ZAREF

Zedelenmiş, paramparça olmuş bir güven duygusunun ardından hâlâ kalpte bir umut kırıntısı varsa, bu yalnızca bir mucizedir.Çünkü bu hikâyede bilim bir araç değil, bir canavarın ruhudur. Ve bazen ölümsüzlük, ölümden çok daha korkunç bir sondur.bilime ve geleceğe inanan. Ancak o gün, sadece ailesinin üzerinde çalıştığı bir laboratuvar projesini görmek üzere yola çıkmışken, hayatının en büyük yalanıyla karşılaştı.Ona söylenen her şey bir yanılsamaydı. Projenin "stabil" olduğu, "zararsız" deneylerden ibaret olduğu iddiası, aslında buzdağının görünen kısmıydı. Gerçekte ailesi, insanlık sınırlarını aşmak uğruna karanlık bir takıntının peşindeydi. Onlar, insanların DNA'sını vahşi türlerin genleriyle harmanlayarak yeni bir ırk yaratmayı hedefliyordu: daha güçlü, daha dayanıklı... ve belki de ölümsüz.Ama bu "bilimsel mucize"nin bedeli ağırdı.Denekler, insan olmanın son kırıntılarını kaybediyor; kimlikleri, hafızaları, duyguları silinip yerlerine birer yaratık bırakılıyordu. En acımasızıysa, o deneklerden birinin kendi oğulları olmasıydı.Bu bir deney değil, bir saplantıydı.Bu bir ilerleme değil, insan ruhunun çöküşüydü.Ve şimdi, bu korkunç gerçeğin ortasında kalan biri var: güveni paramparça edilmiş, bedeni değişime zorlanmış, kalbi hâlâ insan kalmaya çalışan bir genç.Onun hikâyesi, hem bir lanetin hem de insanlığın karanlık hırslarının yansıması.Amaç ne mi?İnsanlığı mükemmelleştirmek, evet.Ama belki de... onu sonsuza dek yok etmek."Şşştt... Bu bir sır."