3.YOLUMU SEN BUL

Onur ve İnci’nin arasındaki sevgi gün geçtikçe büyüyor, ruhlarındaki bağ her geçen gün daha da sarsılmaz bir hal alıyordu. Geçmişin açtığı derin yaralar yavaş yavaş kabuk bağlıyor; ikisi de birbirlerinin aşkında şifa buluyordu.
O gün İnci, her zamanki gibi özenle sofrayı hazırlamış, büyük bir heyecanla Onur’un yolunu gözlüyordu. İçindeki coşku kabına sığmıyor, kalbi göğüs kafesini zorluyordu. Çünkü bu akşam Onur’a hayatlarını sonsuza dek değiştirecek o büyük sürprizi verecekti.
Kapı açılıp Onur içeri girdiğinde, hasretle birbirlerine doğru atıldılar. Onur, İnci’yi kollarının arasına alıp sımsıkı sarıldı. O an İnci’nin gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü. Başını Onur’un göğsüne yaslamışken derin bir nefes aldı, geri çekilip onun gözlerinin içine baktı:
"Onur... Sana bir şey söylemem lazım."
Onur, merak ve şaşkınlık dolu bakışlarla onun yüzünü incelerken, İnci dudaklarından o büyülü sözcükleri döküverdi:
"Ben hamileyim."
Onur’un dünyası o an bir bayram yerine döndü. İçini kaplayan sonsuz neşeyle gözleri parladı, sevinçten ne yapacağını bilemedi. Ancak bu saf mutluluk, sadece birkaç saniye sürebildi.
Tam o sırada kapı şiddetle sarsıldı ve ardına kadar açıldı. İçeri giren, gözü dönmüş öfkesiyle İnci’nin babasıydı. Elinde soğuk, ölümcül bir silah tutuyordu. Kimseye konuşma fırsatı bile tanımadan, elindeki namluyu kızına doğrulttu ve tetiği çekti. Silah sesi odada yankılanırken İnci acıyla yere yığıldı.
Onur, dehşet ve acı içinde refleks olarak kendi silahına davrandı. Tam namluyu İnci’nin babasına doğrultup tetiğe basacakken, adamın silahı ona döndü. Bir el ateş sesi daha odayı doldurdu.
İki sevgili, yan yana, kanlar içinde son nefeslerini verirken; ardında sadece yarım kalmış bir bebek müjdesi ve trajik bir aşk hikayesi bıraktı. Her şey orada, o karanlık gecede son buldu.