Bölüm 11 İlk Gün ve Siyah Motor

Sabah.

Himari yatağın üstünde yüzüstü yatıyordu.

“Öldüm.”

Daichi mutfaktan bağırdı:

“Daha okula gitmedin!”

“Ruhsal olarak gittim.”

Bugün yeni okulunun ilk günüydü.

Ve Himari aşırı stresliydi.

Dolabın önünde durmuş hangi formayı daha az kötü taşıdığını düşünüyordu.

“Ya düşersem?” “Ya yanlış sınıfa girersem?” “Ya herkes beni tuhaf bulursa?”

Sonra kendi kendine aynadan baktı.

“…Tamam sonuncusu zaten kesin.”

Aşağı indiğinde Daichi kahvaltıyı hazırlamıştı.

“Heyecanlı mısın?”

“Korkunç derecede.”

“İyi geçecek.”

Tam Himari cevap verecekken dışarıdan motor sesi geldi.

BRRRRMMMM.

İkisi aynı anda sustu.

Himari camdan baktı.

Ve birkaç saniye dondu.

Karşı evin önünde siyah bir motor vardı.

Motorun üstünde de Ren oturuyordu.

Siyah kaskı vardı. Okul forması giymişti ama üstüne ince siyah ceket almıştı.

Ve açıkçası…

Aşırı havalı görünüyordu.

Himari’nin ağzından direkt çıktı:

“…Yok artık.”

Daichi sırıtmağa başladı.

“Ooo.”

“BABA SUS.”

Dışarı çıktığında Ren kaskını hafif kaldırdı.

“Hazır mısın?”

Himari hâlâ motora bakıyordu.

“BİR SANİYE.”

Ren kaş kaldırdı.

“Senin motorun mu bu?!”

“Evet.”

“NE ZAMANDIR?”

“Bir yıldır falan.”

“Bunu neden söylemedin?!”

“Sen sormadın.”

Himari motorun etrafında döndü.

Parlak siyah spor motordu. Fazla büyük değildi ama bayağı iyi görünüyordu.

“Bu aşırı cool…”

“Teşekkürler.”

“Şu an anime opening’indeki gizemli çocuk gibisin.”

“Bu iltifat mı?”

“Biraz sinir bozucu bir iltifat.”

Ren ona ikinci kaskı uzattı.

“Tak.”

Himari kaskı aldı.

“…Ben daha önce motora binmedim.”

“Düşürmem.”

Bu cevabı fazla hızlı vermişti.

Himari birkaç saniye ona baktı.

Sonra istemsizce gülümsedi.

“Tamam.”

Motora oturduğunda aşırı gerildi.

“Bu normal değil. İnsanlar nasıl rahat duruyor bunda?!”

“Tutun.”

“NEYE?”

Ren arkasını hafif işaret etti.

Sessizlik.

Himari’nin yüzü kızardı.

“…Bu çok utanç verici.”

“Düşmek daha utanç verici olur.”

“İkna edici konuştun.”

Sonunda yavaşça Ren’in ceketini tuttu.

Motor hareket ettiği anda Himari refleksle daha sıkı tuttu.

“AAAHH—”

“Abartma.”

“ÖLÜYORUZ.”

“20 km hızla gidiyoruz.”

“YİNE DE HIZLI.”

Ren’in omuzları hafif titredi.

Gülüyordu.

Rüzgâr saçlarını savururken Himari yavaş yavaş rahatlamaya başladı.

Kasabanın sabah hali güzeldi.

Küçük dükkânlar yeni açılıyordu. İnsanlar işe gidiyordu. Güneş henüz çok yükselmemişti.

Bir süre sonra Himari fark etti.

Ren güzel sürüyordu.

Dikkatliydi.

Sert hareket etmiyordu.

Garip şekilde güven veriyordu.

Okula yaklaştıklarında Himari’nin stresi geri geldi.

“…Midem ağrıyor.”

“Normal.”

“Ya beni sevmezlerse?”

Ren kısa bir sessizlikten sonra konuştu.

“Severler.”

“Bu sefer neden eminsin?”

Motoru okulun önünde durdurdu.

Sonra kaskını çıkarıp ona baktı.

“Çünkü sen Himari’sin.”

Himari birkaç saniye ne diyeceğini bilemedi.

Kalbi garip attı.

Ve o sırada okul kapısındaki kızların fısıldaşmaları duyuldu.

“REN KUROSE.” “Motoruyla gelmiş…” “Yanındaki kız kim?”

Himari yavaşça Ren’e döndü.

“…Sen HARİBİ popülersin.”

Ren direkt iç çekti.

“Başladı.”