamalarını görmezden gelerek abime ters ters bakmaya devam ettim.
"Umarım açlıktan ölürüm de babam da seni canlı canlı gömer."

Abim sandiviçi yerine koyup, tepsiyi önüme iterken Buğra’nın amin dediğini duymamış değildim. Çok iyi arkadaşlıkları olduğunu söylemiş miydim? Abimin soru yağmuruna tutulmadan hemen sandviçi yemeye başladım. Abim bana merakla bakmaya başladığında soruların başlayacağını anlamıştım.
O konuşmaya başlamadan sandviçi yüzümü ekşiterek tabağa geri bıraktım.
"Bunun içine tükürdün değil mi ?"dediğimde dehşete düşmüş gibi bir yüz ifadesi takılmıştı.
"Şeytansın sen şeytan!"diyerek buraya döndü. "Bu benim aklıma nasıl gelmedi lan?"
Buğra omuzunu silkerek "Abilikte sanki biraz paslandın."dediğinde abin başına hızla sallamaya başladı. "Haklısın forma geri dönmeliyim." Gülümseyerek bana döndü. "İyi ki geldin kız abi zorbalığı mesleğime geri döneceğim."
Saçımı geriye savurdum. "İyi ki geldim biliyorum." Abim gülümserken sorularına başlamıştı.
"Annemler nasıl?"Kafamı iyi der gibi sallarken bir yandan yarım bıraktığım sandviçi yiyordum.
"Eee kariyer planın ne?" Bunu soran abim değildi Buğra'ydı.
"Bilmem."dediğimde başına aşağı yukarı salladı. Abim dilini damağına vurarak başına iki yana salladı.
"Desene başımıza kaldın."
Hınzırca gülümsedim. "Merak etme abiciğim kendimi hızlısından bir koca bulur giderim evinden."dediğimde Buğra gülme krizine girerken abimin çenesi sinirden gerilmişti.
“Sanki senin dilin uzamış. Keseyim diyorum.”
Dilimi uzattığımda elinin tersini gözleriyle bana işaret etti. Görmemiş gibi yaparak konuşmaya devam ettim.
“Eee odam nerde abicim?” dediğimde yüzümdeki gerginliği hafifçe attı. “Ben Buğra'nın odaya taşınacağım sende benim odama geçeceksin.”dediğinde başımla onayladım.
“Oğuz gitti diye erken sevindim. Adamın kalbi temiz demek ki odada tek kalmama gönlü yoktu zaten.”dediğinde abim de bende gülüşlerimizi durduramadık.
“Hadi sana odaya göstereyim.”diyerek ayaklanan abimin arkasından hızlıca koştum. Buğra'yla birebir konuşmak gibi bir niyetim yoktu. Odanın kapısına geldiğimizde diğer odaların aksine toplu olduğunu fark etmek zor değildi. Geleceğimi bildiği için kendine ait çoğu şeyi çıkarmıştı. Telefon bildirimimle odayı incelemeye kestim.
Gönderen Helin
Geldin mi?
Gönderen Umay
Evet. Eve yerleşmeye çalışıyorum.

Gönderen Helin
Abi terörü hasarı ne kadar?

Gönderen Umay
Daha dayak yemedimm.
Gönderen Helin
Wuhuuuuu

Gülümseyerek mesajına kalp bıraktım.
“Ver bakım telefonunu.”
Başımı telefondan kaldırdığımda abimin öldürücü bakışları ile karşılaşmayı beklemiyordum. Anlamadım der gibi baktım.
“Kimle böyle sırıtarak konuşuyorsun.”dediğimde şansımı biraz zorlamaya karar vermiştim.
“Damat adayınla.”dediğimde bir şey demesine izin vermeden odaya girerek kapıyı kapattım.
“Lan. Umay delirtme beni. Bak iki seferdir koca diyorsun. Elimde kalırsın.”dediğinde kapıyı kilitleyerek gülmeye başladım.

“Bende seni seviyorum abicim.”diyerek bağırdığımda küfürlerini duyabiliyordum.