1)Metro

"En pahalı tablolar bazen en mutsuz ellerden çıkar. Ama kimse o ellerin titreyip titremediğini merak etmez."
Zorda olsa gülümsemeye devam etti eğer eserini satabilirse 1ay daha yaşamaya devam ederdi, yani teoride devam ederdi o buna yaşamak demiyordu; o buna sömürülmek diyordu. Alıcısı geldiğinde gözlerindeki o küçük umut ışığını fark etti ve yüzünü buluşturdu bağzen gerçekten kurbanlarına acıyordu.
"İsmail beey, memnuun oldum telefonda konuşmuştuk ben Recep Ulu, eseri görebilir miyim?"
"Evet Recep bey, bende İsmail Furtuna. Buyrun eseri getirdim."
Çantadan tuvali çıkardı ve alıcısına verdi bu sıradada da konuşmaya devam ediyordu.
"Konuştuğumuz gibi bu eser bir reprodüksiyon yani orijinal değil ancak Van Gogh'un tarzına oldukça sağdık kalındı."
"Mükemmel bir işçilik bayıldım fakat ödeme yapmayacağım,ne olur sizde bizi anlayın gerçi durumunuz ortada fakat hala resim yapıyorsunuz yazık."
Sözleri zihnine oturtmakta zorlanıyordu İsmail. O tabloya en az yirmi günü gitmişti şimdi ise yaklaşık 60.000 TL'si çöpe gidiyordu.
"Ne demeye çalışıyorsunuz Recep bey ne demek ödeme yapmayacağım insanlarin emeğinede mi göz dikiyorsunuz artık?"
Yüzündeki zoraki gülümseme kalkmıştı elindeki çantanin kulplarini sıkıyordu.
"Sizi anlıyorum fakat durum bu-"
Gözlerindeki umut yok oldu .
"NE DİYOSUN LAN HIRSIZ-"
Adamın yakasına yapıştı anı haraketten dolayı gözleri birkaç saniyeliğine karardı.
"İsmail bey yeter size yeni bir meslek bulmanızı önerebilirim sadece, özür dilerim tekrardan"
Alıcının konuşmasını bitirmesini beklemeden öndeki arabadan 2 adam daha çıktı ve İsmail'i iki omzundan kavradılar. Alıcı ise bu sırada tuval ile arabaya biniyordu...

Metronun merdivenlerinden inerken sendelemeyi umursamadı, zaten böyle küçük şeyleri umursasaydı şu an hayatta olamazdı. Turnike lerini önüne geldiğinde elindeki koca çantadan kartını çıkarıp bastı. Kendini bekleme alanına attığında tam yetişmişti ancak o bunu fark edemeyecek kadar bitkindi, içeri girdi, en yakınındaki koltuğa kendini bıraktı. Gözlerinin feri sönmüştü bir süre sonra gözlerini yerden kaldırdı metronun tutamaçlarına baktı fakat gördüğü söylenemezdi. Bir ressamın zihni yarım kalmış tabloları bitirmeye programlıdır o ise onlarca kez bitirdiği resmi hayatının her yerinde görüyordu. İsmail, gözlerini kırpıştırdı mavi fırça izleri kayboldu. Zihninin oyunlarinin arttığını hissediyordu...

Camdan dışarı bakmaya çalıştı.
Tünelin karanlığında görebildiği tek şey kendi yansımasıydı.

Raylardan çıkan sesi dinledi...
'tik
'tik
'tik
'...
'çiz
'...
'çiz
'Bir Tane Daha
'ÇİZ

Metro karanlığın içinde ilerlemeye devam etti.
İsmail gözlerini kapattı.
Bir anlığına her şey sustu.
Ne rayların sesi vardı.
Ne insanların konuşmaları.
Ne de zihninin içinde yankılanan o kelime.

Çiz.

Gözlerini açtı.

Karşısındaki camda yine kendi yüzü vardı.
Bu kez farklı görünüyordu.
Yüzü değil de sanki yüzünün arkasındaki biri ona bakıyordu.

İsmail başını çevirdi.

Vagonun içindeki insanları yeniden fark etti. Birkaç kişi hâlâ telefonuna bakıyordu. Yaşlı kadın torunuyla fısıldaşıyor, öğrencilerden biri arkadaşına bir şey anlatıyordu.

Kimse ona bakmıyordu.
Ne güzel.
Kimse bakmıyordu.

İsmail ellerini dizlerinin üzerine koydu.
Parmaklarında hâlâ boya vardı.

Mavi.

Ne kadar uğraşırsa uğraşsın çıkmayan o lanet mavi.
Başparmağıyla işaret parmağını birbirine sürttü.Bir süre sonra parmaklarının arasında boya olmadığını fark etti.

Ama mavi hâlâ oradaydı.

İsmail elini gözlerine yaklaştırdı.
"Hayır..."
Fısıltısı kendi kulağına bile zor ulaştı.
Elini tekrar indirdi.
Bu kez gerçekten boya yoktu.

İsmail başını koltuğun arkasına yasladı.
"Ben iyi değilim herhalde."

Bunu ilk kez yüksek sesle söylemişti.
Karşısında oturan kimse duymadı.
Ya da duyup duymamayı tercih etti.
Metro bir sonraki istasyonda yavaşladı.
İnsanların bir kısmı ayağa kalktı.
Kapılar açıldı.

Kalabalığın yarısı vagondan çıktı.
İsmail yerinden kıpırdamadı.
Kapılar kapandı.
Metro tekrar hareket etti.
Bir süre sonra vagonda yalnızca iki kişi kaldı.

İsmail ve karşı tarafta oturan kadın.

Kadın yaklaşık yirmili yaşlarının ortalarındaydı. Boğazlı kazağının üzerine geçirdiği yeşil kareli gömleğin kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı. Elinde küçük bir çanta vardı.

İsmail onun varlığını fark etmemeye çalıştı.Kadın da onu uzun uzun incelemiyordu.Sadece ara sıra bakıyordu.

İsmail cama döndü.

Yansımasında mavi bir gökyüzü gördü.
Sonra yıldızları.
Sonra fırçayı.
Sonra—

"Bir tane daha."

İsmail irkildi.
Kadının söylediğini sandı.
Başını çevirdi.
Kadın elindeki kitabın sayfasını çeviriyordu.
Hiçbir şey söylememişti.

İsmail tekrar cama döndü.

Kadın birkaç saniye sonra kitabını kapattı.
"İyi misiniz?"
İsmail cevap vermedi.
Kadın soruyu tekrarlamadı.
Birkaç saniye sessizlik oldu.
Sonra kadın sakince ekledi:
"İyi olmadığınız belli."
İsmail acı bir şekilde güldü.
"Bu kadar belli mi?"
Kadın omuz silkti.
"Benim işim biraz da insanların belli etmediklerini fark etmek."
İsmail ona baktı.
"Psikolog musunuz?"
Kadın hafifçe başını salladı.
"Evet."
İsmail tekrar camdan dışarı baktı.
"Ne kötü."
Kadın kaşlarını kaldırdı.
"Neden?"
"Hiçbir şeyi saklayacak durumda değilim çünkü."

Kadın birkaç saniye sustu.
Sonra gülümsedi.
"Merak etmeyin. İş dışında kimseyi analiz etmiyorum."
İsmail ilk kez gerçekten gülümsedi.

Çok kısa sürdü.
Ama gerçekti.

Metro tünele girerken camdaki yansıması yeniden karardı.
Kadın ona bakmadı.
Sadece yanında duran su şişesini çantasından çıkarıp koltuğun kenarına bıraktı.
"İsterseniz."
İsmail şişeye baktı.
Sonra kadına.
"Teşekkür ederim."
"Rica ederim."
Metro yeniden hızlandı.
Raylardan aynı ses yükseldi.

'Tik.
'Tik.
'Tik.

İsmail başını cama yasladı. Bu kez sesin ne söylediğini anlayamıyordu. Belki de ilk defa anlamaması daha iyiydi...

___________________________________________
1️⃣İlk bölümümüz hayırlı olsun baciiiii👽💫
Şimdiiii bendeniz Beren sorularınızı veya düşüncelerinize açığım efendim💚🐎

Gelelim asıl konumuzaaa
Deliliğin eşiğinde olan İsmail ve onun psikoloğu Fadime var hikayemizde. (siz biliyormus gibi davranın) Van Gogh'un Yıldızlı Gece 🌃 tablosundan ilham alınarak kurgulanmıştır. Şimdlik görüşürüz🍪🎀🤍