Memnun olmamak

Toplantı salonunda bir saate yakın süred-
ir bulunuyordum,
Bu timin diğer askerleri nerdeydi acaba,
Aslında onlar geç gelmiş olmayacaktı gel-
dikleri zaman çünkü ben;sabahtan beri buradaydım.Eve gidip geri gelmeye üşen-
miştim,
Üşengeç olmadığım gün vardı sanki.
Arkama yaslanmış telefonun kamerasınd-
an kendime bakıyordum.Tarçın rengi saçl-
arım sıkı bir topuz halindeydi,ve masmavi
gözlerim,derinlerinde boğulabilceğim bir
okyanusu andırıyordu,
Ve birini boğabilceğim.
Birkaç kere fototraf tuşuna basıp fotoraf çektim,maşalah hepsindede güzeldim.
Kapıya iki kere biri vurdu yavaşta ve kapı ardından gıcırtı ile açıldı içeri giren kişi asker olmalıydı ama o da aynı benim gibi sivildi.Üzerinde bordo rengi bir tişört vardı altında siyah bir kot pantalon yapılıydı ve yakışıklıydı saçları açık kahve tonundaydı.
Bir süre birbirimizi süzdük memnuniyetsiz bakıyordu, benimde çok memnun şekilde baktığım söylenemez aslında.
"Askermisin?"
"Sence,"
"Bence asker değilsin."
Pardon,nerem askere benzemiyor benim.
"Ama askerim."gıcık bir şekilde söylemiş bulundum,"sen nesin peki temizlik görevli- si felanmı?" aşağlıyıcı şekilde sırıtı,
Birbirimizi ilk görüşte sevmemis olabilirdik
belki. "Hayır,ben Hava Piyade Kıdemli Üst Teğm- en Batın Kara."
Ne ben az önce bir üst rütbeli askere 'tem-
izlik görevlisi ' mi dedim,
Dünyanın sonu şuan ciden gelmiş olabilir.
Ama ben kendimi ezdirmezdim hem o laf-ları ederken kim olduğunu bilmiyordum bence bu geçerli bir neden.
Yüzümde afalamasin diye uğraştığım ifad- eyi kendimden emin olan bakışlarım ile değiştirdim
"Ya,ne güzel bende Piyade Üst Teğmen Mira Keskin."sesimi en olabilcek şekilde mesafeli,resmi ve alaycı yaptım,
İmkansız üçlü.
"Memnun olamadım ozaman teğmem ke-
skin."
"Bende memnun olamadım karacık."
Boku yedim...
Lütfen cenazemde helvam çikolatalı olsun.