Gözlerin

“Lexar halkım adına her şeyi göze alacağıma, kral Martin, Kraliçe Enna, Prens Arthur, Prenses Diana’nın yollarını aydınlatacağıma, koruyacağıma şerefim üzerine yemin ediyor ve söz veriyorum.”

Sesimi baskın kullanmaya özen göstermiştim, Prenses diananın yakın dostu ve korumasıydım. Halka karşı söz veriyordum. Yardımcıların yemin etmesi için hepimiz toplanöıştık. Konferans salonu oldukça doluydu ama herkes sayfıdan dolayı sessizliğini koruyordu.

Kral Martin çenesini havaya kaldırdı, bana gurur duyuyormuş gibi bakıyordu ama hiçbir duygu yoktu. Gülümsemedim aynı şekilde kararlı bakışlarımla gözlerimi kraliçe Ennaya çevirdim.

Merhametli bakışlarını görüyordum, gülümsemesinde sıcaklık vardı. Kızını çok seviyordu ve onu sonuna dek koruyacağımı biliyordu.

Kraliçenin hemen yanında duran prens Arthura baktığımda gözlerindeki merhameti her zamanki gibi görüyordum. Bakışları yorgun gibiydi, ondan etkileniyordum. Saçları düzenli kıyafetleri yapılı olsa bile bakışlarındaki yorgunluğu gizleyemiyordu nedenini fazlasıyla merak ediyordum.

Kralın yanındaki prensese baktığımda Bana kocaman gülümsediğini gördüm, yakın arkadaşıma göz kırptım ama gülümsememek için gözlerimi kaçırdım.

Ciddi duruşumu bozmadım ve kralın önünde yavaşça eğilerek yavaş adımlarla bana ayrılan sandalyeye yerleştim.

Üstümdeki elbiseyi düzelttim. Bordo uzun kolları olan elbisenin içerisinde kendimi rahat hissetmiyordum. Ellerimi yavaşça boynuma götürdüm, nefesimin daraldığını hissettim ama saygımı bozmamak için sessiz kalmayı tercih ettim. Ellerim titremeye başlamıştı, titreyen ellerimle önümdeki bardaktan biraz su içtim.

Selena bana seslendi.

“Violet?”

başımı iki yana olumsuz şekilde salladım.

“Ne oluyor?”

“Haplarımı almadım.”

“Birazdan dağılırız, seni odana götürürüm.”

sessizliğimi korudum gözlerimi krala döndürdüğümde fark etmediğini gördüm.

Gözlerim bana bakan Prens Arthura takıldığında beni kaşları çatık halde izliyordu. Gözleri ellerime kaydığında titreyen ellerimi masanın altına sakladım. Gözleri tekrar gözlerimi bulduğunda gülümsemek için çaba gösterdim. Kalbim ağrıyordu ama saygısızlık etmemek için son derece çaba gösteriyordum. Gözlerimi kaçırmak istemedim. Bana çatık kaşlarıyla bakmaya devam ediyordu, babasının tahtının bulunduğu yerden yavaşça yanıma gelmeye başladı. Başımı eğdim.

Yemin töreni sona erdiğinde kral seslendi ve herkes yavaş şekilde salondan ayrılmaya başladı. Kraliçe Enna herkese sevecen şekilde davranıyor, köylülere yardım etmek için onlara nasıl yardım edebileceğini soruyordu. Sesler kulağıma doluyordu ama kendimi halsizleşiyormuş gibi hissettim. Ellerimle masaya tutundum ama titreyen vücudum ve dönen başım hapı içmediğim sürece durmayacaktı. Böylesine önemli bir günde o hapı unutmam tamamen benim hatamdı.

“Violet, iyimisin?”

Elimi başıma koydum ve eğdiğim yerden kaldıramadım. Ayağa kalkarsam bayılacaktım vücudum titremeye devam ediyordu.

“Özür dilerim Prensim başımı kaldıramıyorum beni affedin.”

Prens Arthur mırıldandı ama ne demek istediğini duyamadım. Bir eli belimi, diğer eli bacağımı tuttuğunda beni havaya kaldırdı.

“Violet, çok kötü haldesin yardım etmek isterim. En azından odana kadar götüreceğim.”

“Özür dilerim prensim.”

fazlasıyla şaşkındım. Prensin kucağındaydım ve beni odama götürüyordu. Gözlerimi kapattım ve başımı istemsizce omzuna yatırdım. Gözlerimi birazcık açtığımda bana tedirginlikle baktığını gördüm. Gözlerim yanağındaki derin ize ve yeni çıkacak olan sakallarına kaydığında gözlerimi kapattım.

Odam salona fazlasıyla uzaktı ama prens kucağında beni taşıyarak odama götürüyordu.
Kraliçe Enna seslendi.
“Tanrım, ne oluyor?”

Arthur seslendi.
“Lütfen anne, atak geçiriyor hareket edemiyor yardım ediyorum.”

Topuklu sesini duyduğumda yanımıza geldiğini düşündüm. Kraliçe seslendi;

“Bilinci açık ama cevap veremeyecek kadar kötü halde.”

Duyuyordum ama konuşamıyordum haklıydı.

halsizlik vücudumu sardığında bedenimin hafifleştiğini hissettim, kendimi tamamen salmıştım ve karanlık beni içine çekmişti.

9 saat sonra…

“Violet?”

bana fısıldayan sesi duyduğumda gözlerimi hafifçe açtım. Hafifçe yatar konumdaydım. Yanımdaki kişinin prens Arthur olduğunu görünce doğrulmaya çalıştım
tek eliyle kolumu tuttu.

“Hayır, lütfen gerek yok.”

Üstümdeki elbisenin çıkarıldığını ve yerine ince bir kaç parçanın giydirildiğini görünce battaniyeyi üstüme daha çok çektim.

“Yaptığım saygısızlık için özür dilerim prensim, haplarımı heyecandan unuttum tamamen benim hat…”

“şşş…”

Sessizleştim. Bana gülümsedi. Ben de hafifçe gülümsediğimde gülümsemesi daha da genişledi.
“Prensin seni kurtarmak için burada.”

Gözlerimi utançtan dolayı kaçırdım. Yüzümün kızaracağını biliyordum. Dudaklarımı birbirine bastırdım. Hislerim olduğunu anlamışmıydı, çokmu belli ediyordum, hızlı konuştuğum için beni anlamışmıydı, hiçbir şeye anlam veremiyordum.”

“Kafandaki soruların bittiyse sesli duymak isterim.”

Gözlerimi tekrar prense çevirdiğimde bana bakışlarından dolayı hislerinin olabileceğini düşünüyordum… Delirmişte olabilirdim.

“Sayın prensim, affedin.”

“Affedilecek bir durum yok.”

“Bu gün oldukça önemliydi, mahvetmiş gibimi oldum?”

“Mahvetmedin, hastalık senin elinde değil.”

“Sizi yordum, özür dilerim.”

“Beni yormadın, hiçbir zaman da yormuyorsun ve lütfen sıkça özür dileme.”

Kocaman gülümsedim, bana çok sıcak davranıyordu. Zaten hoşlanıyordum, hislerim daha da büyüyordu.

“Senden hoşlanıyorum Violet.”

gözlerimin içine bakrak kurduğu bu cümle donuklaşmama neden oldu, dalga geçtiğini düşündüm ama bir prens neden böyle bir şey yapardı ki?

Sesli şekilde güldü ve elleri saçlarıma gitti. Önüme düşen siyah tutamın birisiyle oynamaya başladı.

“Bana güzelce bakan gözlerinden de hoşlanıyorum.”

“Yumuşak saçlarından da…”

sessizleştim ama yüzümde bir gülümseme belirdi. Saate baktığımda sabahın 05:21’iydi ve mum ışıkları prensimin yüzünü aydınlatıyordu. Bu anın içinde hapsolmak isterdim.

“Prensim… ne desem bilemiyorum.”

“Arthur’un desek daha hoş olmazmı?”

ikiletmeden söyledim.

“Arthur’um”

“Violet’im.”

saçlarımı okşamaya devam etti ve gözlerimin içine baktı. Kahve gözlerim onun ormanlarında yemyeşil gözlerinde dolanıyordu.

“Seni her daim koruyacağıma ve yolunu aydınlatacağıma ben de söz veriyorum…”

gülümsemem daha da genişledi. Topuk sesleri duyduğumuzda Arthur elini saçımdan çekti ve oturduğu koltuğa yaslandı. Göz kırptı ve uyuyormuş gibi bir pozisyona geçti. Şaşkınlıkla onu izliyordum, Çaktırmamak için başımı sağ taraftaki camdan dışarıya doğru çevirdim.

Kapı yavaşça açıldı. Diananın sesini duydum. Elindeki çantayı yavaşça yere koydu. Ve bana hafifçe sarıldı

“İyimisin birtanem?”

“İyiyim güzelim.”

sarılmayı bitirdikten sonra ilk önce camı açtı, hafif serin yaz soğuğu içeriye girdi. Başımı Arthura çevirdiğimde tek gözü açık bizi izliyordu. Diana da bu durumu görünce sesli şekilde gülümsedi.

“Abi bi de uyuyormuş gibi poz veriyorsun, konuştunuzmu.”

gülümsüyorlardı.

“Konuştuk miniğim. Düşündüğümüz gibi.”

“Birde çaktırmamak için camdan dışarıya bakıyor…”

Sesli şekilde güldüğünde bende ona katılarak güldüm.
Diana bize oturduğu cam kenarından baktı. Gözlerini kıstı.

“Aslında çokta yakışıyorsunuz. Beğendim ben sizi.”

utanıyordum, bu yüzden sessiz kalmayı tercih ettim.

“Abicim sen bir dışarı çıksan, Violetin üstünü giyinmesinde yardımcı olsam sonrasında bir gün boyunca birlikte vakit geçirseniz nasıl fikir ama?”

Yavaşça doğruldu, sessizce hareket edip kapıdan dışarıya çıktı ve kapıyı hafifçe kapattı.
Rahatsız olduğum ince battaniyeyi üzerimden çektim, çektiğimde incecik üstü ve altı gördüm, vücudumu belli ediyordu.

“Şimdi sana rahat edebileceğin bir elbise getirdim.”
Yavaşça doğrulduğumda kolumdaki serumu hafifçe söktüm. Diananın yanına gittiğimde elbiseyi giymeme yardımcı oldu. Üzerime baktığımda siyah kare yakası olan hafif kumaşlı ince bir elbise giydiğimi gördüm. Belindeki küçük çiçek detayları çok hoş duruyordu.

“Bu benden sana hatıra kalsın olur mu? sana yakışacağını düşündüğüm için aldım.”

yeşil gözlerine baktım, annesine çok benziyordu, abisi gibi etkileyici yeşil gözlere sahipti…
“Teşekkür ederim birtanem, iyi ki yanımdasın.”
Hafifçe sarıldığımda o da bana sarıldı. Bir süre sonra ben doğrulttuğum yatağa yerleştim, Diana ise kapıya yaklaştı. Kapıyı açtı.

Kapıda bekleyen Arthur ilk önce bana baktı sonra gözlerini Dianaya çevird. Diana eğilip abisinin kulağına bir şeyler fısıldadı. Bana el salladı ve bende ona göz kırptıktan sonra yanımızdan gitti.

Hava aydınlanmaya başlıyordu, güneş ışığı gözüme vurduğunda Arthurun mumları söndürdüğünü gördüm. Turuncu hava ve güneşin ışığı odayı doldurmuştu. Hâla halsizdim ama Arturun cümleleri benim iyi hissetmemi sağlıyordu.

“Daha iyimisin Violet?”

Minnetle gözlerinin içine baktım.

“Sen oldukça iyiyim Arthur.”

Şüpheyle bana bakıyordu. Bana bir şeyler olmasından korkuyormuş gibi endişeliydi. Çok hoşuma gitmişti.

“Benden uzun zamandır hoşlandığını biliyorum, kaçırdığın gözlerinden, beni gördüğündeki hızlı konuşmalarından ve hareketlerinden anlaşılıyordu.”

“Bende beni sevdiğini gözlerinden anlıyordum.”