Bölüm 1 (haksızlık)

Havalar soyumaya başlamışdı. Elif evinde dosyaları inceliyordu. Kapı açılma sesiyle irkildi. Gelen babasıydı.
Hakan (Babası):Napıyorsun burda yine
Elif:Dosyalara bakıyorum görmüyor musun?
Hakan (Babası):İşin yok mu bu gün.
Elif:Yok yarın başlıyo.
Kısa bir sessizlik oldu aralarında
Hakan:Ben bu gün evde olmayacağım.
Elif:Niye? Bir yere mi gidiyorsun?
Hakan:Evet
Elif:Nereye?
Hakan:Sanane, her şeye burnunu sokma. Çok karışıyorsun işime.

Sabahın ilk ışıklarıyla gözlerimi açtım. Etrafa baktım kimse yoktu. Babam gitmişdi. Ben de oyalanmadan üstümü giydim. Saat-08:23 dü.
Beyaz tişört, lacivert pantolon giydim. Üzerime beyaz mont aldım. Evden çıkdım. Motoru çalışdırdım. Motorla işe gitmeyi çok seviyordum. İşe gelmişdim.
Ama Emir Kaya işde değildi. Bir terslik vardı. Her zaman benden önce gelib, bana onca şey söylerdi ama şimdi yoktu.
Bilgisayarın önüne geçib dosyaları yükledim. 2 saat sonra Emir bey gelmişdi.
İçeriye girer-girmez gözleri beni buldu. Herkes ayağa kalmıştı ama ben kalmamıştım.
Emir bi şey demeden gitti. Bu çok garibdi, ya da bana öyle geliyordu. 15 dk sonra dosyalar hazırdı. Dosyaları elime alıp Emir beyin odasına gittim. Kapıyı çaldım. "Gir" kelimesiyle içeriye girdim.
Dosyaları masaya bırakıp çıkıcamtım ki bana seslenmesiyle durdu.
Emir:Bu gün işden geç çıkıcaksın.
Elif:Ne? Neden?
Emir:Herşeye karışma. Ve ben sana söz hakkı vermedim. Çık şimdi oda dan.
Derin bir nefes aldım. Sonra odadan çıkdım.

2 saat sonra toplantı başlamıştı. Bende taplantıdaydım. Ama telefonum çaldı. Elime aldım ama yüzüm düşmüştü. Çünki arayan babamdı. Telefonu sessize aldım.
Emir:Önemliyse aça bilirsin
Elif:Yok önemli biri değil
Bunu dediyim an yine çaldı telefon. Artık bende bıkmıştım. Telefonu yine sessize aldım.
Toplantı bitmişdi. Emir yanıma geldi.
Emir:Telefonunu niye açmadın? Belki önemli kişiydi. Ya da seni önemseyen biriydi.
Elif:Pek sanmıyorum. Beni kendimden başka kimse önemsemez. Telefonumun sessizde kalması bence ikimiz içinde iyi.

Hava giderek karalıyordu. Ama ben hala işteydim. Saat 12 yi geçmişti. Dosyalar bitmişdi, ben de bitmişdim. Telefonum gün boyu sessizdeydi diye açdım açdığım an bir bildirim geldi. Emir beyden'di.
Mesaj:"Belki de seni önemseyen insanlar çok yakınındadır, ama sen bunları görmeyecek kadar körsündür"
Mesajı okudum.
Elif:Bu neydi şimdi? Nasıl yani? Beni başka insanlarda mı önemsiyo? Yok canım daha neler. Benimle uğraşıyo işte. Takma kafaya.
Telefonu tam kapatacaktım ki, yine bildirim geldi.
Mesaj:"Gide bilirsin işin bitti. Yarın sabah erkenden işte ol"
Elif:Sanırım mesajı başka birine gönderecekti yanlışıkla bana geldi. Neyse.
Elif motoruna binib gider. Yolu kapatmıştılar. O yüzden Emir Kayanın evinin önünden geçicektim. Ama hiç umrumda değildi. Bu gün olanları düşünüyordum. Emir beyin bana niye öyle mesaj atmasını mesala. Kafayı yemiş ola bilirdim. Eve gelmişdim çok şükür.
Dosyaları masaya bıraktım. Telefonumu elime alıb yatağa uzandım. Çok gecmedi ki gözlerim kapandı, sonra yaklaşık 10 dk sonra kapı çaldı.
Elif:Allah allah kim bu saat'e?
Kapıyı açdım ama kimse yokdu. Sadece yerde bir not vardı.
Notu açdımda ellerim titredi.
Not:"İkimizde biliyoruz ki babanı öldürmek istiyorsun. Ve ben sana yardım ede bilirim. Ve bu nottan kimseye bahsetme küçük kız" - Dolunay
Notun kime ait olduğunu okuduğumda kendime inanamadım
Elif:Bu...... olamaz...... Hayır, hayır hayır.

___________________________