1.BÖLÜM

Bu hayatta hep annemi örnek alırdım.Bu ne olursa olsun.Ama keşke bu özelliğimi annemden almasaydım derim bazen.Annem gibi olmasaydım.Onun yerine meslek sahibi olmak isterdim.Ama artık hiçbiri olmayacak.
Girdiğim yoldan ne kadar dönmek istesem de dönemem artık.Bu 2 yıldır böyle..
Annem yüzünden.
Annemin bana bulaştırdığı para sevdası yüzünden.

Şu an evde aynanın karşısında düşündüklerim yüzünden bir kez daha kızdım kendime.Bunları düşünmenin bir manası yoktu.O yüzden kalkıp bu akşam için kıyafet seçme amacıyla giysi odasına yöneldim.
Yaşadığım ev iki katlıydı.Alt katında mutfak ve salon üst katındaysa diğer bölümler vardı.Giysilere göz attım.Gözüme çarpan ilk elbise siyah dekolteli bir elbiseyi.Elbiseyi aldım ve ayakkabılara yöneldim.Ayakkabıyı da seçip odadan çıktım.Eşyaları yatağın üzerine bıraktıktan sonra duşa girdim.Duştan çıkıp hazırlandım.
Elbise dizimin 2 3 santim üstünde bitiyordu.Göğüs dekoltesi oldukça fazlaydı ve sırtı açıktı.Saçlarımı kurutup bakım yaptıktan sonra saçımı at kuyruğu şeklinde bağladım ve perçemlerin yüzüme gelmesini sağladım.Saçlarım zifiri karanlığı andıracak kadar siyahtı.Göz rengim ise amber rengindeydi
Makyajımı yapıp çantamı alarak evden çıktım.Her zaman gittiğim mekanlardan birine gidecektim.
Genelde ama Genelde işin sonunda şansım yaver giderdi.
Bugün yine işim yaver gider miydi muamma.
Çekmeceden aldığım uyku ilaçları yanımda mı diye kontrol ettikten sonra arabaya bindim.
Arabayı çalıştırdığımda motorun sesi gecenin sessizliğini yırttı. Direksiyonun başında bir süre durdum. Ellerim titriyordu ama alışkındım buna. Her işten önce aynı şey olurdu zaten. Ön camda kendi yansımamı gördüm — kırmızı rujumun bir tonu fazla iddialıydı. Dudaklarımı birbirine bastırıp fazlasını sildim. Bu gece dikkat çekmek değil, işi bitirip sessizce kaybolmak istiyordum.

Yol boyunca şehir ışıkları camdan içeri süzülürken düşüncelerim dalgalandı. Annemin bana bıraktığı miras, para değildi; açgözlülük ve acıydı. Para için sattığı güven, para için yalan söylediği herkes, bana neyi yapmamam gerektiğini öğretmişti. Ben ise onun hatalarını kendime silah yapmıştım. Artık başkalarının parasıyla oynuyordum

Arabayı o lüks sitenin önünde park ettim. Kapıda duran güvenlik beni tanıyordu, gülümseyerek içeri girmeme izin verdi. Bu, planın ilk adımıydı zaten: tanınmak, güven kazanmak, sonra vurmak.
Binanın cam cephesi gecenin içinde bir mücevher gibi parlıyordu. Asansöre bindiğimde ayak seslerim mermer zeminde yankılandı.
“Hadi bakalım,” dedim kendi kendime, “bu gece de zengin bir aptalın ders günü.”

Kapı açıldı. Daireden gelen hafif caz müziği ve şampanya kokusu burnuma doldu. İçeride bir davet vardı; pahalı parfümler, yapay kahkahalar ve altınla süslenmiş hayatlar… Hepsi birbirinin kopyasıydı. Gözlerimle kalabalığı taradım. Bu akşamın hedefi; iş adamı Karan Demirkıran Emlak kralı, ama asıl serveti kara ilişkilerden geliyordu. Benim için ideal bir hedefti.

Gülümseyerek bara yöneldim, elime bir kadeh aldım ama içmedim. Kadınların çoğu pahalı takılarla süslenmişti, ben sadelikle dikkat çekiyordum. Karan beni fark etsin diye uğraşmam gerekmeyecekti. Gözlerini üzerimde hissettim zaten.

Kısa bir süre sonra yanımda belirdi.
“Yalnız kalmışsınız,” dedi o kendinden emin ses tonuyla.
Başımı çevirdim, hafif bir tebessümle “Henüz doğru kişiyi bulamamışımdır belki,” dedim.
O an oyunun başladığını biliyordum.

Karanıın ilgisini üzerime çektikçe, cebindeki güven azalıyordu. Her şey olması gerektiği gibi ilerledi. Gece ilerledikçe o beni evine davet etti. Kabul ettim ,çünkü işin ikinci aşaması orada başlayacaktı,

Evine vardığımızda gözlerim hemen detaylara takıldı. Duvarlarda pahalı tablolar, köşede bir kasa. Evet, hedef belliydi. Karan bir süre mutfağa gittiğinde ben çantamdan küçük bir USB çıkardım, laptopuna taktım. Bilgisayarındaki banka hesaplarına ulaşmam birkaç dakika sürdü. Şifrelerini çözmek artık benim için çocuk oyuncağıydı.
O sırada arkamdan gelen sesle irkildim.

“Ne yapıyorsun sen?” dedi Karan şaşkınlıkla.
Döndüm, gülümsedim.
“Elbisem biraz bozuldu da… düzeltmeye çalışıyorum.”
Yalanın ne kadar kolay çıktığına kendim bile şaşırdım.

Birkaç dakika sonra, USB cebimdeydi. Her şey hazırdı. Onunla vedalaşırken gülümsememi bozmadan, içimden sadece şunu geçirdim:
“Birazdan hesabındaki milyonların yarısı bende olacak, Karan efendi.

Arabaya bindiğimde kalbim deli gibi atıyordu ama yüzümde kocaman bir huzur vardı. Motoru çalıştırdım.
Bu gece de işim yaver gitmişti.

Ama bir his vardı içimde… Bu kez bir şeyler farklıydı.
Sanki biri beni izliyordu. Ve bu seferki oyunu ben değil onlar bana kurmuş gibiydi kendi tuzağıma düşmüş gibi hissediyordum...