5. bölüm · 99991111
Bölüm 4
Asya gelir gelmez yemeğini yiyip kaseti oynattılar. İlk başta her şey normaldi. Öğretmen ders anlatıyordu. Sonra görüntü bir anda bozuldu. Kamerada birkaç saniyeliğine 9/F kapısı göründü. Kapının önünde bir kız vardı. Asya nefesini tuttu. Çünkü o kız kendisine benziyordu. Ama bu imkansızdı çünkü tarih gelmediği gündü. Birkaç saniye sonra kaset tekrar bozuldu. Görüntü birkaç saniyeliğine karardı. Sonra kamera yeniden açıldı. 9/F’nin kapısı açıktı. Ama bu kez koridor boş değildi. Müdür telaşlı görünüyordu. Kameraya yaklaşıp sert bir sesle şöyle dedi: “Kaydı durdurun.” Tam o sırada görüntünün arkasında duran kız yavaşça kafasını kaldırdı. Asya nefesini tuttu. Çünkü kameradaki kız… kendisiydi. Birkaç gün o kayıtları oynatmadı. Okulda nedeni bilinmeyen 1 haftalık tatile girmişti Asya’nın aklında şu sorular dönüyordu “Hani her insan değişirdi” “Ben gerçek miyim” “Okulda ne oldu” “Bu kasetler niye bizde” “Okul niye tatile girdi.”. Artık hiçbir şey anlamıyordu “Onlar mı sahte ben mi?” Burak olayları bilir diye onu aradı. Ama cevap gelmedi tekrar aradı cevap yoktu. Artık kimseye güvenmiyordu kendisine bile. Telefon titredi yine aynı numara 99990000 şöyle yazıyordu “Hatırlamalısın hatırla” “Her şey düzelir” Asya neyi hatırlayacağını bilemedi. Sustu düşündü “Neyi hatırlayacağım” bu cümle onu çok derinden etkiliyordu. Ve artık dünyanın kaderi onun elinde diye düşünüyordu. Kaset tekrar oynatıldı. Bu sefer görüntü netleşti.
Müdür bağırıdı: “Onu sınıftan çıkarın!” Kamera döndü. Ağlayan kız göründü. Beş dakika sonra görüntü bozuldu. Asya kayıt bozulamadan önce kendi kolyesini görmüştü. Ve aynı kolye şu an boynundaydı. Artık biraz hatırlamaya başlamış ve müdürün onların hafızasını sildiğini hatırlamıştı. Aslında insanlar değişmiyor Asya değişiyor. Ama bunun farkında değil. Kaybolan kızda ta kendisi ama bunu fark etmiyor çünkü o burada bunları düşünürken gözü okul penceresine kayıyor ve pencerede kendini görüyor ve gözünü açıp kapattığında kendini okulda buluyor. Karşısında müdür ona şöyle dedi. “Anlamalıydın. Anlamalıydın. O sendin. O sendin.” Asya dilini tutamadı ve “Kim bendim.” “İşte o” Asya ayak seslerini yavaş yavaş duymaya başladığında çok geçti. Siyah görünümlü bir adam ayna getirip yavaş yavaş okulun koridorlarında kayboldu.
