4. Bölüm: Veda

Selammm sevgili meridyen sakinleri! Hep dünyalılara mı seslenecektim? Hahshakha bugün bu bölümde diyebilirim ki azın da azı kaldıı!!
Fırtına pazarına kelepir mallar gelmiş deniyor doğru muu??
Ya ya peki alef yılanları arasındaki kavgaa kimi tutuyosunuz ups- üzgünüm gemideki savaşçılarım size daha sözleyemem neler olduğunuu.
Gelince inanın siz kendi gözlerinizle şahit olacaksınız
Meridyenliler ve dünyalılar sakın ben yokken birbirinizi yemeyin!
Görüşürüz savaşçılarım karşınızda bölüm

4. BÖLÜM : Veda

Ellerim terliyordu. Hemde fena halde. Bu.. Bu hissi uzun süre öncesinde hissetmiştim. Tanıdıktı, yakındı, yüreğimi dürten türdendi. Kolinin ağırlığını tek tarafa vererek diğer elimi zile uzattım. Kuş sesli zil uzun uzun çaldı. Bu hafif karamel tonlarındaki kapıya bakmak gerginliğimi bir nebze olsun alıyordu. Burası benim dünyaya adım attığım evdi. Burası babamla, annemle gerçekten bir aile gibi hissettiğim yerdi. Burası, babam öldüğünde annemin kendini bir adım koparamadığı evdi. Hem acı hem güzel anılar demekti. Yavaş adım sesleri ve sonunda açılan kapı. Gri saçları, yorgunlukla dolu yüzüyle annem. Annemle konuşurdum, bir sorunum yoktu ama bu çatı altında babamsız ikimizi görmek istemsizce beni geriyordu. Eskiyle şimdinin kopuk uçurumu beni titretiyordu.

"Merhaba anne"

Gülümsedi, eski gülüşleri gibiydi.

"Hoşgeldin kızım"

Geleceğimden haberi vardı. Getirdiklerimden de öyle. Kabul etmeyeceğini düşünmüştüm ama bunu reddetmemişti. Evet olur, demişti basit ve sakin bir ses ile. Ona gülümseyerek ayakkabılarımı çıkardım. İki elime aldığım koli ile holde ilerledim. Sevgili babam.. Hep güzel hatırlayacağım çocukluğumun başrolü. Güzel, ve bolca ahşap oymasıyla dolu bir çocukluk geçirmiştim. Toz ve talaştan hoşlanmayan annemin bile dahil olduğu bi çocukluk. Ve sonra kopan bağlar.. Ölüm sadece tek bir kişiyi almakla kalmıyordu. Pek çok bağıda alıp gömüyordu.

Aynı krem renk hatrımdan hiç silinmeyen koltuklara oturdum. Annemde arkamdan gelerek yanımdaki tekli koltuğa oturdu. Bana cidden sımsıcak bir gülümseme sundu.

"Kutuplar demek? Babanın hayalindeki gibi büyük bir keşif yapıyormuşsun birde düşünsene"

Toz zerreleri gibi bir gülümseme dudaklarıma konarken gözlerimi kaçırdım. Hayali kuran oydu ama sahiplenen bendim.. Bu onu bir nebzede benim hayalim yapmaya yetmez miydi?

"Evet.. Sonunda mesleğimi yapacağım. "

Ona tekrar döndüm ve yanımdaki kutuyu ona uzattım. Cevap vermeden kucağına aldı. Açtı ve tek tek içindeki parçaları çıkarıp inceledi.

"Yaptığı zamanları hatırlıyor musun? "

Sanki.. Sanki bir yabancıdan bahseder gibi davranıyordu. Sanki tatlı bir anıdan kalan kırıntılardı bunlar.. Ve hep yaptığımız gibi bu sahneye uyum sağladım. Annemle ortak yanımız buydu. Düştükten sonra ayağa kalktığımızda düşmemiş gibi davranmak..

Tebessümle başımı salladım.

"Hepsini. Ve senin hapşırıklarınıda"

Şen gibi gözüken bir kahkaha attığında bende gülümsedim. Elindeki ahşap abajuru aramızdaki sehpaya koyup elini gözlerine çıkardı. Hala yüreği burkuluyordu. Bunu görüyordum. Sildiği damla damla yaşları hala tazeydi.

Bir ölüm iki insanı arasını nasıl kırar ise bizide öyle kırmıştı. Tekrar söylüyorum, aramızda bir sorun yoktu. Ama bizim aramızda camdan bir duvar vardı. Annem ve benim aram babamın ölümünden sonra asla eskisi gibi olmamıştı. Bunu sonradan kabullenmiştim ve gizli bir söz gibi o sınırı hiç aşmadan evlatlığımı yerine getirmiştim. Derin ve anlamlı şeylerle aram pek yerinde değildi. Sözlerle de öyle. Bana kalırsa anlam da mana da büyük tufanda gemiye alınmayı unutulmuştu.. Ya bizim yasımızda benden silinmişlerdi.

Başka bir şey sormadı ve on dakika boyunca kutudaki eşyaları çıkarıp teker teker inceledi. Anneme kızamazdım. Bir kadına, on yaşında bir çocukla kala kalan bir kadına bir şey diyemezdim. Babam.. Kendisi ben on yaşındayken kaybolmuştu. Bir ikindi vakti arka bahçemizden öylece toz olup gitmişti. Babam bunu asla yapacak bir adam değildi. Ki annemede çok aşıktı. Çok hemde.. Biz kendimizi onun ölümüne inandırmıştık. Ve sonrası çok hızlı gelişmişti. Annem babamın ahşap dükkanını ebediyen kapatmış ve ikisinin birlikte yaptığı bu eve çekilmiş, bir anda sosyalleşmiş bu durumu varla yok arası saymıştı. Bende liseye kadar onunla yaşamış ve sonrasında kopmuştum. Bu da benim trajik hikayemdi. Eskiden bu konu hakkında konuşamazdım ama şimdi aynı annem gibiydim. Üçüncü bir şahıs...

Saate baktım ve ona döndüm.

"Gitsem iyi olucak bankada bikaç işim var kapanmadan uğrasam iyi olur."

Ayağa kalktık birlikte.

"Demek yarından itibaren bambaşka bir yerde olacaksın. Bana bolca fotoğraf atmayı unutma. Bilirsin, çok severim yeni yerleri"

Gülümsedim ve sarılmak için uzandım. O da aynı şekilde beni kabul etti.

"Şüphen olmasın, seni her gelişmeden haberdar edeceğim"

Ve sonrasında vedalaşarak yanından ayrıldım. Evden çıktığımda o binadaki eskimiş vernikle gelen ahşap kokusunu içime çektim. Bu kokuyu uzunca bir süre soluma şansım olmayacaktı. Soğuk nasıldı, kutupta nasıl gün geçirilirdi, kazı ekibi olarak nereyi kazacaktık, bulmamız gereken şey neydi, bu araştırmanın sırrı neydi, acaba bu çalışmadan sonrada bu grubun bünyesinde çalışabilir miydim, verdikleri ücreti biriktirdiğimde altına mı yatırsam dolara mı, zihnimde tonla soru vardı.. Ve ben bunları düşünürken yolu bitirmiş bankanın önüne varmıştım. İçeri girdim ve gerekli olan son şeyleri hallettim. Yarın uçuyordum, ilk kafileyle birlikte kutuba ayak basacaktık. Heyecanım var mıydı? Evet. Bu kadar uzun süreli bir uçak seyahati için hem gergin hemde heyecanlıydım

Herkesle vedalaşmıştım, annemle de dahil. Evimin yolu gözükmeyr başlarken fısıltıya yakın bir sesle konuştum.

"Baba.. Beni duyduğunu biliyorum her neredeysen. Sana da veda etmek istedim. O hayalimizdeki kazıyı yapacağım... Belki biraz elime yüzüme bulaşır ama halledebilirim.. Seni seviyorum"

Evimin kapısını açmadan uzunca izledim ve o sessizliği bozan yan daireden gelen ağlama sesi. Gözlerimi devirdim.

Kesinlikle bu evi özlemeyecektim.

////
Selaamm!
Savaşçılarım herkes gemiye bindi mi?
Öyleyse yolculuğumuz başlamak üzere!
Asalarınıza baltalarınıza sıkı tutunun!

Sevgiyle selamlıyorum sizi, sağ kalın 💕