Bu sen misin?

Oğlum artık büyümüştü. çok büyük zorlukların ardından onu tek başıma büyütmüş ve ilkokula yazdırmıştım. Onsuz geçen 6 yılın üstesinden çok zor gelmiştim. O gitmişti ama yerinede çok sevkatli tatlı bir evlat bırakmıştı. Onun öliüm haberini aldığımda sancılar girmeye başladı karnıma, beş gün kadar bir erken doğum olmuştu. babasız büyütmüştüm ben yavrumu. yerim kalmıştı ben ise dul. bunları yaşamak çok zordu belki ama anlatmakta bir o kadar kolay. Onsuz bir altı yıl çok zordu benim çocuğum için. yetim kaldı daha doğduğu gün Ben en azından babasını tanımıştım o babasına tanıyamamış tı bile onun için çok üzülüyorum çünkü yani işte sadece çok iyi kalpli baba'ya sahip olacaksın ben onunla gülmeyi öğrendim o da aynı kendi çocuğu gibi yetimdi, bende öyleydim. onunla bir yetim yemeğinde tanıştık. Çok centilmen naif ve iyi biriydi.
bana karşı çok nazikti. Onu sevmemek duygusal bir bağ hissetmemek imkansızdı. Lakin bir asker eşi olmakta düşünüldüğü kadar kolay değildi. onu sevdim hemde çok sevdim. Mesela çocuğumuz olacağını söylediğim gün ki neşemi görmeniz lazım. Ondan bir çocuk, onunla hayaller kurtardık gözleri ne renk olacak acaba falan diye. O bilmişti "Seninki gibi yeşil olur" dedi. saçları konusunda da ben bilmiştim "seninki gibi kahverengi olur" demiştim
oğlum gözlerini benden saçlarını babasından almıştı...
Artık okula varmıştık, okula girdik. içerideki çocuklar koşturuyordu biri bacağıma çarptı tam düşüyorduki elinden tutup kaldırdım. Boncuk gibi mavi gözleri ile bakıştık bir an. Çok tatlı bir kız çocuğuydu. o an aklıma şehit olan eşim Erdem geldi aklıma onunda gözleri aynı böyleydi. Ben bunları düşünürken çocuk "Özür dilerim" diyip gitti. Arkasından sadece bakabildim, sınıfa doğru ilerledik. Oğlumun ilk okul günüydü tabikide her veli gibi yanında duracaktım. Sınıftan içeri girdiğimde etraf çok karışıktı. Dolaşan konuşan çocuklar ve veliler. O an gözüm birine takıldı, sırtı dönüktü ama yapılı biriydi. saçları kahvereniydi. Sırtından da olsa çok tanıdıktı. Ben bunları düşünürken arkasını döndü, ayaklarım yere çakılıp kaldı. Bu o muydu...