Enemes

Ne zamandan beri böyleydi ki?

Cam kenarındaki sırama oturmuş, sıkıntıdan etrafı izliyordum. Hoca henüz sınıfa gelmemişti. Sınıftaki uğultuya aldırmadan başımı sıraya yasladım. Tam o sırada dışarıdan yükselen çığlık ve tezahürat sesleri dikkatimi dağıttı. Merakla başımı cama çevirdim.
Bugün basketbol maçı vardı. Üstelik bunu tamamen unutmuştum.
Bahçedeki kalabalığa göz gezdirdim. Neredeyse bütün okul bahçeye toplanmıştı. Bazıları takımlarını desteklemek için bağırıyor, bazılarıysa çoktan yerini almış maçı bekliyordu.
Derin bir nefes alıp tekrar sırama yaslandım. Açıkçası basketbolla pek alakam yoktu ama boş duvarları izlemekten kesinlikle daha iyiydi.
Kapıdan gelen ayak sesleriyle sınıftaki uğultunun yavaş yavaş kesilmesi bir oldu. Hoca, elindeki dosyalarla birlikte sınıfa girdi.
"Çocuklar, bugün ders yok. Maçı izlemek isteyenler tribüne çıkabilir."
Derin bir oh çekerek bir hışımla çantamı toplamaya başladım. Sonunda şu dört duvarın arasından kurtulabilecektim.
Merdivenlerden hızla inerek tribüne ulaştım. Kalabalığın arasından kendime bir yer bulmaya çalışırken gözlerim sahaya takıldı. Ancak gördüğüm manzarayla olduğum yerde kaldım.
İlk gördüğüm kişiye gözlerimi devirmem bir olmuştu.
Ekin Üzer.
Nefret ettiğim o kız.
Peki ya yanındaki?
Eski sevgilimin de bulunduğu takımın oyuncuları arasındaydı. Üstelik hâlâ unutamadığım, bir zamanlar âşık olduğum çocuk da oradaydı.
Bu nasıl bir karmaşaydı böyle?
"Kadere bak..." diye kendi kendime mırıldandım.
Tam o sırada çalan düdükle düşüncelerimden sıyrıldım. Maç başlamıştı. Öyle aval aval maçı izlediğim de hiç bir şey anlamadığımı fark ettim. Telofunumu çıkarıp biraz kaydıracakken,
"Pas versene!" Ekinin bağırışı kafamı kaldırmam sebep oldu. Ailevi sorunlardan dolayı asla bir birimizle konuşmazdık. Bir birimizi gördüğümüzde yer değiştirirdik, yani ben böyle yapıyorum ona nasıl yapar ben bilmem. Maç bitiğinde 2-1 Ekinin takımı yenmişti. Çoğu takım arkadaşlarına kızıyor ya da rakip takımın seyircileri sinirle bağırıyordu. Tribünden kalkmak için çantamı omzuma attım. Kalabalığın arasından sıyrılmaya çalışırken sahaya son kez göz gezdirdim.
Tam gideceğim sırada tanıdık bir ses duydum.
"Oo seni buralarda görürmüydük?"
Eski sevgilim Umut.
Sinirle gözümü devirdim.
"Umut rahat bırak beni!" dedim o anki sinirle.
"Tamam relax ol be gülüm" midemi buladırmıştı, iğrenç.
"Ne gülümü be! Ben seninle ayrıldım bitti, sok artık bunu kafana"
Bir kaç adımla aramızdaki mesafeyi kapattı. O geldikçe ben daha çok geriye gidiyordum.
"UMUT, YETER!" Elleriyle saçlarımı dokunmaya başladığında sertce bileğine vurudum.
"Dokunma bana, iğrençsin"
"Sakin olsana sen ya, özledim seni" öyle umursamaz, salakça bir tavırla konuşuyordu ki kendimi zor tuttum.
"Umut bu benim sana son uyarım, ya burdan gidersin ya-"
"Ya da ne söylesene Asya, hadi söyle. Sen beni tehdit edemezsin!"
Daha çok yaklaştı öpmeye çalıştığında daha ne olduğunu anlayamadan aramıza biri girdi.
"Elini çek."
Başımı kaldırdığımda Ekin'i gördüm. Bakışları Umut'un üzerindeydi. Yüzündeki ifade, karşısındakine zerre kadar tahammülü olmadığını gösteriyordu.
"Sanane kızım, sen işine baksana."
Ekin bir adım daha yaklaştı.
"Çok konuşma, hadi uza"
Umut'un yüzünün gerginliği ap açık ortadaydı.
Çok konuşmadan trübünden çıkmıştı.
"Sen ne karışıyorsun, benim korunmaya ihtiyacım yok"
"Teşekkür etmeni beklemezdim zaten"
Kısa bir kahkaha attım
"Teşekkür etmek mi? Ekin bir daha işlerime burnunu sokma!"
"Senden nefret ediyorum, nefret!"
Beni çok dinlemiş gibi bir hâli yoktu, hemen ardın dan o da trübünden uzaklaştı. Ben de burada kalmadım onun ardından hızla çıktım. Ekin Üzer..
Üstelik bugün yaptığı şey için ona minnettar falan değildim. Kendi başımın çaresine bakabilirdim. Kendi kendime konuşurken sınıfa varmıştım. Sırma oturduğumda bir kaç dakika sonra elinde bir sürü kağıtla hocamız içeri girdi.
"Çocuklar, size çok güzel haberlerim var!"
Sınıftakiler boz ayı görmüş gibi gözlerini açtılar.
"Her sene yapılan lise bahar festivalinde üç günlük çalışmak için öğrenci arıyoruz bu sınıftan seçilecek. Gönüllü olan var mı?"
Gönüllü olmak bir düşündüm, aslında derslerden kaçamak için iyi fikirdi. Elimi hızla kaldırdım.
Arka sıralardan el kaldıranlar da olmuştu.
"İkişerli grup olucak bu detayı atlamayalım" diye ekledi hoca
"Arda, Sevim şarkı"
"Ece, Mina fotoğraf"
Ege, Efe stand"
"Kerem, Elif afiş hazırlama"
"Ve son olarak..."
"Asya ile... "
"Ekin"
"Siz ikiniz süsleme"
Donup kalmıştım, sinirden kafayı yemek üzereydim.
Bir hışımla elimi kaldırdım.
"Hocam, ben Ekinle olmak istemiyorum!"
"İtraaz istemiyorum, siz değiştirirseniz tüm sınıf ister"
"Ama hocam.."
"Asya lütfen"
Kafamı Ekine çevirdiğimde pis pis sırıtıyordu, sadece üç gün, sadece üç gün. Ekinle mecburi olarak bir işe katıldım bundan daha kötü ne olabilirdi ki...

İvittt bu bir WLW kurgususudurrr Enemes to lovers, mecburi ortaklık düşüncelerinizi bekliyorummmm