ఌ︎Giriş

Tarih: 06.12.2009
Günlerden Pazar...
Dışarısı karlarla süslenmiş bir akşam vaktinde, pencereden eşinin yolunu gözleyen Sevda hanım, ani bir sancıyla irkilir. Bugün, hamileliğinin tam 9. ayındadır, bebeği yakında doğacaktır. İlk başta doğumdan önce gelen yalancı sancılardan biridir diye düşünür. Ancak giderek artan sancıları artık katlanılamaz bir hâl almıştır...
Çaresizce, ne yapacağını bilemeden eşini arar, ancak ulaşamaz.
"𝐇𝐮𝐳𝐮𝐫𝐮𝐦🤍" 𝑨𝒓𝒂𝒏𝜾𝒚𝒐𝒓...
2-3 denemeden sonra artık pes eder, ve komşusu -biricik arkadaşı- olan Zehra hanımı arar.
İlk çalışta telefon açılır, ve Zehra hanımın telaşlı sesi kulaklarına dolar.
"Kız, Selamun Aleyküm. Hayırdır? Noldu? Sen iyi misin?"
Sevda hanım, arkadaşını bu saatte arayıp, onu telaş ettiği için mahcup olur, ama mecburdur. Sesini kontrol etmeye çalışır, ancak titremesine engel olamaz.
"Z- Zehra, kusura bakmayın gerçekten, bu saatte rahatsızlık veriyorum"
"Kız ne kusuru, aşk olsun, duymamış olayım. Neyse bırak onu da sen iyi misin? Sesin hiç iyi gelmedi bana"
bir süre sessizlik oldu, sonra Zehra hanım bir anda parlayarak tekrar konuştu
"Hiiii! yoksa-"
"Sancım var... Güven'i arıyorum açmıyo. İlk başta yalancı sancı sandım ama... ama hiç öyle değil gibi...-"
Anında telefon kapandı
𖦹
Zehra hanım, arkadaşının bu söyledikleriyle hemen eşinden arabayı hazırlamasını istemiş, ve hiç vakit kaybetmeden arkadaşının yanına koşmuştu. Kaybedecek 1 dakikası bile yoktu. Her geçen saniye ona çok uzun geliyodu, Sevda hanım içinde aynı şekilde...

Sonunda hastaneye ulaşıldı, Sevda hanım direkt doğum haneye alındı. Saatler sonra doğum başarılı bir şekilde gerçekleşti ve bir süre sonra; önce bebek, daha sonrada anne çıkarıldı. Her iksiside sağlıklıydı ancak...
߷
Sevda hanım yavaş yavaş kendine gelince, Zehra hanıma "Güven.. nerede?" Diye bir soru yöneltti. Ancak Zehra hanım bir süre sessiz kaldı. O doğumdayken yaşananlar hiç iç açıcı değildi. Güven gelmişti gelmesine ama... O bu düşüncelere dalmışken Sevda hanım onu dürtükledi
"Hu huuu, bişey sordum. Nereye daldın öyle"
bir anlık irkildi
"Ha yooo, şey, yok gelmedi. Yani- şey- gelmedi,"
Bunları söylerken ona yalan söylemenin zorluğunu ve hüznünü yaşıyordu. Ona ilk defa yalan söylüyordu ama iyiliği içindi. Eğer şimdi söylerse onu tehlikeye atardı. Boğazı düğümlendi, zorlukla devam etti
"Şey, şimdi Salih onu almaya gitti. Aradık ama açmadı."
Aslında pek yalanda sayılmaz, diye düşündü. Sonuçta aradıklarında açmamıştı, daha sonradan hemşire Selin'den öğrenmiş ve gelmişti. Şimdide eşi Salih bey, onu bulmak ve polise teslim etmek için aramaya gitmişti.
"Nası yaa,"
Üzüldüğü her halinden belliydi. Sonuçta zorlu bir süreçti ve eşi yanında değildi. Bu hayatta belkide en çok güvendiği kişi... Şimdi, şimdi ise o yanında yoktu.
Ama belli etmemeye çalışıp devam etti:
"Her neyse. Kızım, kızım nerde? O çıkmıştı, ne zaman görebilirim onu?"
Zehra hanım, şimdi napıcam bakışları atıp birşey uydurmaya çalıştı, bir yandanda içinden dua ediyordu "Allah'ım ne olur çabuk bulsun, ben bu kadına ne derim, nasıl derim" diye.
Tam o sırada telefonu çaldı, içinden binlerce kez şükr etti. çünkü şuan resmen iki duvar arasına sıkışmış gibiydi. Ve belkide kurtarıcısı arıyordu. Hemen bi koşu gidip çantasından telefonu çıkardı, eşi Salih bey arıyordu. Derinden bi "Ohhh" çekti. Lütfen bulmuş olsunlar...
"Yaaa, kusura bakma buna bakmam gerek, hemen gelicem, tamam mı? Hadi sende dinlen biraz."
Sevda hanım, tebessüm etti ve başıyla onay verdi, Zehra hanımda hemen koşar adımlarla dışarı attı kendini.
"Selamun Aleyküm, hadi bismillah, var mı haber?"
"..."
"Aloo, Salih, ordamısın?"
"Burdayım, burdayım"
"heh, nedir durum? Buldunuz muu"
"... Zehra"
"E- efendim, dinliyorum."
"Şey"
"Ney?"
"Şimdi birşey diyecem, ama sakın stres yapma ve bişey çaktırma tamam mı?"
"Tövbe bismillah, aklıma kötü kötü şeyler geliyo, Allah hayırlara çıkarsın"
"Bulamadık. Yani şöyle oldu, bu adam bebek ve hemşire ile kaçmış. Görenler var, ancak nereye gidiyo bilmiyoruz. Bilet satan kişi söylemiyor, delirmek üzereyim"
"n- NE?!-"
"Bak lütfen, hâlâ arıyoruz, sakin ol ve Sevda hanımı oyala"
"Ya sen ne diyosun Allah aşkına? El kadar bebek, daha 3 bilemedin 4 saatlik. Ya nasıl olur? Doktorlar nasıl dikkat etmez?! Bu nasıl sorumsuzluk?!"
"Ya sorunda o ya, kaçan kişi hemşire ve yanında bebeğin babası! Nasıl oldu bilmiyorum ama o bir hemşire ve muhtemelen o planladı! giriş çıkıştır, bebeği alma, kamera falan hep onun başının altından çıkmış olmalı! Gerçi artık hemşireliktende men edildi ama.. Ya ne bileyim işte demekki doktorların güvendiği biriymiş."
"Ya bu nasıl iş yaa, tövbe, Allah'ım sen o bebeği koru, sen onu esirge Allah'ım"
"Amin"
"Ben şimdi Sevda'ya ne derim?"
"şimdilik deme birşey, aşı için doktorlar aldı ya da uydur bişi işte"
"tamam, neyse Allah'a emanet ol, dikkat et ve bir haber bulursan direkt ara"
"tamam, sende Allah'a emanet ol"

O gün bir şekilde gitti. Ama ne bebeğin, ne de o iki şeref yoksunu insanın izine rastlanamadı. Doktorlar ümidi kesince, Sevda hanıma "Bebeği kaybettik" yalanı uydurdu. Her ne kadar Zehra hanım bunu kabul etmese de olan olmuştu... Zehra hanım her gün tövbe etti, kendini vebal altında hissediyordu, Salih beyde öyle. Zehra hanım birçok kez söylemek istemiş, ancak Sevda hanımın ailesi buna sürekli karşı çıkmış, hattâ tehtide kadar gitmişlerdi. Zehra hanım, arkadaşının her gün ağlamasına, her gün bebeğinin mezarına gidip saatlerce kalmasına, bazen orda gecelemesine ve sabah ezanında gelmesine sürekli içi gidiyor, dayanamıyordu. Ha bu arada Güven'in bebek öldükten sonra onu bir hemşire ile aldatıp kaçması ve onu terk etmesi yalanı ile de Sevda hanım iyice yıkılmış, kendini büyük bir boşlukta gibi hissetmeye başlamıştı.. Ne çok güvendiği ve sevdiği eşi vardı artık, ne de babasının gidişinden sonra hayata tutunmak için kalan o küçücük umut taneciği olan biricik kızı... artık o kimsesiz gibiydi. Zehra hanım, gerçekleri söyleyemese bile, her zaman yanında kalmış, ona destek olmuştu. Evet, kendininde bir kızı vardı, en çok da bu yüzden yanıyodu. Hep hayal ediyodu, ya ben yaşasaydım, ya kızımı benden koparsalardı ve bunu bana söylemeseydi.. "Allah'ım çok büyük bi imtihan. herşeyi en iyi sen bilirsin, yine bir bildiğin var ki bu kulunu imtihan ediyorsun. Ben o imtihandan geçemedim sen beni affet Allah'ım, sen herşeyin hayırlısını nasip edersin, sen bana bir yol göster, ona sabır ver" diye dua ederdi hep. Ve günler bu şekilde akıp gitti...

Evet arkadaşlarrr, öncelikle 𝑺𝒆𝒍𝒂𝒎𝒖𝒏 𝑨𝒍𝒆𝒚𝒌𝒖𝒎𝒎𝒎.
Şimdi konusunu TBD ye benzetebilecek kabileyete sahip olan kardeşler için bir açıklama yapıcamm;
Ben bu kitabı yıllar önce yazdım, bu benim ilk kitaplarımdan biri ve yazdığımda bayaaa küçüktüm. Dolayısıyla hatalar vardı, şimdi düzeltip tekrar attım.
Her neyse, umarım beğenirsinizz, yazım hatalarım olabilir, kusura bakmayınn. 😊
O zaman 𝑩𝒊𝒔𝒎𝒊𝒍𝒍𝒂𝒉 diyelim ve başlayalım 🌸