Birinci bölüm

Genç görünse de, yılların yorgunluğu çökmüştü üzerine. Yüzünde, yaşının çok ötesinde çizgiler taşıyordu. Alnı derin düşüncelerden ve bitmek bilmeyen mücadelelerden buruş buruştu. Kaşları her daim çatık, gözleri karanlık bir geçmişin izlerini taşıyan delikler gibiydi. Bakışları donuk değildi; tam aksine, insanın içine işleyen, hesap sorar gibi bakan, bir kez göz göze gelenin kafasını çevirmek zorunda kalacağı türdendi. Gözlerinin çevresindeki mor halkalar, uykusuz geçen gecelerin, kaygının ve direncin sessiz anlatımıydı.

Elmacık kemikleri belirgindi, yüzü hem sert hem de kemikliydi. Çenesi kare ve güçlü, dudakları ise ince ve çoğu zaman sıkılıydı – sanki tek kelime etmeden bile sabrın sınırlarında dolaştığını gösterir gibiydi. Sakalı seyrek ama dağınık bir biçimde uzamış, tıraş olmaya fırsat bulamayan bir adamın hâli vardı yüzünde.

Vücudu ise zayıf ya da iri yapılı değildi, ama kasları sıkı ve işlevseldi – yıllar süren fiziksel çabaların ürünüydü. Omuzları geniş, sırtı dimdikti; sanki hayat ne kadar bastırsa da çökmeye niyeti yokmuş gibi. Ellerinde nasırlar vardı, tırnakları kısa, parmak eklemleri kalındı – çalışmış, dövüşmüş, tutunmuş bir adamın elleriydi bunlar. Derisi yanık tenliydi, ama bu güneşlenmeden değil, zorlu doğa koşullarıyla geçen yılların armağanıydı.

Yürüyüşü ağır ama kararlıydı; her adımı, her hareketi geçmişteki yükleri taşısa da, geleceğe olan inadını gösteriyordu. Onu gören, sadece yaşadığı değil, yaşattığı acıları da düşünürdü.
sabahın ilk ışıklarıyla taht odasında tek başına duruyordu. Zırhı yıpranmış ama duruşu dimdikti. Aynı odada, yıllar önce babasıyla birlikte durduğu noktadaydı. Gözleri uzaklara, doğuya çevrildi. Güneş yavaşça dağların ardından yükseliyor, gökyüzünü altın
. Kapı açılır, komutan içeri girer.
Emriniz üzere geldim.

Alpagu: (Gözünü ufuktan ayırmadan) Söyle Komutan, kale artık bizim mi?

Evet, efendim Son direniş de kırıldı. Kaleyi tamamen ele geçirdik.
Alpagu : (Derin bir nefes alır) Kaç kayıp verdik?

Komutan: Üç yüz yirmi yedi askerimiz şehit düştü. Ama onurlarıyla savaştılar. Halk büyük ölçüde sağ. Direniş sadece üst avluda sürdü.
Alpagu: Halk... Önemli olan da bu. Kılıçlarımız zafer için kalktı ama adaletle inecek.
Komutan: Buyruğunuz nedir. Askerler ganimet için içeri girmeyi bekliyor.

Alpagu: (Dönüp komutana bakar) Hayır. Ganimet savaşı bu değildi. Şehri koruyun, halkı toplayın. Onlara yeni bir düzenin geldiğini gösterin — merhametle.

Komutan: Emredersiniz. Zaferiniz kutlu olsun.
Alpagu: (sert bakışlarını komutanın üzerine dikerek) Amcam o ihtiyar tilki yakalandım.
Komutan: Hayır efendim birkaç sadık adamı ile doğuya kaçmış. İzlerini sürdük doğuya ormana gittikleri kesin.
Alpagu: Onu sağ istiyorum, Komutan. Halkın gözleri önünde diz çökecek. O kanlı tacı bırakıp kaçan biri gibi değil, ihaneti yüzüne vurulan biri gibi son bulacak.
Ama…
(eğilerek, gözlerini kısar)
Eğer direnirse, onu ölü getirin. Ama yüzü tanınacak halde olsun. İsyanın bedeli, halkın hafızasına kazınmalı.
KOMUTAN:(başını eğer, yumruğunu göğsüne vurur)
Emriniz başım üstüne. Güneş doğmadan önce, ya zincirleriyle huzurunuza çıkarılmış olacak... ya da kanıyla yolunuza serilmiş.
Alpagu : Şimdi kader onun peşinde .
Sadık dostlarıyla ve halkın içinden çıkan özgürlük savaşçılarıyla ülkesine döndü. Zorlu savaşlar verdi. Sarayın taş duvarları yeniden yankılandı çelik çarpışmalarıyla.
alpagu: Zafer benim değil, halkımındır.
Biliyor musun komutan her sabah babamla birlikte bu taht odasından doğan güneşi izlerlerdik. Babam her defasında, “Güneşin ışığı gibidir halkına adalet. Her yere eşit ulaşmalı,” derdi.
Sence bunu başara bilecekmiyiz.
Amcam, hırsın pençesine düşmüştü. Ben ise son anda kaçmayı başardım. ülkemi geride bırakmak zorunda kaldım. Yıllarca sürgünde yaşadım; dağlarda, çöllerde, yabancı diyarların savaşlarında kendini yetiştirmeye çalıştım. Her gün, bir gün geri dönmenin hayaliyle yaşadım. Ve o hayali şimdi başardık.
Ve o gün geldi.
Aşağıda şehir yanıyordu. Savaşın izleri hâlâ tütüyordu çatılardan. Ama uzakta, ormanlar ve vadiler sabah sisine bürünmüş, her şey sanki yeniden doğuyormuş gibiydi.
derin bir nefes aldı. Sessizlikte yalnızca rüzgârın sesi vardı. İçinden babasının sözleri geçti:
"Adalet, güneş gibidir..."
Ve o anda, prens artık kral olmuştu. Ama sadece unvanla değil, kalbiyle, acısıyla, kararlılığıyla. Ülkesini geri almıştı, ama esas olan, onun yeniden doğmasını sağlamaktı.
Gün doğarken, bir ülke yeniden uyanıyordu.
Alpagu: Git ve bu hikayeyi sona erdir.