Izdırap Tufanı

Esaret içinde olan bir ruh acı içinde yanıyordu. Kimse görmedi. Yalnızlıkla kavrulan bir ruh her yeri ateşe verdi. Kimse farketmedi. Başlattığı yangında ilk kendisi yandı. Kimse umursamadı.

Görünmek istedi. Hissedilmek istedi ama her zamanki gibi kendi acısını kendi sararken buldu kendini. Mutluluğu kıskanıldı ,acısına gülündü ,çaresizliğine yüz çevirdi ve güçlendiğinde ise küçük görüldü ama o sadece anlaşılmak istemişti. O sadece olmak istemişti.

Bedenini terk eden güç ile yere yıkılmamak için zor duruyordu ama dayandı. Daha öncede olduğu gibi. Destekçisi yine kendisi oldu.

Ayağındaki topuklular ona zorluk çıkarıyordu. Onları hızlıca çıkarıp eline aldı. Şimdi daha hızlı koşuyor ve arkasına bile bakmıyordu. Gözleri yandı , dudakları tır tir titredi ama bi an olsun yavaşlamadı. En sonunda uçurumun kenarına geldiğinde arkasına baktı. Gözleri kesiştiğinde artık olmak istemediğini de anladı. Artık hissedilmek istemiyordu. Çok zorluk çekmişti yanında kimse olmamıştı şimdi olsalar nolacaktı?

Ne değişecekti?
Gidenler geri gelecek miydi?
Yüreğinde sızı dinebilecek miydi?
Geç kalınmıştı. Her anlamda. Yalnızlığa alışmış ve kalbindeki boşluğu dolduramasa da üzerine yara bandı yapıştırmıştı.

Şimdi kalabalık olsalar ne olacaktı? Geçmiş sancılı bir ok gibi her seferinde yüreğini ezerken unutmuş gibi mi yapacaktı? Yine rol mü oynayacaktı?

Elindeki silahı şakağına dayadı ve karşısındaki adama baktı. “ Sen seç herşeyi seçtiğin gibi sonumu da sen seç” Hüzün artık onun kamburuyru. İstesede dikleşmiyor üzerine basıp geçemiyordu. Gözyaşları ise içinde yaşadığı yangınların ona tezat bir şekilde bir deniz gibi yanaklarından süzülmesiydi.

Şuursuzca güldü ve ağzını açıp yüreğindeki acıyı o gittikten sonra bile herkese yüklemek istedi. Bu sefer o herkesin canını yakmak istedi. “ Seçsene! Neden gözlerinden yalancı yaşlar akıtıyorsun. Neden üzülüyorsun. Sen yaptın sen getirdin bu noktaya bizi. Ağlama hakkını nasıl buluyorsun kendinde. Hayır… hayır ağlama hakkını sana vermiyorum. Ağlayamazsın” Öyle bir haykırdı ki gök bile onun sesiyle gürüldemeye utandı. Onun acısını haykırmasına izin verdi.

“ Duydum mu beni. Getirdiğin noktadan utan ama ağlama sen ağlamaya layık bir insan değilsin. Sen sana acımama bile layık bir adam değilsin! “ Huzursuzca arkasına bir adım daha attı. “ Seç artık seni bekliyorum. Sonumu getir ve nasıl öleyim söyle. Sen artık lütfen beni tükettiğin gibi bitir. Yalvarırım… “ dedi.

Bir elinde topukluları diğer elinde şakağında tuttuğu silah ve arkasında uçurum. Rüzgar soluk lavanta rengindeki elbisesini uçuruma doğru sürükledi. Öyle ahenkle süzüldü ki elbisesi o uçurumdan atlarsa nasıl uçuşacağını çok merak etti. Elbisesi çok güzeldi fakat bu güzel elbise eninde sonunda onun kanıyla daha anlamlı olacaktı. Biliyordu.

Elleri titriyordu. Bacakları onu zor ayakta tutuyordu ama o inatla karşısındaki adamın ona bir cevap vermesini bekliyordu. Hava buz gibiydi rüzgar öyle bir esiyordu ki en az onun kadar hırçındı. Gök gürlemesi bırakmış yağmur hafif çiseliyordu. Saçları ise rüzgarın etkisiyle birbirine karışmıştı.

Adam bir adım atarak kadına yaklaştı “Sana yalvarırım… “ Bir adım daha atamadan dizlerinin üzerine sert bir şekilde düştü. Dağlar titredi, gök inledi ve adam kadının önünde dizlerinin üstünde elleri yerde gözleri yaşlı bir şekilde ondan gitmemesi için yalvardı. Ondan sonunu getirmesini nasıl isterdi?

Ardından bir silah sesi yankılandı bu uçurumda. Öyle ki gök sanki bu sesi bekliyormuş gibi gürledi ve dingin bir fırtınayla çiseleyen yağmur yerini sağanak bir yağmura ve sert bir kasırgaya bıraktı.

Bugünü kimse unutmadı.
Bugün herkesi kanlı bir gözyaşına buladı.
Bugün herkes günahkar kılındı.
Bugün sessizce acı çekenler ölümleriyle büyük bir ızdırap verdiler herkese.

Büyük yeminlerin edildiği bugün artık eskisi gibi olamayacağının kanıtı olarak intikam ateşleri yakılmış, vicdan duygusu bir daha kalplerde esmemek üzere yiyip gitmişti.