2. Bölüm

O an, dünya başıma mı yıkıldı anlayamadım? Babamın düşmanıyla evlenecek olmam, tefeci, haciz falan kafamı karıştırmıştı. Kerem ne boklar çeviriyor?

Kerem, bana baktı, yine pişmiş kelle gibi sırıtıyordu. Ayıp ayıp. "Gel biz seninle ayrı konuşalım, Eftalya." dedi bana.

*Eftalya seninle nah konuşur güzelim, baybay*

Sinirle başımla onayladım. Bu adam ya deli ya da tescilli deli. Neyse bir şey demeden onu odama konuşmak için götürdüm ne yapacağim yani. Odaya girdiğimiz an ciddileşti.

"Eftalya sen ne yaptın?" dedi bana. Ne yaptımki? Alt tarafı adamını dövmüştüm, intikam planı varda belki şuan tıkır tıkır işliyor? Ya hak bismillah dedim. Yüzümde sahte bir masumluk belirdi. "Ne yapmışım kine?" dedim. Kerem sinirle bana döndü, "Ya adamımı dövmek ne demek Eftalya!" dedi bana sinirle. Ay hoşt ulan, uzak durun benden kuduz.

Yüzümde sahte bir masumluk vardı hala, "Oda bana yavrum demeyecekti yani, ben onun nerden yavrusuyum? Hoşt." dedim. Kerem ağzının kenarı ile gülümsedi. "Ben mı yavrum diyeyim sana?" dedi bana. Sana da hoşt. Sinirle gözlerimi devirdim. "Ay hoşt ulan, korktum be." Kerem gür bir kahkaha attı. O an, elime tükürdüm, tokat attım didim, atamadım. Belimden tutup kendine çekti. "O elini başka zaman kullanırsın yavrum." didi bana. Vay, vay, vay. O an dondum kaldım. Sonra döndü ve dedi ki;

"Acısa da sen vurdun ya, öldürmez." dedi ve gitti. O an gerçekten dondum kaldım.