1.Bölüm

Hani artık yaşamak istemediğin,intihar etmek isteyipte edemediğin anlar olur ya, ben bu durumun tam içine gömülmüş yapayanlız bir kızım. Adım Deniz Bakır. Bundan 1 hafta önce hem annemi,hem babamı kaybettim.
-Deniz Hanım daldınız. İyi misiniz?
-Pardon Ateş Bey dalmışım
-Sorun değil. Sen istersen bir kaç haftalık izin al kendini toparla. Hiç iyi gözükmüyorsun.
-Yok, gerçekten iyiyim ben çalışabilirim
-Gözleriniz kıpkırmızı olmuş farkında mısınız?
-Kızarmış mı?
Hemen ardından aynaya baktım. Evet, gerçektende kıpkırmızı olmuş,yüzüm çökmüş bembeyaz olmuştum
-Gördüğün gibi çalışacak durumda değilsin. Sen eve git kaç gün dinlenmek istiyorsan dinlen
-Peki... Teşekkür ederim Ateş Bey
-Ne demek iyi günler
-Sizede
Ofisten çıkıp arabama ilerledim. Koltuğa oturdum ve dikiz aynasından yeşil gözlerime baktım. Gerçekten o kadar çökmüştümki kendimi tanıyamaz oldum. Emniyet kemerimi taktım ve yola çıktım. Bir yandan müzik dinliyordum. Ev yakın olduğu için hemen varmıştım. Eve girer girmez kendimi yatağımın üzerine attım. Ağladım, bağırdım,ailemi geri istedim,kendimi daha çok mahvettim. Ağladıktan sonra bir uyku çöktü üstüme. Yattım ve tamı tamına 13 saat aralıksız uyudum. Uyandığımda bitkin bir şekilde yataktan kalktım. Midem 1 haftadır yemek yemediğim için bulanıyordu. Fakat hala canım yemek yemek istemiyordu. Ardından mide bulantısının yanında baş dönmesi eşlik etti. Durum ciddileşince hastaneye gitmek istedim fakat araba kullanacak durumda değildim. Telefonumu çıkardım ve en uygun kişinin Ateş Bey olduğunu gördüm. Tereddüt etmeden aradım.
-Alo Deniz birşey mi oldu?
-Benim midem çok bulanıyor ve başım dönüyor lütfen beni hastaneye götür yalvarırım.
Sesim o kadar halsiz ve çaresiz çıkıyordu ki
-Konum at geliyorum
Telefonu kapattıktan sonra yaklaşık bir 2 dk geçti. Kapı sesiyle yerimden irkildim. Tutuna tutuna kapıyı açtım. Artık dayanamıyordum. Gözlerim kararıyor kafamda ise sadece ailemin ölümünde ki ambulans sesleri dönüyordu. Kendimi kapı önüne attım. Ateş beni kucağına aldı ve arabasına doğru giderken göz kapaklarım kendiliğinden kapanmaya bu dünyayı simsiyah görmeye başlamaya karar verdi.Ateş sürekli "Dayan,yetişeceğiz" diye sayıklıyordu. Ben o sırada arka koltukta uyanık kalmaya çalışıyordum. Hastane yolculuğu yaklaşık 5 dk sürdü. Ateş beni hemen arabadan indirip kendini hastene koridorlarına attı.
-Nolur yetişin kız baygınlık geçiriyor çok kötü...