Hakikatin Ellerinde

Bu ilk kitabım ve ilk kurgum. Umarım yeri gelip güleceğiniz, yeri gelip ağlayagacağınız ama size ev gibi hissettirecek bir kitap olur hatta kitaptan daha fazlası olur.

Okurken eğlenmeniz tek temennim. Hepinizi seviyorum ve okuyan herkese şimdiden teşekkür ediyorum💕

☯☯☯

"Bırakın beni!" Diyerek bağırdı kadın. Bir avuç dolusu kan tükürürken. At kuyruğu yaptığı güzel, uzun, kömür karası saçları darmadağın olmuş, bebek saçları terden alnına yapışmış ve tamamen dağılmıştı. Ümidi yaşamaktan yana tamamen kesilmiş boş gözlerle etrafına bakıyordu artık. Güzelim açık kahverengi gözleri ferini kaybetmiş, umutsuz bir savaşçı gibi sarkıktı.

Sözleri yine de kimseyi durdurmaya yetmiyordu. Sanki sadece kendi kendine konuşuyormuş gibi ama oradalardı, varlardı öyleyse neden kendini yalnız hissediyordu?

Kaba, uzun boylu sert görünümlü adam kadını saçından yakaladı ve sıkıca tuttu, tırnakları kadının kafa derisine batıyordu. "Yerini söyle artık. Yoksa öleceksin sende biliyorsun." Diyerek kadına resmen hırladı ama kadın söylememe konusunda hala diretiyordu, zaten buraya öleceğini bilerek gelmişti her şeyi göze almış biri - özellikle ölümü - neden sırrını verir ki? Bu tamamen aptallıktı.

"Boşa çabalıyorsunuz." Dudakları gülümser gibi seğirirken söyledi kadın. Tüm kasları felç geçirmiş gibi zaten hareket etmiyordu. Gözleri bir açılıp bir kapanıyor bayılmanın eşiğinde yüzüyordu. Bayılamazdı. Gerçeğin ortaya çıkmasını biraz daha engelleyebilecekken bayılamazdı.

Bu sefer adam iyice sinirlendi. Onunda artık sınırları zorlanıyordu. Elini tekrar havaya kaldırdı tam vuracağı sırada arkadan bir ses geldi:

- Abi, telefonda.

Adam donup kaldı. Bir iki saniye daha kadının yüzüne baktı daha sonra hızlıca arkasına dönüp telefonu hışımla diğer adamın elinden kaptı.

- Alo?

- Yolda, geliyorlar.

- Geliyorlar mı?

- Barut. Geliyor.

-Barut...

Diye tekrarladı adam. Sağ gözü aniden seğirdi. Hayır bu öfkeden değildi tamamen saf korkudandı. Barut geliyordu. Barut. Geliyordu. Artık kaçış yoktu ellerini çabuk tutmaları gerekiyordu.

- Tamam patron.

Ve bu kadar karşı taraf hiçbir şey demeden telefonu kapattı. Artık kendi başlarınalardı. Oyun çoktan başlamıştı ve kurbanın kimler olduğu belliydi. Barut hepsini teker teker avlayacaktı, tıpkı bir kedinin fareyi Keskin pençeleriyle köşeye sıkıştırdığı gibi onları köşeye sıkıştıracaktı.

Kaçmaları için sadece bir kaç dakika vardı. Peki ya bu kadını ne yapacaklardı? Acilen buna bir çözüm bulmaları gerekiyordu.

Adam beline uzandı. Eli demir bir şeye dokundu. Bu silahtı. Silahı sıkıca kavradı ve kadının üzerine çevirdi. Kadın yerde zaten kan tükürerek kendi kanında boğuluyordu. Onunda yaşaması için pek bir zamanı kalmamıştı kendi kendine kalsa yine ölecekti, onlar sadece işleri hızlandırıyorlardı.

Kadın kafasını hafifçe çevirdi. Silahı görünce titreyen gözleri dondu, ışıltısını kaybetti. Artık sonu gelmişti. Son nefesinde son kez fısıldadı: "Eksi... Bir.... Bul A-" ve silah bir trenin gara çarpması kadar yüksek bir sesle patladı odanın içinde. Kulaklar resmen sağır oldu. Kadın gözleri açık halde, şakağında açılan derin kurşun yarasıyla öylece kaldı. Artık nefes almıyordu, son sözleri zaten havada asılı kalmış kimse bir anlam yüklememişti. Sanki değersiz bir varlıkmış gibiydi. Artık her şey bunu gösteriyordu.

"Gidiyoruz." Dedi siyah giyinimli adam diğerlerine dönerek. Son kez dönüp kadına bile bakmadı. Artık kendi canlarını kurtarmaları gerekiyordu.

Sizce sonraki bölümde ne olacak? Biraz kısa oldu ama girişler her zaman kısa olur. Bunu unutmayın lütfen.