Bölüm 3

“Hiçbir Şey”

— Sanny… Ne oldu?

Danny'nin sorusu hâlâ aklımdaydı.

“Hiçbir şey.”

Bunu söylerken yüzümde küçük bir gülümseme vardı.

Ama içimde hiçbir şey yolunda değildi.

Ders boyunca gözlerimi tahtadan ayırmadım. Öğretmenin söylediklerini anlamaya çalışıyordum ama aklım sürekli tuvalette yaşananlara gidiyordu.

Her hatırladığımda içim sıkışıyordu.

Zil çaldığında herkes dışarı çıktı. Danny ise yerinden kalkmadı.

— Sanny.

Başımı kaldırdım.

— Efendim?

— Bana yalan söyleme.

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

Gözlerimi kaçırdım.

— Yalan söylemiyorum.

Danny sandalyesini yanıma çekti.

— Seni tanıyorum.

Bu cümle içimde bir yere dokundu.

Çünkü uzun zamandır kimse bana bunu söylememişti.

Kimse gerçekten nasıl olduğumu merak etmemişti.

Gözlerim dolmaya başlayınca başımı eğdim.

— Sadece yoruldum, Danny.

Sesim neredeyse fısıltı gibiydi.

Danny birkaç saniye sustu.

— O zaman yalnız değilsin, tamam mı?

Başımı kaldırıp ona baktım.

İlk kez o gün, gerçekten gülümsemek istedim.

— Tamam.

---

Akşam eve geldiğimde çantamı odama bıraktım.

Aynanın karşısına geçtim.

Kendime uzun uzun baktım.

Okulda yaşananları düşündüm.

Sonra Danny'nin söylediklerini…

Belki de sorun bendeydi.

Belki çok sessizdim.

Belki insanlara kendilerini üzerimde güçlü hissetmeleri için fırsat veriyordum.

Yatağıma oturdum ve telefonumu elime aldım.

Ekranda Danny'den bir mesaj vardı.

“Yarın görüşürüz, küçük suskun.”

İstemeden güldüm.

Sonra mesajın altına tek bir şey yazdım:

“Yarın görüşürüz.”

Telefonu kapattım.

O gece ilk kez ağlamak yerine uzun süre tavana baktım.

Henüz bilmiyordum…

Ama içimde küçük bir düşünce büyümeye başlamıştı.

Belki de değişmem gerekiyordu.

Ve belki de bu, Sanny'nin hikâyesindeki ilk gerçek değişimin başlangıcıydı.