KAYIPTAN DOĞAN

Annemle babam ben doğduğum gece kaybolmuş.
Bunu bana kimse dramatik bir şekilde anlatmadı.
Ne ağlayan bir teyze vardı karşımda, ne de fısıltıyla söylenen bir trajedi. Sadece... öğrenmiş oldum. Yıllar sonra. Parça parça.
Doğduğum hastanede geriye sadece ben kalmışım. Bir battaniye, soluk bir not ve susturulmuş sorular.
O notu teyzenin ellerine bırakmışlar.
“Onu koru. Zamanı gelmeden gerçeği bilmemeli.”
O günden sonra hayatım “emanet” kelimesiyle başladı.
Teyzem beni büyüttü.
Yemeğimi yaptı, üstümü başımı aldı, hastalandığımda başımda bekledi. Ama hiçbir zaman annem olmadı.
Çünkü annelik sadece bakmak değil... ait olmaktır.
Çocukluğum sessiz geçti.
Sokakta oynayan çocukları pencereden izledim. Doğum günlerimde mumları kendim üfledim. Kalabalıkta bile hep yalnızdım.
Ama yalnızlık beni kırmadı. Beni keskinleştirdi.