Giriş

Tarih:14 eylül pazartesi okulun ikinci kaftası saat;07.15
siyah perdenin arasından sızan güneş ışığı efenin odasını aydınlatıyordu kapının gıcırtısıyla efe bal rengi gözlerini araladı kapıda dikilen ilaydanın sesi doldurdu odayı
-hadi kalk bakalım buzlar prensi okula geç kalıyorsun
Efe gözlerini ilaydaya dikip
-okula daha bir saat olduğuna yemin edebilirim
İlayda göz devirerek
-e nolmuş yani hadi kalk sofrada seni bekliyoruz
-üf tamam git geliyorum
İlayda kapıyı kapatıp odadan çıktı efe yatakta doğrulup komidinin üstündeki telefonunu alıp saate baktı “07.15” telefonun kilidini açıp ateşi aradı kardeşi gibi bi dost onun sesi olmadan asla uyanamaz efe
-“alo kalktınmı”
Karşıdan boğuk bi ses belliki telefonun sesine uyanmıştı
-“hıhı uyandım şimdi”
-“iyi tamam hızlı ol”
Karşıdan cevap gelmesini beklemeden telefonu kapatım yatağa fırlattı ayağa kalkıp dolabın önünde dikildi dışarıdaki havayı kontrol etmek için kafasını sağa çevirip camdan dışarı baktı güneşliydi ama kışın güneşine aldanılmazdı üstüne beyaz bi üstlük altınada siyah bi pantolon giyidi çalışma masasının yanına fırlatılmış çantayı tek koluna geçirip yatağın üzerinde duran telefonu alıp cebine attı merdivenlerden inip mutfağa yöneldi masanın baş köşesinde babası ahmet diğer baş köşesinde annesi aslı oturuyordu annesinin solunda ilayda sağında ise ilaydanın annesi evin hizmetlisi fatma abla oturuyordu babasının solunda ise ilaydanın babası evin şöförü kemal abi oturuyordu efede masadaki yerine babasının sağına geçip oturdu masada sessizlik hakimdi taki efe gelene kadar
-eee ilayda söyledinmi
İlayda efenin bu söylediğiyle şok olmuştu neyi kast ettiğini biliyordu ciddi düşündüğü fakat hâlâ ailesine söylemediği sevgilisi mete ilayda efeye bakıp
-neyi kast ediyorsun
Efe tabağından kafasını kaldırmadan
-anladın sen ama neyseee
İlayda dişlerini sıkmış efeye bakıyordu fatma abla ilaydaya bakıp gözlerini kıstı
-ben sanki anladım ama neyse bi şey demiyorum
Ahmet masadan kalkıp
-siz konuşmaya devam edin ben şirkete geç kalıyorum kemal yediysen gidelim
Kemal abi apar topar kendini toplayıp
-hazırım gidelim
İkiside masadan kalkıp gittiklerinde ilayda masanın altından efeye tekme attı
-yuh be napıyon kır lazım değil sonuçta
-ne diyosun sen babamın yanında ya
Efe kıkırdayarak
-e baban değilmi bilmeye hakkı var adamcağızın
İlayda dişlerini sıkıp
-efe dayak yiceksin
Aslı düz bi sesle
-yeter
İkisininse susmasına yetmişti bu tek kelime aslı sabahları biraz agresif oluyor o yüzden ses çıkartmamaları lazım
-efe kalk geç kalıyosun okula
Efe masadan kalkıp kapıya yöneldi omuz üstünden annesine bakıp
-arabayı alıyorum haberin olsun
Aslı bi şey demeyince efe kapının kenarında duran anahtarlıktan arabanın anahtarını alıp ayakkabılarını giydi ve dışarı çıktı elinde döndürdüğü anahtarı arabanın yanına geldiğinde kilidi açıp arabaya bindi kontağı çalıştırıp okulun yolunu tuttu buz gibi bakışlarıyla yolu deliyordu resmen arabanın seside bi o kadar sokaktaki sessizliği deliyordu efe motor tutkunu zeki ama bi o kadar serseri bi tipti teknolijiyle arası iyiydi bu sebeple babası kardeşinin (efenin amcasının) müdür olduğu meslek okuluna yazdırmıştı efeyi bilişim bölümü tam efeye hitap eden bi bölümdü fakat geç yazıldığından dolayı 19 yaşında lise son okuyordu ama bu geç yazılma efenin bütün hayatını şekillendirmişti hayatı boyunca birbirine kenetlenmiş 6 arkadaşı nereden bulacaktı efe metal kapının önünde durup arabaya yaslanmış onu bekleyen ateşe selam verdi arabayı park edip ateşin yanına gitti
-oo kral sonunda teşrif ettiniz üç saattir seni bekliyorum
-geçte kalmadım aslında sen erken gelmişsin
İkiside okula doğru ilerlemeye başladı
-bizimki bu sene vukuat istemiyomuş ne diyosun bu duruma
Bahsettiği kişi müdürdü
-eh bilmiyoki biz vukuatın ta kendisiyiz
Ateş gülmeye başladı koridorda yürürken efe ve ateşi gören herkes kenara kayıp gözlerini kaçırıyordu koridorlar resmen buz tutmuş gibi sessizdi okulun kuralcısı müdür değilde efeymiş gibi herkes o ne derse onu yapıyordu sınıfdan içeri girdiklerinde sınıfta sessizlik hakimdi henüz bir çok kişi gelmemişdi sınıfta kaan “gurubumuzun en küçüğü dokunulmazı ve küçük beyni” fatih ve furkan “gurubun en sessiz ikilisi” mert “gurubun en soğuk kanlısı ciddi düşüneni birevi ikinci lideri gibi biri” yağmur “ateşin sevgilisi gurubun hırçın bi o kadarda masum yüzü” ve evet ali “gurubun eski üyesi ihanet nedeniyle şuanki baş düşmanları” toprak “mertin kuzeni fakat birbirlerinden asla hoşlanmayan iki yabancı gibiler bu nedenle daha çok aliyle takılıyor” efe ve ateş sınıfa girip kimsenin yüzüne bakmadan cam kenarı en arka sırada yerlerine oturdular ön sırada yağmur ve bi “yabancı” oturuyordu efe bu kızı tanımıyordu önünde oturan yabancıyı biraz inceledi uzun kumral saçlar cam gibi mavi gözler yanaklarındaki çiller tatlı bi görüntü katmıştı kıza yağmur arkasını dönüp
-bu efe ve buda ateş
Yabancı kız arkasını dönüp buz gibi bakışlarla gülümseyerek ikisinede selam verdi
-bende ada
Efe tepki vermedi ada ve efe arasında resmen buz dağı vardı ama erimeside an meselesiydi sınıftaki sessizlik duvar tarafındaki bütün sınıfı dolduran bi gürültüyle yok oldu efe o tarafa baktığında alinin yine kaanla uğraştığını gördü ali kaanı sıradan yere fırlatmış neredeyse yumruklamaya başlıyacaktıki sınıf tekrar bi gürültü ile doldu efe oturduğu sırdan bi hışımla kalkmış geride bıraktığı sıralar darma duman olmuştu ali arkasını döndüğünde tek bi çift gözle karşılaşmıştı efenin sinirden kararmış bal rengi gözleri efe aliyi ensesinde tuttu ama öyle sıkıyorduki sanki kırmaya çalışıyordu dişlerinin arasından
-bu sınıfta ben varken ses olmasını istemiyorum dememişmiydim ali
Ali kararmış gözlerle efeye bakıyordu efe aliyi ileri doğru itti yere düşmedi neyseki çünkü düşseydi net bir yerlerini kırardı efe yerde duran kaanı kaldırken içeri müdür girdi bi efeye bi aliye bi kaana baktı sinirden damarları şişmişti resmen kıpkırmızı bi yüzle sınıfa bağırdı
-hepiniz odama
Cam tarafında oturan ada ve yağmura döndü
-olaya şahitsiniz sizde geliyorsunuz
Ada şok içersindeydi ama buz gibi soğuktu yerinden kalkıp müdürün peşinden gitti arkasından yağmur ve diğerleri geliyordu müdürün odasına girdiklerinde ağır kolonya ve eski kağıt kokusu doldurdu ciğerlerini müdür masasına geçip oturdu efe sanki kendi eviymiş gibi hiç bi rahatsızlık duymadan tam müdürün karşısında duran tekli deri koltuğa yayılmıştı ada ve yağmur yan tarafta duran çift kişilik deri koltukta oturuyordular diğerleri ise ayaktaydı müdür burnunun üstünü sıkarak efeye baktı
-bu kaçıncı ha kaçıncı bu ben napiyim seni efe napiyim
Müdür susunca odayı buz gibi bi hava kapladı
-dur tahmin ediyim sen hiç bi şey yapmadın dimi
Efe sırıtarak
-nasıl bildinki evet ben bi şey yapmadım
Müdür cidden içinden sabır diliyordu bu çocukla başak çıkmak imkansızdı müdür adaya dönüp
-kızım sen daha yeni kayıt oldun olaya tarafsız yorum yapabilirsin tam olarak ne oldu
Herkes adanın ağzından çıkacak cümleye odaklanmıştı ada buz gibi bi sesle
-ali sebepsiz yere kaanın sırasına tekme atıp eşyalarını yere düşürdü efe sadece sınıfın huzurunu sağlamak için müdahale etti
Ali buz kesmişti diyecek hiç bir lafı yoktu yeni gelen kızamı yoksa onamı inanırdılar
-hocam baya taraf tutuyor olayı görmemiş bile
Müdür sertçe elini havaya kaldırıp aliyi susturdu
-ali kütüphaneyi temizliyceksin bütün hafta boyunca hepiniz burda şahitsiniz eğer bir daha böyle bir olay olursa olayı çıkartan ve dahil olan herkesi okuldan uzaklaştırma cezasıyla evine yollarım
Efe adanın verdiği cevapla şok olmuştu onu ilk defa amcasına karşı koruyan biri vardı bu mümkünmüydü o kızda bir şey vardı bu soğuk kanlılık bu kadar saf görünen bi kız için normal olamazdı müdür tek bi el hareketiyle birlikte odayı boşalttı en önden toprak arkasından mert ateş efe ve yağmur çıktı ali çıkarken adaya sert bi bakış attı sanki bu bakış tehditkar bi bakıştı ada pek umursamadı odadan çıktığında karşısında efeyi buldu efe hafif eğilerek sadece adanın duyacağı bi şekilde
-amcamın karşısından o kadar soğukkanlı yalan söyleyen birini en son aynaya baktığımda görmüştüm
Ada duraksadı ama soğukkanlılığını koruyordu
-yalan söylemedim sadece adaleti erkene aldım
Ada efenin yanından geçip gidecekken efe adanın kulağına eğilerek
-aramıza hoş geldin ada ama dikkat et bu okulda adalet benim
Efe adadan cevap beklemeden koridora doğru ilerledi fakat efenin bilmediği bir şey vardı efenin adalet dediği şey adanın fırtınası yanında ufak bir esintiydi