Bölüm-6

Bölüm 6 – Fotoğrafın Sırrı

Odadaki sessizlik korkunçtu. Mumların titreyen ışıkları taş duvarlara vuruyor, uzun gölgeler hareket ediyor gibi görünüyordu. Arsen, Danila, Alina ve Vera masanın üstündeki fotoğrafa donmuş gözlerle bakıyordu.

Kimse konuşamıyordu.

Çünkü fotoğraftaki çocuklar gerçekten onlara benziyordu.

Aynı gözler…
Aynı saçlar…
Aynı duruşlar…

Sanki yıllar önce çekilmiş eski bir fotoğrafta kendilerini görüyorlardı.

Alina yavaşça geri çekildi. “Bu… imkânsız…” dedi titreyen sesiyle.

Danila fotoğrafı eline aldı. Parmakları hafifçe titriyordu. Fotoğrafın köşesi yırtılmıştı ve üstünde garip lekeler vardı.

“Bu eski…” dedi yavaşça. “Çok eski…”

Vera hemen lupasını çıkardı. Fotoğrafın arkasına baktığında küçük yazılar fark etti.

“Burada bir şey yazıyor!” dedi heyecanla.

Arsen hemen yaklaştı. “Ne yazıyor?”

Vera dikkatlice okumaya başladı:

> “Haritayı bulanlar aynı kaderi paylaşır.”

Bir anda herkes sustu.

Alina korkuyla başını salladı. “Hayır… hayır, ben bunu hiç sevmiyorum…”

Tam o sırada…

GÜMMM! 💥

Kapı aniden kapandı!

Alina çığlık attı. Danila el fenerini kapıya tuttu ama kapı artık açılmıyordu.

“Kilitledi!” dedi panikle.

Arsen hemen kapıyı zorladı ama kapı kıpırdamadı bile. “Açılmıyor!” diye bağırdı.

Vera odanın ortasına baktı. Siyah kutunun içindeki anahtar hâlâ parlıyordu.

“Sanırım buradan çıkmak için o anahtarı kullanmamız gerekiyor…” dedi sessizce.

Danila kaşlarını çattı. “Ama hangi kapıda?”

Bir anda odanın duvarlarından biri titremeye başladı. Taşların arasından ince bir ışık çıktı.

Sonra…

GRRRRRR…

Duvar yavaşça açıldı.

Arkasında karanlık bir koridor vardı.

Ama koridorun içinden soğuk bir rüzgar geliyordu.

Alina korkuyla Arsen’in koluna sarıldı. “Lütfen oraya girmeyelim…”

Arsen anahtarı aldı. Yüzü ciddi görünüyordu. “Başka seçeneğimiz yok.”

Dört arkadaş yavaşça koridora girdi. Ayak sesleri yankılanıyordu. Koridor dar ve çok uzundu. Duvarlarda eski meşaleler vardı ama hiçbiri yanmıyordu.

Danila el fenerini kaldırdı.

Ve o anda…

Duvarlarda çizimler fark ettiler.

Eski çizimler.

İnsanlar vardı. Ellerinde haritalar tutuyorlardı. Bazıları koşuyor, bazıları korkuyla bağırıyordu.

Ama en korkuncu şuydu:

Çizimlerin sonunda insanlar tek tek kayboluyordu.

Alina gözlerini kapattı. “Ben bunu görmek istemiyorum…”

Vera ise dikkatle duvara bakıyordu. “Bunlar bir hikâye anlatıyor…” dedi.

Arsen ilerlemeye devam etti. Ama birkaç saniye sonra durdu.

Koridor ikiye ayrılıyordu.

Bir yol aşağı gidiyordu.
Diğeri ise yukarı çıkan eski taş merdivenlere açılıyordu.

Danila pusulaya baktı.

Pusula deli gibi dönmeye başladı.

“Bu normal değil…” dedi korkuyla.

Bir anda koridorun derinliklerinden sesler duyuldu.

Fısıltılar…

Sanki birileri konuşuyordu.

Ama ne söyledikleri anlaşılmıyordu.

Alina korkuyla etrafına baktı. “Bizi izliyorlar…” dedi.

Tam o anda Vera bir şey fark etti.

Merdivenlerin yanında küçük bir sembol vardı. Haritadaki sembolle aynıydı.

Vera heyecanla bağırdı:
“Buradan gitmeliyiz!”

Ama o anda aşağıdaki karanlık yoldan bir ses geldi.

Bir çocuk sesi…

> “Yardım edin…”

Herkes dondu.

Danila yavaşça fısıldadı:
“Birisi aşağıda…”

Alina korkuyla başını salladı. “Hayır… bu tuzak olabilir…”

Ama ses tekrar geldi.

Bu sefer daha netti.

> “Lütfen… beni burada bırakmayın…”

Arsen yumruklarını sıktı. “Birini bırakamayız.”

Vera hemen karşı çıktı. “Ama harita yukarıyı gösteriyor!”

Danila kararsızdı. “Ya gerçekten yardıma ihtiyacı varsa?”

Bir anda ses ağlamaya başladı.

Alina’nın gözleri doldu. “Bence gerçekten korkuyor…”

Arsen kararını verdi.

“Aşağı gidiyoruz.”

Ve işte o anda…

Koridorun arkasından büyük bir gürültü duyuldu.

Taş duvarlar titremeye başladı.

Sanki bir şey…
uyanıyordu.