Julian’ın Değişimi

Julian, o okula gitmediği bir hafta boyunca hasta haliyle kendisini eve kapatmıştı. Evden dışarıya adımını bile atmamıştı. Odasındaki pencereler güneşten gelebilecek en ufak bir ışığa karşı engelleyecek şekilde kapalı duruyorlardı. Dünyası alt üst olmuştu. Geçmişten bir misafiri gelmişti. Travmalar. Travmalar Julian’ın içine kapanmasını tetiklemişti. Yarı bilinçli bir şekilde dudakları çatlamış ağzından sürekli aynı cümleleri sayıklıyordu “Kimse beni sevmeyecek, yalnız kalacağım.” diye. O hafta her saniye zifiri karanlık içinde sağa sola amaçsızca yürüyerek bunları yapıyordu.

[Diğerlerinden ne eksiği vardı da kimse onu sevmiyordu?]

Kendisini sorguya çekip durduğunden uyuyamıyordu. Ayağa kalkacak hâli yoktu. Alice'in bir yandan söyledikleri bir yandan da umursamaz hâlleri… Sürekli aklında dönüp dolaşan “Bunu yaşayacak ne yaptım?” soruları…
Kendisine sitem ederken aklından bunları geçiriyordu. Hayat belki de Julian’a acımamıştı. Belki de onun iyiliği için bunları yapmıştı. Ama Julian zihninden “Yeter, ben iyi biri olmaya çalıştıkça hep tepeme çıkıyorsun. Ben senin baskın altında ezilmekten tükendim” diye düşündü. Bunları hak etmiyordu. Dudakların bir haftanın sonunda farklı bir cümle çıkmıştı. “Kimsenin beni sevmesine ihtiyacım yok, onların kaybı. Bu saatten sonra yalnızca kendim için yaşayacağım.” dedi. Bu cümleler ağzından çıktıktan sonra yüzünde tehditkâr bir bakış büründü. Gözleri kısık kısık bakıyordu. Dudakları buz gibi donmuş. Ağzında tekinsiz bir sessizlik yerini almıştı. İçinde hiçbir şey hissetmiyordu. Bir insan gitmiş adeta yerini bir robot almıştı. Zihninde hiçbir düşünceye yer yoktu. Sanki o kadar rahatsız edici düşünce bir anda yerini mutlak sessizliğe bırakmıştı. Huzurlu hissediyordu. Evdeki dağınıklığı toplayarak birkaç saat uyumak için yatağa geçti. Birkaç saat geçtikten sonra uyandı. Geçen bir haftadan sonra ilk kez dışarıya çıkmak istiyordu. Hatta öğlenleyin derse girmeyi istiyordu. Otobüs saatlerine baktı. Yetişebilmesi için hemen hazırlanarak çıkması gerekiyordu. Evden dışarıya çıktı. Güneş gözlerini acıtmıştı. Merdivenin başında gözlerini ovuştururken mahalleden birkaç çocuk ona seslendi. Çocuklar parkta oyun oynuyorlardı. Julian’ı da oyuna çağırmışlardı. Julian ellerini indirdi. Çocuklara söyle bir baktı. Soğuk bir şekilde “İşim var” dedi. Julian merdivenden hızla aşağıya indi. Çocuklara başka bir şey denemeden yürümeye başladı. Durağa vardığında yAlice bir çiftin bankta oturduğunu fark etti. Birbirlerinin ellerini sıkıca kenetlemiş bir şekilde…Çift birbirlerine iltifat ederek birbirlerine aşkla bakıyorlardı. Julian onları fark ettikten sonra iğrenmiş bir yüz ifadesiyle gözlerini devirerek başka bir yöne döndü. Otobüsün durağa gelmesiyle birlikte üniversiteye doğru yola koyuldu. Okula vardığında Alice ve arkadaşları kantinde oturuyordu. Julian fakülteye doğru yürürken daha önce diğer bölümden buluştuğu arkadaşlarının orada olduklarını fark etti. Arkadaşlarının oturduğu masaya doğru yürüyordu. Alice, Julian’ın kantine doğru kendilerine geldiğini zannediyordu. Julian, Alice’in onu gördüğünü biliyordu. Ancak Alice'in yanından geçerken Alice'i es geçerek arkadaşlarının masasına giderek kocaman bir gülümsemeyle selamladı. Alice, Julian’ın kendisini fark etmediğini düşünmüştü. Julian arkadaşlarıyla oldukça neşeliydi. Ders saati geldiğinde Julian, arkadaşlarına sınıfa geçeceğini belirterek müsade istedi. Arkadaşlarıyla vedalaşarak kantinin diğer tarafından çıktı. Alice, Julian’ı merdivendenden çıkarken gördü. Julian’ın arkasından bakakaldı. Sonra Julian ve arkadaşlarının oturdukları masaya bakarak iç geçirdi. Alice “Acaba Julian’a karşı fazla mı kaba davrandım?.”diye içinden geçirdi. Alice ve arkadaşları da dersin başlamasına birkaç dakika kala kantinden kalktılar. Yukarıya sınıfa çıktılar. Hoca daha gelmemişti. Sınıfın kapısı açıktı. Alice kapıdan sınıfın içine doğru şöyle bir baktı. Julian en arkada bir sırada oturuyordu. Önünde bir defter duruyordu. Elinde mürekkepli bir kalemle deftere bir şeyler yazıyordu. Julian’ı rahatsız etmek istemedi. Ders bittikten sonra Julian hızla sınıftan dışarıya çıktı. Alice bunu fark ederek hemen yanında bir arkadaşıyla Julian’ın peşine aşağıya indiler. Julian çok hızlı yürüyordu. Onu yürüyerek yakalayabilmeleri imkansızdı. Julian’ı tanıyan biri yolda onunla konuşmaya başlayınca Julian durmuştu. Alice ve arkadaşı, Julian’ın sohbetinin bitmesini bekliyorlardı. Julian “Bir şey mi var?” diye sordu. Alice “Arkadaşlarla kafeye oturmaya gidiyoruz. Sende gelsene?” dedi.

[Julian’ı bu kadar zaman sonra ne oldu da umursamaya başladı. Kendine olan öfkesini mi yoksa Julian’a karşı haksızlığını mı tatmin edecekti?]

Julian “İşlerim var. Gelemem. Size iyi eğlenceler.” dedi. Alice “Tamam, sonra görüşürüz” Julian, başını hafifçe sallayarak önüne dönüp yoluna baktı.