11.Bölüm.

Son dosyayı da dolaba koyduktan sonra derin bir nefes aldım.

Artık iş saatim bitmişti.

Gerçekten bitmişti...

Bir yandan da ne kadar rahatladığımı hissediyorum, ama diğer yandan kafamda yine karma karışık bir sürü düşünce var.

Geriye kalan tek şey, hazırlanıp işten çıkarak konağa gitmekti.

Naz'ın okul saati şimdiye çoktan bitmiştir diye düşündüm

Hızlı adımlarla ofisime doğru yöneldim.

Bundan önceki günlerde Naz'ı okuldan ben alırdım.

İşim bitince okula gider, Naz'ı alır ve eve geçerdik.

Ama şimdi, her şey değişti.

Artık apartmanda yaşamıyoruz, Kandemirler'in yanına taşındık.

Naz'ın okul saati bittiğinde onu almak için hazırlık yapmıştım, ancak o sırada Ahu Hanım beni aradı.

Naz'ı kendisinin okuldan alacağını, böylece benim de işime daha rahat odaklanabileceğimi söyledi.

Bir yandan rahatlamam gerektiğini biliyorum, ama bir yanda da kararsızım.

İçimde bir ses, onlara güvenmememi söylüyor.

Diğer yanda ise bir umut... İçimde ufak bir umut var, belki bu kez onlar farklıdır.

Sonuçta, onlar benim ailem. Biyolojik ailem.

Gerçek ailem.

Ne kadar uzak kalmış olsak da, yine de onlara karşı içimde bir şeyler var.

Bir bağ, bir his...

Ama yine de, yıllar boyunca hep eksik hissettim.

Kanımdan olmayan, beni hep kendi çocuklarından daha aşağıda gören insanlar...

Belki de gerçekten haklıydılar.

Belki de ben hep eksik olacağım.

Bu düşünceler kafamda dönüp duruyordu.

İçimden çıkmaya çalıştım ama zorlandım.

🌝🌝🌝

Konağa girdiğimde ise tüm duygularım bir anda birbirine karıştı.

Of, ne hissetmeliyim?

Burada olmak, beni nasıl etkilemeli?

Ne düşünmem gerektiğini bile bilmiyorum.

Belki de hiç bilmek istemiyorum.

Naz'ın sesini duyduğumda, düşüncelerimden sıyrıldım.

Hemen gözlerimi ona yönelttim.

"Anne!" dedi.

Gülümsedim, ama bu gülümseme biraz buruktu.

Naz'ı görünce bir an her şey normalmiş gibi hissettim.

Bunu hep yapıyordum, değil mi?

Her şeye rağmen Naz'a her zaman güvenebilirdim.

"Anne, bugün okulda neler öğrendim! Çok heyecanlı şeyler vardı, anlatmam gerek!" dedi, gözleri parlıyordu Nazın.

Bir yanda onun bu kadar neşeli olması beni rahatlatıyordu.

Ama diğer yanda, hala içimdeki o kararsızlık, şüphe devam ediyordu.

Naz'la sohbet etmeye başladım, onun anlattığı şeyler aklımı dağıtıyordu.

Ama bir yanda içimde hala bir his vardı; o da, belki de bu aileye bir şans vermekti.

Naz'ın yanımda olması, bana doğru yolu bulmamda yardımcı olacaktı.

Sonra, bir süre sessiz kaldık.

İkimiz de bir şeyler düşünüyor gibiydik.

"Ne öğrendin, bakalım?" dedim, onun heyecanına biraz da olsa ayak uydurmaya çalışarak.

Naz, okulda öğrendiği şeyleri anlattıkça, bu konakta neler olup bittiğini düşünmeyi bir kenara koydum.

Şu an önemli olan tek şey, onun mutlu olmasıydı.

_______________________________________________________

Selam! Nasılsınız? İnşAllah iyisinizdir.

İşte yeni bölüm geldi...

Kısa olduğunu hissediyorum ama bir sonraki bölümü uzun yazacağım söz😘

Bir sonraki bölümde Zeynepin Kandemirlerle nasıl anlaşacağını okuyacağız.

Tahminleriniz ve ya önerileriniz varsa buraya yaza bilirsiniz❤️❤️

Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın lütfen!

İyi günler!🌹🌹🌹