Okusana ne bakion

Milbar –Okul Au,Enemies to lovers.
---
Barış, kapının kenarına yaslanmış, kulaklığını takmış bir şekilde bekliyordu. Öğle arasıydı. Koridor kalabalıktı ama o her zamanki gibi yalnızdı. Efe’nin dersi geç bitmişti, o da o yüzden hâlâ burada takılıyordu.
L
Tam o sırada tanıdık bir ses duydu.
“Bak bak, yine yalnız. Efe de yok mu yanında? Yoksa terk mi etti seni?”
Milan.
Barış kulaklığını çıkarmadan önce derin bir nefes aldı. Her gün aynı şey. Aynı ses, aynı alay, aynı baskı. Milan’ın yanında her zamanki gibi Oğuzhan vardı. Oğuzhan en azından bazen susuyordu. Milan ise asla.
Milan birkaç adım yaklaştı, omzunu Barış’ın omzuna sertçe çarptı. Barış’ın defteri yere düştü. Sayfalar dağıldı.
“Aman dikkat et,” dedi Milan, gülerek. “Düşmesin ha. Zaten yeterince sakarsın.”
Barış eğilip defterini toplarken dişlerini sıktı. Cevap vermedi. Vermek istemedi. Çünkü her cevap, daha kötü bir şeyle sonuçlanıyordu.
“Konuşsana,” diye baskı yaptı Milan. “Korktun mu yine?”
“Bırak onu,” dedi bir ses arkadan. Efe gelmişti. Hızlı adımlarla yaklaştı, Barış’ın defterini yerden aldı ve Milan’a baktı. “Sıkıldın mı yine kendi hallerinden?”
Milan kaşını kaldırdı. “Efe. Senin de ağzın var ha.”
Oğuzhan, Milan’ın koluna hafifçe dokundu. “Yeter, çıkalım.”
Milan bir an duraksadı. Sonra omuz silkip uzaklaştı. Ama giderken Barış’a son bir bakış attı. O bakışta her zamanki alay yoktu. Bir şey daha vardı. Kısa, garip, anlaşılmaz bir şey.
Barış o bakışı yakaladı. Ve içi bir an için tuhaf bir şekilde sıkıştı.
---
Akşamüstü.
Okul bahçesi neredeyse boşalmıştı. Barış, kütüphaneden çıkmış, çantasını omzuna atmış yürüyordu. Efe’yle buluşacaklardı ama Efe mesaj atmıştı: “Annem çağırdı, yarın görüşürüz.”
Yalnız yürümek zorundaydı.
Tam o sırada arkasından ayak sesleri duydu. Hızlı, kararlı.
“Barış.”
Ses Milan’ındı.
Barış durdu ama dönmedi. “Ne istiyorsun?”
Milan yanına geldi. Elleri cebindeydi. Oğuzhan yoktu. Bu sefer yalnızdı.
“Sabah… defterin,” dedi Milan. Ses tonu alışılmadık derecede sakin. “Toplarken sayfalar yırtılmış. Özür dilerim.”
Barış yavaşça döndü. Milan’ın yüzüne baktı. Alay yoktu. Gülümseme yoktu. Sadece… durgun bir ifade.
“Özür mü?” diye sordu Barış, inanmaz bir sesle. “Sen mi özür diliyorsun?”
Milan çenesini sıktı. “Evet. Ben.”
Bir an sessizlik oldu. Rüzgar yaprakları savurdu. Uzakta bir kapı sesi duyuldu.
“Neden?” diye sordu Barış. “Her gün aynı şeyi yapıyorsun. Neden şimdi?”
Milan cevap vermedi. Sadece Barış’ın yüzüne baktı. Uzun uzun. Sonra bir adım yaklaştı.
“Bilmiyorum,” dedi kısık sesle. “Sadece… senin susman benden daha çok rahatsız ediyor. Konuşsan keşke. Bağırsan. Vursan. Ama sen sadece… dayanıyorsun.”
Barış’ın kalbi bir an için hızlandı. Bu, Milan’ın şimdiye kadar söylediği en garip şeydi. Ve en dürüstü.
“Ben senden nefret etmiyorum,” dedi Barış yavaşça. “Ama senin varlığın… ağır geliyor.”
Milan’ın gözleri kısılmadı. Gülümsemedi. Sadece başını hafifçe eğdi.
“Biliyorum.”
Sonra, hiç beklemediği bir şey oldu. Milan, cebinden bir şey çıkardı. Barış’ın yırtılan defter sayfalarından biri. Düzgünce katlanmış, kenarı bantlanmıştı.
“Bunu buldum,” dedi. “Senin yazın… güzelmiş.”
Barış kağıdı aldı. Parmakları Milan’ın parmaklarına değdi. Kısa, elektrik gibi bir temas.
İkisi de geri çekilmedi.
O an, okul bahçesinde, rüzgarın arasında, hiçbir şey aynı kalmayacaktı.
Barış kağıdı cebine koydu. Sonra Milan’a baktı.
“Yarın… koridorda karşılaşırsak,” dedi. “Bu sefer defterimi yere atma.”
Milan’ın dudakları hafifçe kıvrıldı. Gerçek bir gülümsemeye çok yakın bir şey.
“Denerim.”
Ve o “denerim”, Barış için ilk defa… umut gibi geldi.
---
Ders sonrası.
Barış, okulun arkasındaki eski basketbol sahasına doğru yürüyordu. Burası genellikle boş olurdu. Düşünmek için severdi. Ama bugün sahada biri vardı.
Milan.
Topu tek başına sektiriyordu. Oğuzhan yoktu. Barış duraksadı. Geri dönmek istedi. Ama Milan onu fark etmişti.
“Kaçma,” dedi Milan, topu yakalayıp durdurarak. “Gel.”
Barış yaklaştı. Elleri cebindeydi. “Ne var?”
Milan topu bir kez daha sektirdi. “Dün… konuşmamız. Aklımdan çıkmıyor.”
Barış kaşlarını çattı. “Ne demek istiyorsun?”
Milan topu yere bıraktı. Ellerini beline koydu. “Seni rahatsız etmek… eskiden eğlenceliydi. Şimdi değil. Bilmiyorum neden.”
Barış bir adım daha yaklaştı. “Neden değişti?”
Milan omuz silkti. Ama bu sefer alaycı değildi. “Senin susman. Her seferinde susuyorsun. Bir gün bağırıp vurmanı bekliyordum. Hiç yapmadın. O yüzden…”
“O yüzden ne?”
Milan’ın bakışları Barış’ın yüzünde gezindi. “O yüzden seni fark etmeye başladım.”
Rüzgar, sahadaki tozu hafifçe kaldırdı. Uzakta bir zil sesi duyuldu. Ama ikisi de kımıldamadı.
Barış yutkundu. “Bu… iyi bir şey mi, kötü bir şey mi?”
Milan kısa bir gülümseme denedi. Başarısız oldu. “Bilmiyorum. Ama senin yanında susmak… zor geliyor artık.”
Barış, Milan’ın gözlerine baktı. O gözlerde eski zorbalık yoktu. Yerine karışık, rahatsız, neredeyse utangaç bir şey vardı.
“O zaman,” dedi Barış yavaşça, “bir dahaki sefere defterimi yere atma. Konuş. Gerçekten konuş.”
Milan başını hafifçe eğdi. “Tamam.”
Bir an daha sustular. Sonra Milan topu ayağıyla geri çekti.
“Yarın… burada olacağım. İstersen gel.”
Barış cevap vermedi. Sadece başını salladı. Ve o baş sallama, ikisi için de yeni bir şeyin başlangıcı gibiydi.
---
Akşam.
Barış evde defterini açtı. Dün akşamki yırtık sayfa cebinden çıkmış, masanın kenarına konmuştu. Üzerine bir şey yazmaya başladı. Kısa, karışık cümleler.
*Bugün top sektirdi. Ses tonu farklıydı.
Gözleri aynı değildi.
Belki… belki gerçekten değişiyor.
Telefonu titredi. Efe’den mesaj:
Efe: Milan bugün seni aradı mı?
Barış:Hayır. Ama konuştuk.
Efe:Dikkatli ol.
Barış: Olacağım.
Barış telefonu kapattı. Deftere bir satır daha ekledi.
*Yarın basketbol sahasına gideceğim.*
Kalemi indirdi. Dışarıda rüzgar esiyordu. İçinde ise, uzun zamandır hissetmediği bir şey vardı.